Au-ditie

Opeens dacht ik bij mezelf: “Doe eens wild, ga auditie doen, je bent nooit te oud om…”. Zo gezegd, zo gedaan. Op een koude maandagavond toog ik naar Stad. Er werden amateuracteurs gezocht voor een eenakter, toneelervaring niet vereist. Met een beetje lef moest ik toch een heel eind komen.

the-oscars-649825_1920Het liep anders. Ik had gehoopt op een klein, intiem groepje. We waren met veel, te veel, veel te veel. In kleine kring durf ik best wel wat. Maar staan er 40 mensen te kijken hoe ik sta te stuntelen, dan blijft er niets van me over, minder dan niets eigenlijk. Dan kun je me met stoffer en blik opvegen.

De anderen acteerden de sterren van de hemel, alsof ze al drie Oscars op zak hadden. Nee, hier had ik niets te zoeken, deze lat lag me te hoog. In de pauze sloop ik via een achterdeurtje het pand uit.

De volgende dag kreeg ik de afwijzing binnen.
Zelden een blauwtje gelopen waar ik zo blij van werd.

Benthe in Drenthe

Drenthe is best wel ver weg, als je helemaal in Noord-Groningen woont. Toch lokte een wandeling langs de Drentse Aa. Maar om daar nou 40 minuten voor in de auto te zitten en CO2 uit te stoten. Liever niet.

Tot we een niet-te-weerleggen argument vonden: jonge hond Benthe was er nog nooit geweest. En wat is beter voor haar opvoeding dan een autoritje (B. houdt niet zo van auto’s) en een lange wandeling waarbij zij grote en kleine mensen, mountainbikers en wandelwagens, paarden en schapen, heide en water tegenkomt.

slapen (2)Dus we gingen en we genoten. Van de meanderende Aa, de zon door de bomen, de lekkere tosti’s en van Benthe. Wat doet ze het goed voor haar 18 maanden. Ze komt als we haar roepen, begroet elke wandelaar vriendelijk, springt tegen niemand op en laat zelfs de schaapjes met rust.

Ze toont zich van haar beste kant. Zoals het een Friese stabij op bezoek in Drenthe  betaamt.

 

Melancholisch

water-3510158_1920Ik vind het een mooi woord, melancholisch. Ook wel weemoedig genoemd: ‘zachttreurige stemming van het gemoed’ volgens de van Dale.

Als ik me melancholisch voel heb ik niet zo’n behoefte aan contact met de wereld. Laat me maar even dicht bij mezelf zijn en vertoeven in mijn eigen stilte. Dobberend als een veertje op een windstil meer.

Vandaag heb ik zo’n dag. Laat me maar even. Morgen ben ik er weer.

Fotograaf

20200109_081347

Het silhouet van een voorovergebogen mens met een driepoot. Dat moet een fotograaf zijn. Aan houding noch kleding is te zien of het om een man of een vrouw gaat. Maar voor Koen, de fotograaf die deze foto van een fotograferende fotograaf maakt, is het duidelijk: dit is een vrouw.

Ik zie het voor me. Koen besluipt de fotograaf: “Hé joh, ben jij een jongen of een meissie, dan kan ik dat ff onder mijn foto zetten”. De fotograaf schrikt zich rot en barst in tranen uit. Koen weet genoeg.

Is het relevant om te weten dat het een vrouw is? Ja, natuurlijk. Vrouwen kunnen nu eenmaal beter fotograferen dan mannen. Huilen trouwens ook.

Bron foto: RTV Noord

 

 

 

Afscheid

Hoe ouder je wordt, hoe meer ervaring je krijgt met afscheid nemen. Soms in de vorm van een ongewenst einde aan een vriendschap, soms in een eigen keuze om een relatie te beëindigen en in toenemende mate door het verlies van mensen aan de dood. Definitiever kan het niet, ongevraagder ook niet.

girl-2934257_1920Elk overlijden werpt me terug op mezelf. Hoe wil ik leven en hoe wil ik er zijn voor de ander? Het recente overlijden van een goede vriend maakt me duidelijk dat door de nabijheid die we tot het einde met elkaar gedeeld hebben, ik vrede kan hebben met dit onherroepelijke afscheid. Niet dat ik niet verdrietig ben, maar onze vriendschap is voldragen. Alles is gezegd, met of zonder woorden, het is rond. 

Dat geeft me een groot gevoel van geluk en dankbaarheid. Zo wil ik leven en zo wil ik afscheid nemen.