Lieverd

“Laiverd”, zegt mijn tennismaatje wel eens tegen me, ‘Laiverd, wanneer gaan we de baan weer op?” Noem me laiverd en ik smelt als boter in de zon. Tenminste, als hij het zegt.

‘Lieverd’, zegt de sauna-eigenaar terwijl hij het theekopje bij me neerzet. ‘Lieverd, wou je nou rooibos of earl grey?’ Noem me lieverd zonder dat je me kent en ik verhard als gewapend beton. Dat hij ook nog afwisselend mevrouw en meisje tegen me zegt, maakt het er niet beter op.

sauna-981027_1920In veel sauna’s hangt een bordje met de tekst: Je mag niet aan elkaar zitten. Vooral bedoeld voor verliefde stelletjes die de hitte van de sauna naar het hoofd c.q. het lijf stijgt.  Ik wil daar graag nog een bordje aan toevoegen: Ongewenste opmerkingen van het saunapersoneel verboden, op straffe van onderdompeling in het ijsbad. 

Ik verheug me nu al op mijn volgende saunabezoek.

Storm

We hebben elkaar een tijdje niet gezien. Drie maanden om precies te zijn. We waren collega’s-op-vrijwillige-basis bij een organisatie in Stad. We hadden het goed samen, totdat bleek dat de organisatie niet goed voor ons was. Twee van ons stapten op, de derde twijfelt nog.

Tijdens de lunch praten we bij. Terugkerend thema: mag je als pensionado overdag een boek lezen? We worstelen er alledrie mee. Ik mag het alleen als er een fikse storm-1209365_1920storm om het huis waait. De anderen zijn nog strenger voor zichzelf: nee, nooit, zonde van m’n tijd.

Ja, daar hebben ze wel een punt. Het eindpunt van onze tijd komt steeds dichterbij. Als tijd schaars wordt, is het jammer het te vermorsen aan het lezen van een boek. Overdag dan. Of het ook voor de avond geldt, is het onderwerp van ons volgende afspraakje.

Dat geeft mij drie maanden de tijd om s’avonds het ene boek na het andere te verslinden. Of het nou stormt of niet.

 

Hanghond

Ik heb er lang om moeten zeuren, maar het is gelukt. Ik heb mijn eigen hangplek. Uren hang ik er, ik staar wat voor me uit, blaf tegen de koolmeesjes en de merels en hou de schapen van de buren in de gaten. Alleen voor eten en een wandeling kom ik er nog af. Als mijn baasjes uit de buurt zijn klim ik op de bank, want mijn achterpoten worden best wel moe.

20200210_165614Daarom wil ik dat mijn baasjes een hangplek maken waar ik echt helemaal kan hangen. Epke Zonderland sleept toch ook niet met zijn poten over de grond als hij hangt? Nou dan.

Bovendien ziet het er niet uit en is het ook nog gevaarlijk. Als mijn achterpoten wegglijden, klap ik met mijn buik op de plavuizen. En kom dan nog maar eens zonder hulp overeind.

Die plavuizen zijn zo glad als een rekstok. Epke heeft krijt om zijn handen ruw mee te maken. Waarom heb ik dat eigenlijk niet? Een hondenleven heb ik, een hondenleven.

Powervrouw

tennis-3394009_1280Het tennisseizoen nadert met rasse schreden, tijd om een nieuwe bespanning op mijn racket te laten zetten. In de winkel wordt mij gevraagd: ‘Wilt u spin, power of comfort?’

“Doe mij maar comfort”, antwoord ik, “Ik hou wel van een beetje gemak”. De verkoper kijkt me even vorsend aan: ”Comfort is vooral voor ouderen, u bent daar nog te jong voor. Neemt u maar power’.

Spinnend van vreugde verlaat ik de winkel. Ik ben een powervrouw. En dat op mijn leeftijd.

Vogeltje

Ik haal hond Benthe op bij zijn oppasbaasjes, drink gezellig een kopje thee mee en wissel de ervaringen van de dag uit. Als ik bijna animal-2027612_640op het punt van vertrekken sta, zegt de oppasman: ‘Wil je mijn vogeltje nog even zien?’

Hij zet de televisie aan en rommelt wat met de afstandsbediening. ‘Kijk, dit is mijn vogeltje, dit is haar staartje en dat haar kopje’. Ik zie wazige beelden van een vogeltje in een vogelhuisje, gemaakt met een webcam.

Opgelucht haal ik adem. Dacht ik toch echt even dat hij wat anders bedoelde.