Zakdoekjes

Ik had nog zo gehoopt dat ik de dans zou ontspringen. Huisgenoot M. liep te snotteren en te blaffen, maar ik had nergens last van. Mooi zo, dacht ik nog, zie je wel dat vaak sporten goed voor je gezondheid is. Dat had ik dus niet moeten denken, laat staan hardop zeggen. De volgende dag had de griep me te pakken. Een vleugje keelpijn ging over in een verstopte neus ging over in hoofdpijn ging over in koorts ging over in lamlendig in bed liggen.

20190313_164742_001_resizedDaar vertoef ik, vijf dagen later, nog steeds. Huisgenoot M. is ondertussen alweer op de been en gelijk de hort op. Daar lig ik dan, met als enige gezelschap poes Floris. Wie smeert vandaag mijn boterhammetjes en wie zet vandaag kopjes thee met honing naast mijn bed. Wie gaat vandaag naar de Hema om nieuwe zakdoekjes te kopen. Graag die met menthol, want die snuiten het fijnst. Iemand?

Trump

In het gezellige en drukke Groningse eetcafeetje komen twee mensen binnen, een man en een vrouw. Het is guur buiten, daarom hebben beiden een warme lange jas aan. De man doet de zijne als eerste uit, hij draagt doorsnee kleren: een blauwe pullover over een licht overhemd en een spijkerbroek. Daarna helpt hij de vrouw uit haar jas en in één klap waan ik me in een Parijse nachtclub.

lingerie-902748_1920Zij is grotendeels ontkleed, op een fel rood adembenemend strak aangetrokken korset met jarretel na. Gelukkig is ze ruim versierd met tatoeages, zodat het tenminste lijkt alsof ze nog iets meer aan heeft dan dit. Er gaat een zacht geroezemoes door het café, bewonderende blikken volgen de vrouw terwijl ze naar haar tafeltje paradeert.

Met een glimp van trots in zijn ogen schuift hij haar stoel aan. Dat heeft hij, onopvallende man van middelbare leeftijd, toch maar mooi voor elkaar. Ik weet niet waarom, maar ik moet opeens aan Trump denken.

 

Zoektocht

Je bent vroeg en toch staat er al een rij. Met hun neus tegen de glazen schuifdeuren gedrukt, staan de handelaren vooraan. Mannen in zwarte kleren, met verweerde koppen en een peuk in de mond. Vlak daarachter een ouder echtpaar en een vrouw met een kind van een jaar of vier. Jij staat, in je netste mantelpak, een paar meter verderop alsof je duidelijk wil maken: ‘Ik kom hier normaal nooit hoor”.

Aan de andere kant van de schuifdeuren worden de gordijnen, die inkijken onmogelijk maken, weggeschoven en de lichten gaan aan. De deur glijdt open en de handelaren sprinten de winkel in, op zoek naar koopjes die ze later die dag op hun marktkramen zullen uitstallen: “Antieke lampenkap te koop, alleen vandaag voor €25”.

teddy-bear-1279529_1920Je loopt schichtig naar binnen en kijkt zoekend om je heen. Het kind zeurt om een knuffelbeer, het echtpaar zoekt een zitbank. De man is met de eerste bank waar hij op gaat zitten dik tevreden, zijn vrouw wil alles uitproberen. Er staan er wel tien, allemaal onder de vijftig euro.

Je weet waar je naar op zoek bent, je bent al in alle winkels geweest die je kon bedenken. Tevergeefs. Je loopt gangpad na gangpad af, kijkt links en rechts om je heen, blijft af en toe staan en loopt snel weer verder. Opeens pak je, met een haast onzichtbare beweging van je hand, iets van de plank. Op je gezicht staat niets te lezen, alleen de lichte tred waarmee je naar de kassa loopt verraadt dat je gevonden hebt wat je zocht. Je stap in het onbekende is beloond. Je zoektocht is ten einde.

Schone handen

Mijn favoriete columniste was een dagje in Groningen: Sheila Sitalsing. Ze had de verre reis naar het noorden gemaakt om een select gezelschap (wie het eerst kwam wie het eerst maalde) de ‘kunst van het columneren’ te leren. Ik kijk nogal tegen haar op en was dan ook verrast dat ze kleiner was dan ik. De volgende verrassing was de uitspraak van haar naam: Shaila in plaats van Shiela. Had ik haar al die jaren in gedachten verkeerd aangesproken.

super-charged-engine-2770374_1280
motorblok

We leerden deze dag over compressie, focus, identificatie, neologismen, punchline en de vette hyperbool. En dat alles in maar vier uur. Regelmatig waande ik me een leerling-automonteur, die een druppel vette motorolie in de zuiger moest doen om de compressie te verbeteren. Maar waar vind je de zuiger?

Kennelijk is columneren net zoiets als automonteren, maar dan met schone handen.

 

Wonderful world

De kunstenaar Dale Chihuly schijnt een wereldberoemdheid te zijn, maar ik had nog nooit van hem gehoord. Misschien kwam dat omdat hij veel met glas werkt en van glaskunst had ik een lage dunk, ik vond het kitsch. Tot een vriendin mij overviel met de vraag: ‘Ga je mee naar zijn tentoonstelling in het Groninger Museum?’ Soms moet je in naam van de vriendschap wat veren laten, dus ik zei ja.

Ik verwachtte niet veel: wat pruilende beeldjes, vertederende engeltjes, driehoekige vazen, poezelige troeteldieren, vers geblazen kaarsenstandaards en serviezen met zwoele wijnglazen. Zoiets. Ik ben een mens van weinig verwachtingen. Dat heeft zijn voordelen, je komt nog wel eens voor een verrassing te staan. Als het mee zit.

Bij binnenkomst in de eerste zaal, vreesde ik het ergste: een zaal vol liggende grote bollen. Geen idee wat het voorstelde. Ook de tweede zaal versterkte mijn vooroordeel over kunst van glas: protserige, raar uitgedoste vazen en andere prullaria. Kitsch van het zuiverste soort. En ik had nog acht zalen te gaan. Ik verlangde naar een kopje koffie en ging op zoek naar mijn vriendin. Die was in geen velden of wegen te bekennen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Dwalend door de gangen en zalen stond ik opeens oog in oog met een wonder. Ik was terechtgekomen in een onderwaterwereld vol kleuren, vormen, licht en beweging. Grote gele vlinders vlogen boven het water, rode halmen bewogen in de wind, en gekleurde bollen schurkten zachtjes tegen elkaar aan.

Ik probeerde het water aan te raken, maar kwam niet verder dan het oppervlak. Er was helemaal geen water, er was alleen een zwarte spiegel, waarin de boven- en de onderwereld elkaar ontmoetten. De vlinders vlogen dankzij de illusie van het water, de halmen bewogen omdat ik bewoog.

Op een bankje zat mijn vriendin stilletjes te genieten: ‘Mooi hè, wat Chihuly van glas maakt?’ Ik kon alleen maar sprakeloos knikken. Zoiets prachtigs had ik nog nooit gezien.