Heimwee

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Ik voel me de laatste tijd wat melancholiek, kan mijn draai niet vinden en zit veel voor me uit te staren. Dat de zon schijnt en de lente nu echt aan het doorbreken is verandert daar niets aan. Ik weet niet wat er aan de hand is, maar ik kom tot niets. Behalve tennissen en met de hond lopen.

Tijdens het wandelen mijmer ik over de afgelopen maanden en denk ik terug aan een jaar geleden toen we in onze nieuwe huis kwamen wonen. Over 29 dagen wonen we hier precies een jaar. Wat betekent dat we een jaar geleden nog in ons vorige huis woonden en daar de voor ons laatste lente meemaakten. Het afscheid nemen was moeilijk, we woonden er zo prachtig en toch moesten we er weg.

Ook al vertel ik iedereen dat het goed is zo, dat ik gewend ben aan onze nieuwe stek en blij ben dat we de stap gezet hebben. Als ik goed naar mezelf luister zegt een stemmetje in mij wat anders: “je bent er helemaal niet blij mee, je mist de grote tuin en de weidsheid van het landschap en de poezen en de stilte en …”

Ik wil terug, maar weet dat dat niet kan. En dat maakt me melancholiek. Veel wandelen dus maar de komende 29 dagen.

Lente

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie
                                                                                           

Als niemand luistert

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Het is vandaag Bevrijdingsdag in Loppersum. Nee, ze vergissen zich niet in de datum, het dorp werd op 20 april 1945 bevrijdt. Canadese militairen versloegen de Duitsers, waarbij ook een aantal dorpelingen om het leven kwamen.

Vlaggen wapperen aan de huizen, op de graven van de overledenen liggen bloemen. Het dorp rouwt en eert tegelijk. De oorlog lijkt lang geleden, maar is nog lang niet vergeten.

Dat geldt ook voor al die andere oorlogen die sindsdien gevoerd zijn, tot de dag van vandaag aan toe. Er is sinds 1945 wereldwijd geen dag zonder oorlog geweest.

Decennia geleden had ik dit affiche van Amnesty International op mijn kamer hangen. Waarom blijft het anno 2026 nog steeds zo moeilijk om naar elkaar te luisteren? Ik wou dat iemand daar een antwoord op had.

Knappe koppen

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Op de oogpoli van ‘mijn’ ziekenhuis is sinds kort een visueel oproepsysteem in gebruik. Alle patiënten krijgen een eigen code. Ben je aan de beurt dan verschijnt jouw code op de beeldschermen die in de ruimte hangen.

Vandaag moest ik een half uur wachten, ondertussen werd de een na de ander opgeroepen. Bij elke oproep hoor je een piep. Ik heb zeker 20 keer opgekeken om de code te lezen, voor het de mijne was. Dat betekent 20 keer kijken en lezen. En precies dat is lastig (en vermoeiend) door mijn maculadegeneratie.

Het is de wereld op zijn kop. Op een poli speciaal voor mensen met ernstige oogproblemen, moet je je ogen gebruiken om te weten wanneer je aan de beurt bent. Je roept mensen met gehoorproblemen toch ook niet op met een auditief systeem. Nou dan.

Werken er toch zoveel knappe koppen bij de oogpoli, zien ze het meest voor de hand liggende over het hoofd.