Uitgesproken

We zitten met z’n vieren in een rustig hoekje van het eetcafé. Koffie en thee is besteld. Daarna blijft het stil. Wie neemt het initiatief? Ik kijk naar de vrouw tegenover me en zie hoe ze zich met een strak gezicht zit te verbijten. “Barst maar los” zeg ik en dat doet ze.

community-150124_1280Twee van ons nemen vandaag afscheid, twee gaan verder. Ons team valt uit elkaar. Zij is een van de achterblijvers en heeft dit niet aan zien komen. Ze baalt. We praten een uur lang, luchten ons hart, luisteren naar elkaar en lichten toe. Alles komt op tafel, alles wordt benoemd.

Tot we opnieuw stil vallen. De sfeer is veranderd, het oude vertrouwde teamgevoel is terug. “Laten we taart bestellen” zegt ze.

Waar is het Forum Groningen?

Je bent in Groningen en je bent nieuwsgierig naar het nieuwe boegbeeld van de stad. Je kent het Groninger Museum al, maar je hebt gelezen dat er nu iets nog spectaculairders bijgebouwd is, hartje stad. Daarom sta je voor het Stadhuis en kijk je om je heen. Hier zou het toch ergens moeten zijn? Je ziet bouwkranen staan bij panden die zo te zien voor studenten bedoeld zijn.

20191101_114351_resizedWaar is nou toch het Forum Groningen? Je vraagt het een voorbijganger. Die wijst naar de panden: “Je moet er tussendoor”. Blijkt er een Madurodamse doorgang te zijn, zo smal dat ie bijna niet te zien is. Kennelijk gaat het hier om een boegbeeld dat niet op wil vallen.

Binnenkort wordt het Forum Groningen 24 uur lang feestelijk geopend. Volgens de uitnodiging is iedereen welkom. Of het ook iedereen zal lukken binnen die tijd het gebouw te vinden, is maar zeer de vraag.

Labyrinth

Ik sla het pad naar de kerk in, bewonder het prachtige uitzicht en open de kerkdeur. Groningen staat bekend om zijn middeleeuwse kerkjes. Pareltjes in het landschap en deze parel glanst het mooist: de kerk van Oosterwijtwerd.

maze-56060_1920Elke laatste vrijdag van de maand ligt er in de kerk een labyrinth. Toevallig is het vandaag zo’n vrijdag en toevallig ben ik in de buurt. Ik loop het labyrinth. Onderweg schiet door me heen: ‘Het maakt niet uit welke keuze je maakt, er opent zich altijd een nieuwe weg’.

Dit is precies de gedachte die ik nodig heb, om eindelijk de keuze te kunnen maken die ik aan het uitstellen ben. Opgelucht verlaat ik de kerk. Vanaf nu zal het geen toeval meer zijn, als ik de laatste vrijdag van de maand even de kerk van Oosterwijtwerd binnenloop.

Scheefgroei

Als ik met de hond ga wandelen passeer ik altijd onze scheve boom. Hij staat naast het huis, gevaarlijk overhellend richting het pad. Zijn takken buigen steeds dichter naar de grond, in de schaduw van de bladeren groeien paddenstoelen in het gras. Elke keer als ik langsloop, gluur ik vanuit mijn ooghoeken naar de boom: hangt hij niet schever dan gisteren, raken de bladeren nu echt de grond, hoor ik daar geen zacht gekraak?

tree-4503535_1920Hoe schuin kan een boom groeien voor hij omvalt? Hoe lang kunnen zijn wortels de aantrekkingskracht van de aarde weerstaan en zijn stam rechtop houden? Wanneer keert hij terug naar waar hij vandaan komt?

Vragen die me bezig houden terwijl ik naar mijn vrolijk huppelende hond kijk. Hij heeft heel andere zorgen: ‘Wiens plasje is dit, waar zitten muizen, wanneer mag ik los?’

Scheefgroei, het zal hem worst wezen. ‘Hmmm, ja lekker worst’,

 

Boerenerf

We zijn met velen, iedereen in stemmige kledij. Met de auto, te fiets en te voet zijn we gekomen om afscheid te nemen. Er wordt koffie en thee met lekkernijen geserveerd door jonge mensen in witte kleding. Zo kun je zien wie waarvoor komt. De zon schijnt volop, het is goed toeven op het erf van de monumentale boerderij.

beaded-1630493_1920De plechtigheid vindt plaats in de schuur, tussen de strobalen, onder de eeuwenoude gebinten waar de spinnenwebben treurend aan de balken hangen. De familie zit op stoelen, gebroken. Het is muisstil, geen muziek, af en toe ritselt het stro.

De afscheidswoorden komen aarzelend, het verlies is te plotseling, te rauw. Boeren kunnen tegen een stootje, maar deze klap heeft niemand aan zien komen. Na afloop lopen we het erf weer op, de zon gaat schuil achter een nevel van tranen.