Jarig op 9/11

11 september 202611 september 2026 ~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Elk jaar weer valt mijn verjaardag samen met de gruwelijke aanval in 2001 op de Twin Towers in New York. Elk jaar weer krijg ik de vraag of ik dat niet vervelend vind. Nee, is mijn standaard antwoord, want ik ben van ver vóór die tijd. Mijn geboortedag is onbezoedeld. Was ik van na 2001 dan was dat vast anders.

Ik herinner me 9/11/2001 nog goed. We zouden naar een voorstelling van Theater te Water in de stad. Het is er niet van gekomen, we zaten in ontzetting aan de buis gekluisterd. Het was een zwarte dag voor de hele wereld, jarig of niet jarig.

Vandaag vier ik mijn verjaardig èn sta ik stil bij de 25e herdenking van 9/11.

Onzekerheid

5 september 20265 september 2026 ~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Vier jaar lang hield mijn oog zich goed. De maandelijkse injecties met Eylea deden hun werk. Ook al verdween het vocht in mijn oog niet, mijn zicht bleef stabiel. Tot de laatste controle bij de oogarts, toen het vocht toegenomen bleek te zijn. Paniek in de tent, de oogarts in opleiding ging overleggen met zijn supervisor en liet mij in onzekerheid achter.

Na tien ongemakkelijke minuten kwam hij terug met de boodschap dat ik vanaf nu injecties met het middel Vabysmo zou krijgen in een poging het vocht weer te verminderen. Ik schrok ervan, want betekende dit een achteruitgang van mijn oog? De arts, een man van weinig woorden, te weinig eigenlijk, kon daar geen uitspraak over doen. Ik moet tot december wachten op het antwoord.

Sindsdien spreek ik mezelf geruststellend toe: “Ingrid, loop niet op de zaken vooruit, misschien valt het allemaal reuze mee, ze kiezen niet voor niets voor dit middel, het is vast nog beter dan de vorige en als het niet helpt hebben ze vast nog wel wat anders achter de hand”.

Werkt dit? Overdag wel, ’s nachts niet.

Gespleten

20 augustus 202620 augustus 2026 ~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Ik ga naar mijn eerste yoga les na de vakantie. Ik heb geaarzeld om te gaan omdat de kneuzingen en bloeduitstortingen nog niet weg zijn (lees mijn blogje: gekneusd en geschaafd…). Kon ik het allemaal niet erger maken door wel te gaan of zou het als ik heel voorzichtig deed juist goed voor me zijn? Ik wist het niet, dus ben ik maar gegaan.

Het was van allebei een beetje. Sommige oefeningen kon ik pijnloos doen, anderen deed ik half mee. De linkerhelft van mijn lijf genoot, de rechterkant protesteerde: “nee niet je arm zo ver omhoog doen; nee niet op je elleboog leunen; nee niet op je rug liggen”. Ik voelde me gespleten. Links zei ja, rechts zei nee en dat in één lichaam, het mijne .

Tijdens de afsluitende meditatie heb ik stilletjes een traan gelaten.

Gekneusd en geschaafd

13 augustus 202613 augustus 2026 ~ Ingrid Verbeek ~ 3 reacties

Ik fiets over de Grote Markt in Groningen en opeens lig ik op de grond. Onderuitgereden door een fietser die van rechts komt. Ik bont en blauw, hij geen schammetje. In de chaos van lopende, fietsende, in de weg staande en patatetende mensen heb ik hem niet zien aankomen. Hij mij duidelijk ook niet.

Hij stopt en vraagt hoe het met me gaat. Ik, in shock, heb er geen antwoord op, ben vooral blij dat ik nog leef. Twee vrouwen helpen me overeind, waarna ik gelijk door mijn rechterbeen zak. Die heeft de klap opgevangen en protesteert heftig. Strompelend hijs ik mezelf weer op de fiets, ik wil naar huis.

In de dagen die volgen verschiet ik van kleur. Op een knie verschijnt behalve een schaafwond ook een blauwzwarte bloeduitstorting, op een heup overheersen donkerpaars en rood met een zwelling. Maar dit is nog niets vergeleken met een elleboog waar rood, zwart, licht blauw en groen de show proberen te stelen.

Ik wist niet dat ik zoveel kleuren in me had.