Op zich

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

“Het is op zich lekker weer” hoor ik mezelf zeggen als ik thuiskom van een wandeling met de hond. Hè, waarom zeg ik nou “op zich”? Dat voegt toch niets toe, dat het lekker weer is zegt toch genoeg? Ik raadpleeg AI (ja, ik ga met mijn tijd mee). Die vindt het een grammaticaal prima zin. Dat is fijn, maar toch bevalt de zin me niet.

Vanochtend toen ik opstond miezerde het, tijdens de wandeling druppelden de bomen nog na. Zou het kunnen dat ik daarom ‘op zich’ zei? Dat ik eigenlijk bedoelde: “het weer was goed, maar het inmiddels gestopte buitje nog voelbaar”. Of vond ik dat te veel woorden voor iets wat ik helemaal niet erg vond. Integendeel, ik genoot ervan.

Op zich zou ik hier nog uren over kunnen mijmeren, maar dat doe ik niet. Het is tijd voor de lunch en de tweede wandeling van de dag. Het is lekker weer.

In het bos

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

De voordeur kan niet dicht en de wc deur klemt. In de keuken hangt een gasgeiser uit het jaar nul, brandmelders ontbreken. Het afzuigsysteem in de douche zonder raam is kapot, de electriciteitsdraad bungelt los. Boven ons hoofd woont een familie marters.

De tegenstelling tussen het vakantiehuisje en de omgeving kan niet groter zijn. Het houten huisje is in slechte staat èn ligt midden in een prachtig maar kurkdroog bos. Geen gelukkige combinatie.

En toch is dit het fijnste vakantiehuisje waar we ooit geweest zijn. Want het huisje staat paradijselijk helemaal alleen tussen de bomen, met uitzicht op een vijver vol waterlelies. In de verre verte alleen de stemmen van kinderen en af en toe een blaffende hond. Verder geen huis of mens te bekennen. Wel  de groene specht, boomklever, gaai en kruisbek.

We hebben het rijk alleen, op de marters en vogels na. En mocht het mis gaan, dan springen we in de vijver.

Na de gaswinning: schade door aanrijding

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

We dachten: kom, laten we weer eens schade melden bij het Instituut Mijnbouwschade Groningen (IMG). In onze kelder zit een grote scheur en buitenom zitten meerdere kleine scheuren. Aangezien er november vorig jaar in een nabij dorp een zware aardbeving was die we goed gevoeld hebben, gingen we ervan uit dat de schades zonder problemen vergoedt zouden worden.

Vandaag ontvingen we het schaderapport. We hebben het vloekend gelezen. Het is het aloude verhaal uit de tijd van de NAM: schades worden afgewezen vanwege vochtwerking, veroudering, aanrijding, houtwerking etc. etc. Smoezen om niet te hoeven betalen. Wordt er een schade wel gehonoreerd dan zijn de berekende herstelkosten zo laag dat geen aannemer bereidt zal zijn het uit te voeren. En gelijk hebben ze.

Er is nog niets ten goede veranderd in Groningen, ondanks alle mooie voornemens van het IMG om de schadeafhandeling : “milder, menselijker en makkelijker te maken”.
We worden nog steeds geschoffeerd.

Het enige waar we om kunnen lachen is de door een ‘aanrijding’ veroorzaakte scheur.
Citaat uit het rapport: “Mechanische schade aan een bouwelement ontstaan door krassen of het met kracht aanstoten of aanrijden van het element.”. Deze scheur bevindt zich vlak onder de dakgoot, waar alleen een vliegende auto bij kan komen. Kennelijk gaat het IMG ervan uit dat zulke auto’s bestaan.

Dat zegt genoeg.

Benthe’s hitteplan

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

6 uur: een lange wandeling met de baas

Half 8: ontbijt

Water drinken

8 uur: uitrusten in de schaduw op het gras

Verkassen naar de koele slaapkamer

Terug naar het gras

Water drinken

Tussen 11.00 en 15.00 lange siësta onder de parasol

Knuffelen met de baas

Water drinken

Plassen op het gras

15.00 uur: nergens zin in

Dan maar weer slapen

Is het al etenstijd?

Nog maar een keertje knuffelen

18.00 uur: joepie, eten

Water drinken

18.30 uur : wanneer gaan we nou weer wandelen?

Dan pas?

22.15 uur: hè hè, dat werd tijd

Driewieler

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Na een fietstocht met de zon in het gezicht en de wind in de rug legden we aan bij een terras. We waren niet de enigen. Op het grasveld had zich een groot gezin geïnstalleerd. Zo te zien opa en oma, hun kinderen en kleinkinderen. Die laatsten waren in de meerderheid.

Het jongste ukkie lag in moeders armen, het iets oudere puppytje was aan het ontdekken dat hij op zijn benen kon staan, peutertje drie probeerde een bal weg te gooien maar miste nog de juiste motoriek en kleutertje vier worstelde met een driewieler.

Een fietsje dat zowel een extra passagier kan vervoeren, als ook een hond met dorst en tot slot ruimte biedt aan een bestuurder. Ga er maar aan staan als vierjarige.

Ik snapte zijn woedeaanval helemaal.