Natte neuzen

5 maart 20265 maart 2026 ~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Ik wist niet dat het bestond: de natte neuzen route. Speciaal voor viervoeters. Ik loop er met hond Benthe en een bevriende tweevoeter, dat mag gelukkig ook. Benthe voorop, want het is haar route. Wij volgen gedwee.

Onderweg komen we tientallen natte neuzen tegen in alle soorten en maten: klein, groot, rond, plat, zwart, bruin, roze, grijs. Al die neuzen moeten elkaar uitgebreid besnuffelen, aan voor- en achterkant. Voor ons, tweevoeters, betekent dit wachten, wachten en nog eens wachten tot de dames en heren klaar zijn.

Leuk zo’n natte neuzen route, maar dan toch liever zonder hond.

Voor C.

Na de gaswinning: heeft u er ook last van?

28 februari 202628 februari 2026 ~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

vragen de twee aardige vrouwen met rolkoffertjes waarmee ik een praatje maak op het perron. “Iedereen heeft er last van” zeg ik. ‘Heeft elk huis dan schade?’ “Ja, elk huis heeft schade en elk mens ook”.
Ze zijn op weg naar huis, na een paar dagen Loppersum. Ze vertellen dat ze in Zeerijp met een bewoner hebben gepraat die al jaren in een wisselwoning woont en het helemaal zat is.

Kijk, van zulke toeristen hou ik. Ze proberen te begrijpen wat hier gaande is. Ik heb wel meegemaakt dat bezoekers op zoek waren naar huizen met grote scheuren in de muren en teleurgesteld waren als ze die niet vonden. Om vervolgens te concluderen dat het allemaal wel meeviel hier. Want als je het niet ziet bestaat het niet.

Deze vrouwen weten beter. Ik heb ze een hele goede reis gewenst.

Lente?

26 februari 202626 februari 2026 ~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Je moet heel goed kijken om het te kunnen zien, de kleine groene knopjes in wording op de clematis. Ze twijfelen nog, is de winter echt voorbij, word het echt lente? Na al die kou en sneeuw en harde wind zijn ze op hun hoede. Is het veilig om al na één lentedag te gaan groeien en knopjes te maken voor hun bloemenpracht. Of moeten ze nog even wachten.

Ze besluiten tot het laatste. Liever te laat gebloeid dan te vroeg bevroren.

Na de gaswinning: Terug van weggeweest

15 februari 202622 februari 2026 ~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Op 11 juni 2023 schreef ik mijn laatste aardbevingsblog. Na negen jaar bloggen was ik er klaar mee. Niet omdat alles oké was in Groningen, maar omdat er nog steeds geen uitzicht was op oké. En die is er tot de dag van vandaag nog steeds niet. Het feit dat de gaskraan dicht is betekent niet dat het veilig is in Groningen. Integendeel, op 14 november 2025 maakten we hier de op twee na zwaarste aardbeving ooit mee. Weer grote schrik en duizenden schades erbij.

Ik heb de afgelopen jaren geen moment overwogen de draad weer op te pakken, een paar blogjes daargelaten. Ik was met andere dingen bezig. Tot ik verhuisde van een klein dorpje naar het grotere dorp Loppersum. Dat betekende kennis maken met nieuwe buren en inburgeren in de gemeenschap.

Ik ben geschrokken van de verhalen die ik hier hoor, zoals die van een 85-plus dorpsgenoot die al 10 jaar in een versterkingsproces zit waar geen einde aan komt. En nu opeens voor de keuze staat: huis laten versterken of slopen en nieuw opbouwen. Kiest ze voor het laatste dan woont ze jarenlang in een tijdelijke woning. Gezien haar leeftijd is het de vraag of ze ooit in het nieuwe huis zal kunnen wonen. Ze weet niet wat ze moet kiezen.

Ik merk dat de verhalen me raken. De gaswinning is voorbij, maar de gevolgen denderen door. Ik ben niet meer de activist van weleer, maar kan wel woorden geven aan de impact die de gaswinning nog steeds heeft op de levens van Groningers, oud en jong. Daarom pak ik de aardbevingspen weer op, maar nu op dit blog onder het kopje ‘Na de gaswinning’.

P.S. mijn aardbevingsblog staat nog online