Categorie: geen categorie

Saamhorigheid

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Van heinde en ver schoten mensen te hulp. Donaties stroomden binnen in de vorm van geld en levensmiddelen. Een jong meisje haalde €61 op door lege flessen te verzamelen. Ze had een uur gehuild vertelde ze, toen ze hoorde van de ramp. De vrijwilligers die bezig waren 100 kerstpakketten te maken voor gezinnen die het moeilijk hebben, zagen al hun werk in rook opgaan toen er brand uitbrak in hun opslagruimte. Aangestoken. Zij huilden langer dan een uur.

Maar toen rechtten ze de rug en kwamen in aktie. Die kerstpakketten moesten en zouden er komen. De media werden erbij gehaald en toen ging het snel. Helpende handen werden massaal toegestoken. Overspoeld werden de vrijwilligers en ontroerd door zoveel steun. Die 100 kerstpakketten gaan er komen.

Ik ben ook gaan helpen, want ik had behoefte aan iets positiefs. Aan een lichtpuntje in deze donkere tijden, waarin ik het soms moeilijk vind de moed erin te houden. En dan is het een verademing om te zien hoeveel mensen zich belangeloos inzetten voor hun medemens en dat er weinig voor nodig is om saamhorigheid te voelen. Jammer dat de katalysator een brand was, maar ik ben er wel van opgevrolijkt.


Tip: Het tv-programma Even tot hier besteedde op 23 december aandacht aan deze geweldige actie.

Hoe dan?

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

De dag begon goed met een lange wandeling met de hond. Daarna een was in de wasmachine gedaan en met een kopje koffie achter de PC. En toen gebeurde het, de ene nies na de andere bulderde door de kamer. De poezen renden in paniek weg, de haastig gehaalde doos tissues was in een uurtje leeg.

De PC ging uit en ik ook. Op de bank, rillend van de snel opkomende koorts keek ik verbaasd naar mezelf. Net nog zo fris als een hoentje, nu zo ziek als een hondje. Hoe dan? Ik had geen idee.

Na een slechte nacht vol koortsdromen verwachtte ik zo’n zelfde zieke dag. Maar die kwam niet, geen enkele nies heeft mijn neus verlaten, de nieuwe doos tissues bleef onaangeroerd. Een beetje verhoging was het enige aandenken aan de dag ervoor. Hoe dan? Ik heb geen idee.

Niet voor iedereen

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Ik ben van de dieren en toch heb ik ze afgelopen woensdag in de steek gelaten. Ik heb er dagen over getwijfeld, maar kon tenslotte niets anders dan een strategische keuze maken. Mijn angst dat er een rechtse coalitie zou komen hield me ’s nachts uit mijn slaap. In plaats van mijn hart heb ik daarom mijn hoofd laten spreken. Geen Partij van de Dieren maar GroenLinks/PvdA.

De uitkomst van de verkiezingen is nog erger dan ik vreesde, de PVV is de grootste geworden. Zeg maar ‘dag’ tegen het klimaat, ‘zoek het maar uit’ tegen vluchtelingen en asielzoekers, ‘jullie mogen niet bestaan’ tegen de lhbtiq+ community. Nederland krijgt de regering die het verdient, want de kiezers hebben het laatste woord. Dat is weliswaar democratisch, maar niet voor iedereen.

Kleine poesjes worden groot

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie
links Roos, rechts Teun

Oh, wat waren ze schattig toen ze anderhalf jaar geleden bij ons kwamen wonen. Ze weken niet van elkaars zijde, speelden en sliepen samen, lagen samen op schoot. Waar de één was, was de ander. Roos en Teun, zus en broer.

Hoe anders is dat nu. Teun is uitgegroeid tot een stoere kater en Roos, kleiner dan haar broertje, tot een schattig poesje. Het samen spelen is voorbij, het samen slapen ook. Zelfs samen op de foto lukt niet meer. De spanning tussen hen is te snijden, er wordt geblazen en soms gevochten. Behalve als ze eten krijgen, dan trekken ze weer samen op.

We hopen dat het overgaat, een fase is. Dat ze aan het puberen zijn, hun wilde haren kwijt moeten. Want wat doe je dan? Dan ga je je broertje pesten of je zusje achterna zitten.

Hond Benthe heeft zichzelf tot scheidsrechter benoemd. Ze grijpt in als de poezen elkaar het leven zuur maken. Naar haar luisteren ze gelukkig nog, naar de baasjes al lang niet meer.

voor Roos, achter Benthe

Intiem gesprek

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Voor het eerst naar de Dutch Design Week in Eindhoven. Mijn kleine nichtje is nu zo groot dat ze er mag exposeren. Zij is de reden dat we uit Noord-Groningen helemaal  naar het verre Brabant afreizen. Het is een slimpie, dat kon je in de wieg al zien. Twee studies doen en daarna ook nog promoveren, ze heeft het niet van mij.

kunstknie, gemaakt door Bertrand Burgers

We ontmoeten haar in de Embassy of health, waar de  nieuwste ontwikkelingen rond gezondheidszorg te zien zijn. Haar bijdrage (als deel van een team) heet Intimate Implant oftewel Intiem implantaat. Een biologisch afbreekbaar implantaat dat het menselijk lichaam aanzet tot herstel van, bijvoorbeeld, een knie en dat zichzelf na gedane zaken afbreekt. Futuristisch ja, maar niet ondenkbaar.

Met de koptelefoon op en een kunstzinnige weergave van een kunstknie in mijn armen, ben ik getuige van een intiem afscheidsbericht van het implantaat waarin het vertelt hoe het is om een mens op deze manier te helpen en hoe moeilijk het is om daarna afscheid te moeten nemen.

Ik voel het verdriet van een implantaat dat nog niet bestaat en misschien wel nooit zal bestaan, maar dat zo empatisch is dat het sowieso gezondheidsbevorderend is. In ieder geval voor mij.

Voor A.Fl.