Zomaar

20190611_155642De bel gaat, Benthe en ik doen wie het eerste bij de deur is. Benthe wint. Met moeite hou ik haar bij haar halsband tegen en open ik de deur. Er staat een man met een bos bloemen in zijn handen. Opnieuw ontstaat er een strijd tussen Benthe en mij: we willen het boeket allebei hebben. Deze keer win ik.

Waarom krijg ik vandaag bloemen? Ik ben niet jarig en ook niet geslaagd voor mijn eindexamen. Ik heb niemand helpen verhuizen en mijn laatste goede daad is ook alweer van een tijdje geleden. Dus waarom en van wie?

De man weet het ook niet, hij is alleen maar de bezorger van de verrassing. Het kaartje brengt uitkomst. Een goede vriendin laat me weten dat ze aan me denkt. Niet om het een of ander, maar zomaar.

De tranen springen in mijn ogen, Benthe kruipt dicht tegen me aan.

 

 

 

Een pensionado dag

Vroeg op, want het eerste uur van de dag is van mij alleen. Met een kopje thee en de krant op de bank, de hond aan mijn voeten. Dat eerste uur kan ook gerust twee uren duren. Daarna douchen-eten-hond uitlaten. En dan? Dat hangt van de dag en mijn zin af. Vandaag heb ik veel op mijn lijstje staan: boodschappen doen, gras maaien, onkruid trimmen, kippetjes van de buren verzorgen, blogje schrijven, Ronald Garros kijken, tuinafval wegbrengen, naar de bibliotheek en nog even bij een vriendin langs.

grandma-86649_1920Ik ben nu op de helft van mijn lijstje en het is al bijna vier uur. De tijd begint te dringen, het tuinafval lukt niet meer, de bibliotheek misschien nog net, voor Ronald Garros moet ik om half zes weer thuis zijn en mijn vriendin heeft al gebeld waar ik blijf. Dat wordt rennen.

Soms verlang ik terug naar de tijd dat ik nog werkte.

 

 

 

Terug naar het begin

“Wie veel romaanse kerken wil zien, hoeft daarvoor niet naar Noord-Italië of Bourgondië. Die komt gewoon naar de Groninger wierden. Eindeloos vaak zijn die voorzien van middeleeuwse schoonheid. Als hagelslag gestrooid in ons weidse landschap”.

Schermafbeelding-2019-05-10-om-10.53.58-768x578Woorden van Commissaris van de Koning René Paas in zijn weblog van 20 april. Wat een mooi beeld: kerken als hagelslag gestrooid in het weidse Groninger landschap. Zo is het precies. Verspreid over Groningen staan ruim negentig middeleeuwse kerkjes en in negentien daarvan is dit weekend iets byzonders te beleven.

Mijn favoriete festival Terug naar het begin heeft Marlene Bakker, Anneke van Giersbergen, Nazmiye Oral, Pauline Broekema, Guus Kuijer, Faisel Saro en nog veel meer muzikanten, verhalenvertellers, schrijvers en schilders op het programma staan. Ze krioelen dit weekend door het Groninger land, van kerkje naar kerkje. En ik mag met ze mee krioelen. U ook trouwens.

Als er dan ook nog boterhammen met hagelslag te krijgen zijn, is dat helemaal het einde.

Stappen met Max in Zandvoort

Mijn ouderlijk huis stond in Heemstede. Het waren de jaren dat autoracen nog heel gewoon was. Regelmatig stond op zondag de doorgangsweg naar Zandvoort tot aan de hoek van onze straat mudjevol. Tussen die hoek en het circuit van Zandvoort ligt zeven kilometer. Bij wind uit zee was het gebrul van de motoren tot in onze achtertuin te horen. Het was allemaal nog lief en kneuterig en zorgen over het milieu bestonden nog niet. We spreken over de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw.

Schermafdruk 2019-05-15 10.11.15
Volkskrant, 15-5-19

Vandaag lees ik dat er in Zandvoort weer Formule 1 geracet gaat worden. Prins Bernard, huisjesmelker uit Amsterdam en eigenaar van het circuit, heeft snode plannen. Sinds 1985 is er geen Formule 1 meer op het circuit verreden, te gevaarlijk en te duur om het veiliger te maken. Bij de prins speelt geld geen rol.

Als de eerste race in 2020 gereden wordt, is er van lief en kneuterig geen sprake meer. Maar liefst zes Boeings zijn er nodig om de race mogelijk te maken. Daarnaast nog 2.000 ton aan materieel op 250 vrachtwagens en per team 2.500 liter brandstof; 140 liter motorolie; 40 liter versnellingsbakolie en 90 liter koelvloeistof. Voeg daar een paar 100.000 bezoekers aan toe die willen stappen met Max en het gebrul zal oorverdovend zijn.

Gelukkig woon ik niet meer in Heemstede.