Geen brug te ver

Mantelzorgen, ik doe het graag. Wat is er mooier dan een dierbare vriend of vriendin extra zorg te geven bij calamiteiten. Dat kan variëren van samen wandelen, lekkere maaltijden koken of thuiszorg geven. Dat laatste neem ik graag letterlijk: de getroffene komt bij ons logeren en wordt 24/7 vertroeteld, gevoerd en gepamperd.

jetty-1635387_1920

Vast onderdeel van het herstelprogramma is samen een detectiveserie kijken. Dit keer staat het vierde seizoen van the Bridge op het programma. We zitten klaar voor de televisie en ik vraag: wie heeft de DVD eigenlijk? Er valt een stilte, er wordt gezucht, vertwijfelde blikken gaan over en weer. ‘Jij zou hem toch meenemen?’ ‘Nee joh jíj, dat hadden we toch afgesproken?’ Een lang verhaal kort, the Bridge is er wel, maar niet hier.

Voor mijn dierbaren is mij geen brug te ver. Ik ben in de auto gesprongen en heb de DVD opgehaald. We kunnen los.

Pieppieppiep

witchs-house-1635770_1920
Midden in de nacht schrik ik wakker van een harde piep. Ik hou mijn adem in en luister naar de geluiden van de nacht. Hoor ik daar zachte voetstappen of is het mijn verbeelding. Pieppieppiep. Help, wat is er aan de hand? Net op het moment dat ik mijn moed verzameld heb om te gaan kijken, hoor ik een zachte plof. Dat geluid ken ik, dat is de poes die van het aanrecht springt. Oh, nu snap ik waar de piep vandaan komt, het is de inductieplaat die protesteert tegen overstekende poezepootjes.

Gerustgesteld val ik weer in slaap.

Weer thuis

bindweed-1490136_1920Op vakantie gaan vraagt veel voorbereiding, maar thuis komen mag er ook wezen. Eerst de lieve briefjes lezen die de oppassers hebben achtergelaten. Dan de post doorkijken, maar de belastingenveloppen negeren. Ondertussen de poes knuffelen, want die heeft ons ontzettend gemist, zegt ie. De ramen tegen elkaar openzetten, om de warmte eruit te laten en pas daarna is de tuin aan de beurt. Dat is altijd even spannend, want de tuin groeit door ook als we er niet zijn. Gelukkig heeft de buurman het gras gemaaid, maar de winde en het kleefkruid zijn uit de ban gesprongen. Er dan moet er ook nog gegeten worden en vroeg naar bed gegaan, want we hebben veel kilometers gemaakt.

Kortom, de vakantie zit erop, het werk kan weer beginnen.

Tiende en laatste deel in de serie Zomer in Zwitserland

Jeugdherinneringen

We hebben de rust van de Alpen verruild voor de drukte van de grote stad. Uitgerekend op de warmste dag van het jaar zijn we naar Genève verkast. Het weer laat zich niet plannen (’s nachts volgde een knetterend onweer), maar onze logeeradressen wel. Genève is de stad waar huisgenoot M. een aantal jeugdjaren heeft liggen, en wij zijn benieuwd hoe het de stad sindsdien vergaan is.

geneva-670479_1920
Jet d’eau van Genève

Een dagje rondtoeren leert ons dat er veel veranderd en vooral veel bijgebouwd is. Dat krijg je als je jeugdjaren ondertussen grijze haren hebben gekregen. Het ouderlijk huis is verdwenen, een appartementencomplex ervoor in de plaats gekomen. Gelukkig zijn er nog wel wat kruip-door-sluip-door weggetjes overgebleven, die dierbare jeugdherinneringen oproepen. Vooruitgang met behoud van oude details is iets om te koesteren.

Deel negen in de serie Zomer in Zwitserland 

Agendaloos

Onze vakantiedagen vullen zichzelf, we hebben niets gepland. Lezen, wandelen, boodschappen doen, een stadje bezoeken, met de kabelbaan de berg op, het is maar hoe onze pet staat. Wat een verschil met thuis. Daar moet vaak overlegd worden, wie geeft de kat eten, hoe laat ben jij thuis, hoe ziet jouw week eruit, ik ben er morgen niet hoor, wie laat de hond uit (toen hij er nog was 😕). Thuis hebben we allebei onze eigen pet op, op vakantie kunnen we het met één af.

agenda-3489747_1920De dagen glijden voorbij en het uitzicht op de besneeuwde bergtoppen verveeld geen moment. Heerlijk om een tijdje zo te leven, ook al weet ik dat het vooral zo heerlijk is omdat het straks weer voorbij is. Thuis, waar de agenda zich vanzelf weer vult.

Deel acht in de serie Zomer in Zwitserland