Na de gaswinning: Terug van weggeweest

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Op 11 juni 2023 schreef ik mijn laatste aardbevingsblog. Na negen jaar bloggen was ik er klaar mee. Niet omdat alles oké was in Groningen, maar omdat er nog steeds geen uitzicht was op oké. En die is er tot de dag van vandaag nog steeds niet. Het feit dat de gaskraan dicht is betekent niet dat het veilig is in Groningen. Integendeel, op 14 november 2025 maakten we hier de drie na zwaarste aardbeving ooit mee. Weer grote schrik en duizenden schades erbij.

Ik heb de afgelopen jaren geen moment overwogen de draad weer op te pakken, een paar blogjes daargelaten. Ik was met andere dingen bezig. Ik verhuisde van een klein dorpje naar het grotere dorp Loppersum. Dat betekent kennis maken met nieuwe buren en inburgeren in de gemeenschap.

Ik ben geschrokken van de verhalen die ik hier hoor, zoals die van een 85-plus dorpsgenoot die al 10 jaar in een versterkingsproces zit waar geen einde aan komt. En nu opeens voor de keuze staat: huis laten versterken of slopen en nieuw opbouwen. Kiest ze voor het laatste dan woont ze jarenlang in een tijdelijke woning. Gezien haar leeftijd is het de vraag of ze ooit in het nieuwe huis zal kunnen wonen. Ze weet niet wat ze moet kiezen.

Ik merk dat de verhalen me raken. De gaswinning is voorbij, maar de gevolgen nog lang niet. Ik ben niet meer de activist van weleer, maar kan wel woorden geven aan de impact die de gaswinning nog steeds heeft op de levens van Groningers, oud en jong. Daarom pak ik de aardbevingspen weer op onder het kopje ‘Na de gaswinning’.

Zomer

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

                                                                           JIP.

Code rood

~ Ingrid Verbeek ~ 2 reacties

Om 06:31 wekt mijn mobiel me. NL-Alert: extreme weersomstandigheden in Noord Nederland. Blijf binnen. Gladheid door ijzel.

Getverderrie houdt de winter dan nooit op. Al weken lopen we hier te glibberen en te vernikkelen. Elke dag giert de ijskoude oostenwind je om de oren. Hond Benthe uitlaten is een straf geworden. Opgesloten voel ik me, afspraken worden afgezegd, de stad is onbereikbaar.

Jaloers ben ik op de mensen die hier niet wonen. Voor wie de lente al begonnen is bij 10°C. met een zonnetje. Die al plannen aan het maken zijn voor de zomervakantie.

Terwijl ik me hier zit af te vragen: hoe leg ik Benthe, die om zijn ochtendwandeling vraagt, uit dat die er voorlopig niet komt.

62 injecties later

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Toen ik ruim 5 jaar geleden hoorde dat mijn natte maculadegeneratie alleen te behandelen was met injecties dacht ik nog: “gelukkig, er is iets aan te doen”. Tot bleek dat die injecties in mijn oog gezet werden. Ik viel nog net niet flauw, maar het scheelde niet veel. In mijn oog, hoe bedenken ze het. Maar het was echt waar. een alternatief was er niet.

Ik kon me toen nog niet voorstellen dat ik er ooit aan zou wennen. Maar toch gebeurde dat, na zo’n injectie of 20 was de spanning eraf en nu, nog 42 injecties later, draai ik mijn hand er niet meer voor om. Maandelijks begeef ik mij naar het ziekenhuis, niet omdat ik er zin in heb maar omdat de injecties me helpen, ze houden mijn oog stabiel.

Ik ken inmiddels de gang van zaken, weet precies wat ik kan verwachten en word altijd geholpen door aardige verpleegkundigen en oogartsen die snappen dat ik niet voor mijn lol kom.

Waar ik eerder bang was voor de prik, ben ik er nu blij mee. Op naar de 100.

Geveld door de winter

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Snotterend, hoestend, proestend, snuitend en koortsend. Zo breng ik mijn dagen door, op de bank of in bed. Alleen ’s morgens ga ik even naar buiten om vitamientjes op te vangen. En de hond uit te laten.

Ik heb een hekel aan de winter, die kou, die gladheid, die ongemakken. Toch moet ik er elk jaar weer doorheen, maar dit jaar duurt ie wel heel lang.

Dan is ziek zijn eigenlijk helemaal niet zo erg. Lekker in huis blijven tot de lente zich meldt. Oh jee, ik voel een nieuwe nies aankomen, ik ben nog lang niet beter.