Koppigheid

Tegen koppigheid is niets te beginnen, denk ik als ik bij mijn oude tante op bezoek ben. Ze woont samen met mijn oom nog thuis, omringd door een batterij aan lieve, zorgzame vrouwen van de Buurtzorg. Zij heeft bij alles hulp nodig. Hij eigenlijk ook, maar geeft dat nog niet toe.

crown-3146898_1920Als ik ze bezig zie, zo in hun kleine wereldje waarin elke handeling bergen energie kost, hou ik regelmatig mijn hart vast. Het gaat allemaal net en soms bijna net niet: “Tante kijk uit, je gaat naast je stoel zitten. Ach kind, stel je niet aan, ik doe het altijd zo en het gaat altijd goed”.

Toch zijn ze de afgelopen jaren allebei al meerdere keren gevallen. De koppies zijn nog goed, maar de lichamen niet meer. Maar eigenwijs als ze zijn willen ze in hun eigen huis blijven wonen, met zoveel mogelijk zorg voor lijf en leden.

Koppig waren ze en blijven ze, tot het einde aan toe. Het is een familietrekje, dus dat belooft nog wat voor mijn oude dag.

De hemel boven Groningen

Als ik wandel over het Groninger land, kijk ik vaak naar boven. Om me heen is toch niet zoveel te zien, wat boerderijen, kleine dorpjes, kerkjes, koeien en veel akkerland. Het land is leeg en ruim, de horizon ver weg en soms kun je de zeelucht ruiken. De waddenkust is vlakbij.

Als ik wandel door dit oude land kan ik niet anders dan naar boven kijken. Want daar gebeurt het, daar is een meester de hemel aan het beschilderen. In de lucht worden verhalen verteld, ruzies uitgevochten, stormen aangekondigd, lief gehad, gefluisterd, donderpreken afgestoken, klappen uitgedeeld, vredes gesloten. Met fijne pennestreken, potloodlijnen, grove viltstiften en harde mokerslagen wordt het grondse leven becommentarieerd.

2017-09-02 16.41.56Als ik wandel onder de hemel  boven Groningen voel ik me opgenomen in dat wat groter is dan ikzelf. Ik voel me veilig, want de lucht liegt niet. De lucht laat zien wat er is of wat er komen gaat. Daardoor weet ik waar ik aan toe ben. En dat vind ik hemels.

Goede voornemens

Grolsch, Fanta, Redbull, Heineken, het zijn zomaar wat merken die ik tijdens een wandeling tegenkwam in de berm. De wandeling was niet lang, een uurtje schat ik. Sommige blikjes hadden al heel wat meegemaakt, verfrommeld, gescheurd en daarna nog eens door autobanden geplet. Het zal je maar gebeuren, het leven van verpakkingsmateriaal is niet iets om jaloers op te zijn.
20180102_160736_resized
In sommige blikjes zat nog een restje drinken, in het pak vanillevla zat schimmel. Ik had niets bij me om het in te vervoeren, maar ik wou het niet laten liggen. Met dichtgeknepen neus en mijn armen recht voor me uit, heb ik de buit naar huis gedragen.

Het is nog maar de eerste week van het nieuwe jaar en daar horen goede voornemens bij. Meestal vergeet ik ze te maken, maar nu kwam er eentje op mijn pad.  Zoveel afval gewoon maar op straat gegooid, kan ik niet over mijn kant laten gaan. Ik ga dit jaar elke dag één stuk zwerfafval oprapen. Zo gezegd zo gedaan, ik ben gaan rapen en kwam gelijk tot 16 blikjes, plastic en papiertjes.

Met één wandeling heb ik prompt voor 16 dagen vooruitgewerkt, waardoor ik deze maand niet meer aan de bak hoef (weekenden tellen niet mee). Ze zeggen weleens dat voornemens erom vragen om niet uitgevoerd te worden, maar ik denk dat het precies andersom is. Voornemens vragen erom om in januari uitgevoerd te worden, zodat je ze daarna kunt vergeten.

Stilte

20171221_160053_resized
In deze drukke dagen vlak voor de Kerst is tijd voor jezelf schaars. Tussen het doen van de kerstboodschappen door, begeleid ik een goeie vriendin naar het ziekenhuis. Het wachten tot de dokter klaar met haar is, duurt lang. Ik word ongeduldig en ga wat slenteren door de mij onbekende gangen van het ziekenhuis. Linksaf, rechtsaf, langs kerstbomen en vrolijke lichtjes. Ik kom het bordje Stilteruimte tegen en ga er zachtjes naar binnen, bang om iemand te storen. Ik betreed, temidden van de hektiek van het ziekenhuis, een andere wereld. Mijn lichaam ontspant zich, hier heerst rust, hier wordt de tijd stilgezet en ontstaat lege tijd. Wat iets anders is dan ledige tijd. Mijn ongeduld is verdwenen en het wachten is geen wachten meer. Genietend zit ik in deze verstilde ruimte en neem ik tijd voor mezelf. Zo vloeit de tijd die de dokter neemt samen met mijn eigen tijd. Ik ervaar dat door tijd te nemen er tijd ontstaat. Een byzondere ervaring, een kerstboodschap waardig.

Chocolademelk

Het regende gisteren de hele dag.  Het was zo’n dag waarvan je denkt, wat mot ik ermee. Puzzelen, sport kijken, foto’s inplakken, bed verschonen, mijn oude tante bellen? Of de naaimachine van zolder halen en het verstelwerk dat al maanden ligt te wachten, gaan doen. Ikzelf ben niet zo van het fijne handwerk, maar huisgenoot M. gelukkig wel.

antique-1838324_1920Algauw is de woonkamer veranderd in een naaiatelier. Overal naalden en draden, maar vooral het zacht snorrende geluid van de naaimachine. Klassiek muziekje erbij en ik waan mij terug in mijn ouderlijk huis. Vader leest de krant, moeder verstelt de kapotte onderbroeken, want die moeten nog een tijdje mee. Ik vul de kolenkachel bij en speel Memory met mijn zusje, zij wint. Moeder heeft ons chocolademelk beloofd.

Die kolenkachel bestaat niet meer, maar verder is er eigenlijk niet zo veel veranderd. In ieder geval niet op dagen dat het eindeloos regent.