Het einde en het begin

IMG-20190422-WA0000 (3)Het is hun eerste ontmoeting. Tijn, veertien jaar oud en Benthe tien maanden jong. Ondanks hun leeftijdsverschil klikt het gelijk. Ze scharrelen samen door de tuin, de jeugd voorop. Bij het uitrusten houdt Benthe de wacht.

Onze vorige hond Joppe was van jongs af aan bevriend met Tijn, ze waren even oud. Nu ik Tijn zie met onze nieuwe hond, realiseer ik me dat deze twee geen levenslange maatjes zullen worden. Tijn is aan zijn laatste loodjes bezig, Benthe begint net. Wat een contrast en wat fijn dat ze het goed kunnen vinden.

Als we afscheid nemen pink ik een traantje weg.

 

Tekenbeet

Nooit eerder ben ik zo vroeg in het jaar al gebeten door een teek. En dan ook nog eentje die besmet blijkt te zijn. Daar ben ik mooi klaar mee, tien dagen antibiotica slikken terwijl de zon volop schijnt. Dat laatste is wel een dingetje, want antibiotica en zon gaan slecht samen. Verbranding en blaren liggen op de loer doordat je huidcellen beschadigd raken door de pillen.

Maar hoe doe je dat, uit de zon blijven. Wandel ik met de hond, dan loop ik in de zon. Fiets ik naar de supermarkt, dan fiets ik in de zon. Dan maar niet meer wandelen en niet meer fietsen. Maar de hond dan en mijn rammelende maag?

599428
 grandado.com (foto)

Zoals altijd brengt Google de oplossing: wat ik nodig heb is een hoofdparaplu. Dan heb ik de schaduw altijd bij me. Er is alleen één probleempje, om er een te kopen moet ik naar de stad. Met de fiets.

Notre-Dame

Frankrijk rouwt om het verlies van haar Dame en ik rouw een beetje mee. Niet omdat ik vaak in deze kerk geweest ben, maar omdat elk verlies van een gebouw met een lange geschiedenis me wat doet.

Screenshot_20190416-103642
Foto AFP en EPA

Elk gebouw vertelt een verhaal, een iconische kerk als de Notre-Dame heeft een heleboel verhalen te vertellen. De verhalen blijven, maar na zo’n vernietigende brand is de kerk niet meer de verteller. Ook niet als hij herbouwd wordt.

Het is eigenlijk net als met een lange vriendschap die in rook opgaat. De verhalen blijven, de vertellers niet.

Dierbaar dier

Ik bezoek de tentoonstelling ‘Dierbaar dier’. Een expositie met ontelbaar veel dieren, gemaakt door 43 kunstenaars. Eentje daarvan ken ik persoonlijk, beeldhouwer Fiona Zondervan. Toevallig is deze tentoonstelling ter ere van haar, omdat ze al dertig jaar beelden van dieren maakt.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

In mijn jonge jaren had ik twee ratjes. Ze liepen los door mijn slaapkamer, kwamen naar me toe als ik ze riep en kropen het liefst in mijn hals. Knabbelden aan mijn boeken en maakten een plashoekje van de snippers. Ik was dol op ze, want ratten zijn slimme schone beestjes. De tamme dan.

Of Fiona ook van ratjes houdt weet ik niet, maar ze is wel gek op dieren: roofvogels, uilen, tijgers, neushoorns, hazen, apen, pinguïns, cheetas. Daar maakt ze beelden van. Zo levensecht, dat ik er eentje mee naar huis wil nemen. Hij moet wel in mijn slaapkamer passen. Een biggetje misschien?

De tentoonstelling is t/m 23 juni te bekijken in museum Mohlmann in Appingedam.

Stiekem

“Hallo oma, ik vind je heel lief en het hondje van oma ook. Doei, smak”.

Een berichtje van een kleinkind van zes, ingesproken op de mobiel van haar moeder en verstuurd naar oma. Direct gevolgd door een bericht van moeder aan oma: “Ze heeft mijn mobiel gekaapt, ze weet nu al beter hoe hij werkt dan ik”.

phone-4048297_1920
Bron Pixabay

Oma’s dag kan niet meer kapot, vooral niet als er later op de dag nog een ‘stiekem’ berichtje vol zoentjes volgt. Daarna valt het stil, moeder heeft ingegrepen.

Oma laat het er niet bij zitten: voor haar volgende verjaardag krijgt kleindochter een mobiel van oma. Stiekem.