Brul

Het scheelt niet veel of de tractor rijdt me klem tegen de brugleuning. Ik geef een brul en sla met mijn vuist tegen de aanhanger. Ik zie nog net dat de bestuurder jong is, waarschijnlijk de zoon van de boer. Onverstoorbaar rijdt hij door.

Zijn reatractor-3637468_1920ctie staat in schril contrast met de zorgzaamheid en vriendelijkheid die ik overal om me heen ontmoet. Iedereen houdt rekening met iedereen en zorgt dat de ander genoeg ruimte heeft om boodschappen te doen of een brug over te fietsen. Behalve deze jonge knul, die zich in zijn megatractor onaantastbaar voelt.

Ver boven het gepeupel verheven, waant hij zich God in Coronaland.

Kettingzaag

tree-100589_1920Ik had twee mannen in mijn tuin. Ze snoeiden de boomgaard alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Dat was het natuurlijk ook, alleen nu even niet. Ik heb me gelaafd aan de geur van vers hout, het gebrul van de kettingzaag en de kameraadschap van twee collega’s die niet thuis hoeven te werken.

Om de vijf minuten liep ik de tuin in, maakte een praatje en stelde vragen als: komen de vruchten aan de korte of de lange lootjes? Geduldig gaven ze antwoord, want ze hadden al gauw door dat ik snakte naar ouderwets menselijk contact. Ze boden me zelfs een stoel aan en een kopje koffie. Dat laatste heb ik maar afgeslagen, want je weet maar nooit.

Het was mijn heerlijkste ochtend sinds weken.

Speciaal voor de kettingzaag fans

Een normale dag

lamb-2588067_1920Ik moest mijn gevangenschap even ontvluchten. Met de wind in de rug door het Groningerland fietsen. Maakte niet uit waar naar toe, als ik maar buiten was. Ik moest de weidsheid voelen, de geur van klei opsnuiven en de lammetjes in het rond zien springen. Doen alsof alles normaal was, een gewone dag, een gewone fietstocht.

Morgen ga ik weer, want Groningen heeft zoveel ‘buiten’ dat ik tot 1 juni niet meer binnen hoef te zijn.