De wachter

20200715_194921_resized
Beeld: Gerrit van Emous

Daar staat hij dan, midden in de grote tuin. Hij kan zijn hele territorium overzien en heeft genoeg ruimte om op te stijgen en te landen.

De jongen van de witte kwikstaart moeten van wormpjes worden voorzien, doen de ouders dat wel? Of pikken de merels al het eten voor hun neus weg. En de pauwen van de buurman? Die horen hier niet, hup wegwezen. De heggenmusjes en de vinkjes redden zichzelf, daar heeft hij geen omkijken naar. Hé, wat doet die reiger daar? Die zit naar een kikker te loeren, ho ho maatje, vergeet het maar.

En de mensen, hoe gaat het daar mee? Die zitten, zoals elke avond, samen op het terras met een wijntje en een nootje. Hij gaat er straks gezellig bij zitten, maar eerst nog een controlerondje door de tuin en pas daarna aan de drank. Best een verantwoordelijke baan, wachter zijn.

P.S.
Wilt u ook een wachter in de tuin? Bezoek dan beeldentuin Eenumermaar in Zeerijp. Daar vliegen ze vrij rond.

Een hommel in Eenum

Als ik vertel dat ik in Eenum woon, is de reactie vaak: Oh Eenrum, daar ben ik wel eens geweest. Nee, zeg ik dan, het is Eenum bij Loppersum.

Om de een of andere reden kent niemand Eenum. Het kan niet aan het dorpje zelf liggen met zijn middeleeuwse kerk fier boven op de wierde. Met zijn ijsbaan als herinnering aan de afgravingen begin vorige eeuw. Met zijn kleine gemeenschap waar iedereen elkaar groet en een praatje snel gemaakt is. Waar je altijd een hamer bij je buren kan lenen.

bee-535247_1920Misschien ligt het aan de stilte. Het kan in Eenum zo stil zijn dat je, als je je adem inhoudt, hoort hoe een hommel de nectar uit een bloem zuigt. Hoe een moeder in het naburige dorp Leermens, haar kind binnenroept. Hoe de wind het riet in de maar beroert.

Ach, laat ze maar denken dat ik uit Eenrum kom. Laat Eenum maar het best bewaarde geheim van Groningen zijn. Met de meeste hommels en de stilste stilte.

Mieperdepiep

Het was liefde op het eerste gezicht. Twaalf weken oud, een zijdezachte velletje, prachtig gestreept en oogjes om in te verdrinken. Miep heet ze.

Miep3 (2)Ze klom op mijn schoot alsof ze op me gewacht had. Het was onze eerste ontmoeting. Ze viel gelijk in slaap en droomde dat ze haar eerste muis ving, haar pootjes zetten het al op een rennen. Af en toe ging ze verliggen, waarbij ze steeds met één oogje mijn blik ving.

Mijn thee werd koud, de vriend waarbij ik op bezoek was zat er wat verloren bij. Ik kwam voor hem, maar verloor mijn hart aan haar. Miep, mijn Mieperdepiep, ik hou alleen van jou.

Trouwen in tijden van corona

Eerlijk gezegd hoopte ik dat het huwelijk verplaatst zou worden. Het leek me niet zo’n goed idee om juist nu een bruiloft te organiseren. Maar ja, ik ging er niet over.

wedding-1983483_1920
Foto: Pixabay

Dus werd er getrouwd. In een mooi kerkje, op anderhalve meter, met 30 mensen. Het was een ontroerende ceremonie, niet in het minst door de jonge kinderen van het bruidspaar. De ene las de trouwakte voor, de andere liet de ringen bijna vallen en de kleinste klom bij moeder op schoot. Mooi en vertederend was het.

Bij de lunch werd het ongemakkelijk. Elk gezin, elk (echt)paar zat aan een eigen tafeltje. Maar dat belette bijna niemand om rond te gaan lopen. Al gauw was het een gekrioel van rennende kinderen, bijpratende oma’s en opa’s, en grootgegroeide schoolvrienden.

De goede bedoelingen spatten ervan af, daar niet van. Maar toen de speeches begonnen was het hek van de dam. Er werd zoveel geknuffeld en gezoend dat ik het coronavirus bijkans een vreugdedansje zag maken.

Toen er vervolgens ook nog een groepsfoto gemaakt moest worden, was mijn maat vol. Wegwezen maar.