Benthe’s hitteplan

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

6 uur: een lange wandeling met de baas

Half 8: ontbijt

Water drinken

8 uur: uitrusten in de schaduw op het gras

Verkassen naar de koele slaapkamer

Terug naar het gras

Water drinken

Tussen 11.00 en 15.00 lange siësta onder de parasol

Knuffelen met de baas

Water drinken

Plassen op het gras

15.00 uur: nergens zin in

Dan maar weer slapen

Is het al etenstijd?

Nog maar een keertje knuffelen

18.00 uur: joepie, eten

Water drinken

18.30 uur : wanneer gaan we nou weer wandelen?

Dan pas?

22.15 uur: hè hè, dat werd tijd

Driewieler

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Na een fietstocht met de zon in het gezicht en de wind in de rug legden we aan bij een terras. We waren niet de enigen. Op het grasveld had zich een groot gezin geïnstalleerd. Zo te zien opa en oma, hun kinderen en kleinkinderen. Die laatsten waren in de meerderheid.

Het jongste ukkie lag in moeders armen, het iets oudere puppytje was aan het ontdekken dat hij op zijn benen kon staan, peutertje drie probeerde een bal weg te gooien maar miste nog de juiste motoriek en kleutertje vier worstelde met een driewieler.

Een fietsje dat zowel een extra passagier kan vervoeren, als ook een hond met dorst en tot slot ruimte biedt aan een bestuurder. Ga er maar aan staan als vierjarige.

Ik snapte zijn woedeaanval helemaal.

Na de gaswinning: een kerncentrale in Groningen!

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Volkskrant 20-06-2026

Kwijt

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Ik lig op een bed in het ziekenhuis. Geen idee hoe ik daar gekomen ben en wat er aan de hand is. Aan het voeteneind zit een vrouw in het wit. Ze praat tegen me, maar ik onthou niet wat ze zegt. Waar ben ik, vraag ik keer op keer, wat is er met me? Haar antwoorden verdwijnen in de mist in mijn hoofd. Ik ben bang en in de war.

Pas uren later snap ik wat er gebeurd is. Ik heb acuut geheugenverlies gehad (TGA). Zomaar, zonder aanleiding, kan iedereen overkomen, gaat vanzelf weer over. Ik weet niets van de ambulance die me naar de spoed bracht, niets van de onderzoeken die ze gedaan hebben, niets van de uren tijdens en vóór mijn verdwijnen.

Want zo voelt het, ik was verdwenen, mezelf kwijt, niemand thuis. Mijn lichaam was er, maar mijn geest niet. Nog nooit ben ik zo ontredderd geweest. Met de hulp van dierbaren die niet van mijn zijde weken, heb ik mezelf weer teruggevonden.

Dezelfde Ingrid, maar nog wel wat moe.

Voor C, W, M, S, D, R, I en F

Slap of stevig

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Ik ben van de stevige desemboterhammen en toch eet ik nu wit brood. Niet omdat ik dat ook wel eens lekker vind, maar omdat het moet. Gelukkig maar tijdelijk en om een goede reden, maar ik heb er wel moeite mee. De boterhammen zijn slap en zo wit dat het bijna verblindend is. Ik vind ze smakeloos en na een dag zijn ze al oud. Tot zover de recensie.

Geef mij maar een stevig brood vol vezels, waar je je tanden in kan zetten. Waar je moeite voor moet doen en lang op moet kauwen. Brood dat zegt: hier ben ik, doe maar moeite, verover me maar.

Nog één dag te gaan, daarna ga ik de strijd weer aan.