Quality touched by Fiona

Beeldhouwen is kijken, heel veel kijken. En twijfelen, heel veel twijfelen. En dan opeens een beitel pakken en denken: wat maakt het ook uit, als het mislukt is er altijd nog een volgende steen. Met deze bravoure begin ik in het voorjaar aan het maken van een beeld voor in de tuin. Niet in mijn eentje, maar samen met een heuse beeldhouwer: Fiona Zondervan. Ze leert me kijken, stelt me gerust als ik twijfel, moedigt aan en laat me mijn gang gaan. Want haar uitgangspunt is: “het is jouw steen dus jij bepaalt”.

Dat vind ik het fijne van beeldhouwen: de steen is van mij, ik kan ermee doen wat ik wil. Dat geeft me de vrijheid om mijn intuïtie te volgen, ik hoef me niet aan regels te houden, het hoeft nergens op te lijken en het hoeft zelfs niet mooi te worden. Ik hak, boor, slijp en vijl zonder precies te weten waar ik naar toe op weg ben. Er moet een gat in de steen, dát weet ik wel.

Het is inmiddels december, de steen is een beeld geworden en heeft een plekje gevonden in mijn tuin. Ik moet denken aan vroeger toen ik een Giant racefiets had. Op de stang stond ‘Quality touched by Koga’. Mijn fiets was aangeraakt door het topmerk onder de fietsen. Trots was ik, heel trots.

Nu, vele jaren later, heb ik een zelfgemaakt beeld: ‘Quality touched by Fiona’. Trots ben ik, heel trots.

Storingscode E.02.24

De afgelopen weken ben ik expert geworden in storingscodes. Ik wist niet dat er bij een warmtepomp zoveel mis kon gaan. E.02.24 was de storing die het vaakst voorkwam: vergrendeling van de waterdoorstroming in het systeem is actief. Ook de codes H.02.23 en A.02.22 meldden zich regelmatig, de betekenis zal ik u besparen.

Drie weken lang zijn bijna alle warmtepompmonteurs uit Groningen en Friesland bij ons langsgeweest. De een nog aardiger dan de andere. Geen van hen kwam er achter waarom het kreng niet wou doen waar hij voor bedoeld is: ons huis verwarmen. Ten einde raad hebben ze het opgegeven, verslagen door storingscode E02.24.

Binnenkort wordt de warmtepomp afgekoppeld en verwijderd. Alleen de cv-ketel blijft. Het zal een trieste dag worden. Een dag waarin onze wens om bij te dragen aan een aardgasvrije toekomst ten grave wordt gedragen. Maar er is één klein lichtpuntje: zoekt u iemand met verstand van storingscodes, dan kunt u altijd bij mij terecht.


Lees hier mijn eerder verschenen blogs over de warmtepomp
Wintertenen
Tjakka

Wintertenen

Bij ons thuis is de winter vroeg ingezet. Gehuld in een dikke laag kleren, zit ik bij het straalkacheltje te kleumen. We zitten nu een week in de kou. De nieuwe warmtepomp laat het nog steeds afweten. Het huis is tot op het bot verkild, de muren klagen steen en been. We hebben onze toevlucht genomen tot de keuken waar we samen met hond Benthe en poes Floris wachten op betere tijden. De zon biedt nog enige troost.

Af en toe gaat de telefoon. De installateur van de warmtepomp laat weten dat ze er nog niet uit zijn. Wie is er nou eigenlijk verantwoordelijk voor het fiasco: de installateur of de leverancier van de pomp? Wie had beter zijn best moeten doen? Ze komen er niet uit.

We slaken ondertussen met z’n vieren de zoveelste zucht van moedeloosheid. Ons maakt het niet uit wiens schuld het is, als het huis maar weer warm wordt. Want bij wintertenen helpt alleen warmte en precies daaraan hebben we tekort. Denk dat ik maar aan het breien sla. Tenenwarmers bijvoorbeeld. Schijnt ook goed tegen coronastress te zijn.

Tjakka

Vanochtend vroeg uit de veren. Om acht uur het installatiebedrijf bellen om een storing te melden. Onze nieuwe hybride warmtepomp heeft al voor de derde keer in twee weken kuren. Ons wordt een monteur beloofd. Om twaalf uur nog maar een keertje bellen, waar blijft ie?

Om half twee rijdt het ons inmiddels te bekende autootje voor. De monteur verdwijnt in de bijkeuken, komt er drie uur later weer uit en zegt: “ik geef het op, de leverancier van de warmtepomp moet het maar oplossen”. ‘Dan zitten we dus zonder verwarming’, merk ik kribbig op. “Ja”, zegt hij, “en ook zonder warm water”. Haastig pakt hij zijn spullen en maakt zich uit de voeten.

Mijn woede leef ik uit op de warmtepomp. Bam, daar gaat de waterdruksensor aan diggelen. Tjakka, het voorpaneel ligt in tweeën. Ook het waterreservoir moet het ontgelden. Als een aangereden hert liggen de bloederige resten verspreidt over de natte vloer.

Knappe kop die hier nog een warmtepomp van kan maken.

Graafschoentjes

Bah, wat heb ik nou toch weer een vieze pootjes. Waarom maakt mijn baasje die niet schoon, ze ziet toch dat ze zwart zijn van de klei. Het is ook elke keer hetzelfde. Heb ik enthousiast een muizenhol uitgegraven, zegt mijn baasje: ‘maak je poten zelf maar schoon, je hebt ze ook zelf vuil gemaakt’.

Ik vind het niet eerlijk. Die klei gaat helemaal tussen mijn tenen zitten, die krijg ik er met mijn tanden niet meer uit. En als de klei opdroogt, worden het harde klonten en dat doet pijn bij elke stap die ik zet. ‘Moet je maar niet graven’, zegt mijn baasje dan. Maar ik kan niet anders, want ik ben een Friese Stabij en die zijn gemaakt om te graven. Liefst naar mollen, maar muizen smaken me ook goed.

Zoals u weet, ben ik een dame en zie ik er graag netjes uit. Daarom heb ik het volgende bedacht: ik vraag aan Sinterklaas graafschoentjes met klittenband, die kan ik zelf aan en uit doen. Want van mijn baasje hoef ik geen hulp te verwachten. Maar die is dan ook geen dame.