Goede voornemens

Grolsch, Fanta, Redbull, Heineken, het zijn zomaar wat merken die ik tijdens een wandeling tegenkwam in de berm. De wandeling was niet lang, een uurtje schat ik. Sommige blikjes hadden al heel wat meegemaakt, verfrommeld, gescheurd en daarna nog eens door autobanden geplet. Het zal je maar gebeuren, het leven van verpakkingsmateriaal is niet iets om jaloers op te zijn.
20180102_160736_resized
In sommige blikjes zat nog een restje drinken, in het pak vanillevla zat schimmel. Ik had niets bij me om het in te vervoeren, maar ik wou het niet laten liggen. Met dichtgeknepen neus en mijn armen recht voor me uit, heb ik de buit naar huis gedragen.

Het is nog maar de eerste week van het nieuwe jaar en daar horen goede voornemens bij. Meestal vergeet ik ze te maken, maar nu kwam er eentje op mijn pad.  Zoveel afval gewoon maar op straat gegooid, kan ik niet over mijn kant laten gaan. Ik ga dit jaar elke dag één stuk zwerfafval oprapen. Zo gezegd zo gedaan, ik ben gaan rapen en kwam gelijk tot 16 blikjes, plastic en papiertjes.

Met één wandeling heb ik prompt voor 16 dagen vooruitgewerkt, waardoor ik deze maand niet meer aan de bak hoef (weekenden tellen niet mee). Ze zeggen weleens dat voornemens erom vragen om niet uitgevoerd te worden, maar ik denk dat het precies andersom is. Voornemens vragen erom om in januari uitgevoerd te worden, zodat je ze daarna kunt vergeten.

Stilte

20171221_160053_resized
In deze drukke dagen vlak voor de Kerst is tijd voor jezelf schaars. Tussen het doen van de kerstboodschappen door, begeleid ik een goeie vriendin naar het ziekenhuis. Het wachten tot de dokter klaar met haar is, duurt lang. Ik word ongeduldig en ga wat slenteren door de mij onbekende gangen van het ziekenhuis. Linksaf, rechtsaf, langs kerstbomen en vrolijke lichtjes. Ik kom het bordje Stilteruimte tegen en ga er zachtjes naar binnen, bang om iemand te storen. Ik betreed, temidden van de hektiek van het ziekenhuis, een andere wereld. Mijn lichaam ontspant zich, hier heerst rust, hier wordt de tijd stilgezet en ontstaat lege tijd. Wat iets anders is dan ledige tijd. Mijn ongeduld is verdwenen en het wachten is geen wachten meer. Genietend zit ik in deze verstilde ruimte en neem ik tijd voor mezelf. Zo vloeit de tijd die de dokter neemt samen met mijn eigen tijd. Ik ervaar dat door tijd te nemen er tijd ontstaat. Een byzondere ervaring, een kerstboodschap waardig.

Chocolademelk

Het regende gisteren de hele dag.  Het was zo’n dag waarvan je denkt, wat mot ik ermee. Puzzelen, sport kijken, foto’s inplakken, bed verschonen, mijn oude tante bellen? Of de naaimachine van zolder halen en het verstelwerk dat al maanden ligt te wachten, gaan doen. Ikzelf ben niet zo van het fijne handwerk, maar huisgenoot M. gelukkig wel.

antique-1838324_1920Algauw is de woonkamer veranderd in een naaiatelier. Overal naalden en draden, maar vooral het zacht snorrende geluid van de naaimachine. Klassiek muziekje erbij en ik waan mij terug in mijn ouderlijk huis. Vader leest de krant, moeder verstelt de kapotte onderbroeken, want die moeten nog een tijdje mee. Ik vul de kolenkachel bij en speel Memory met mijn zusje. Moeder heeft ons chocolademelk beloofd.

Die kolenkachel bestaat niet meer, maar verder is er eigenlijk niet zo veel veranderd. In ieder geval niet op dagen dat het eindeloos regent.

Regel van derden

Op de fotocursus hadden we het gisteravond over compositie. Hoe zorg je ervoor dat het onderwerp van je foto zo in beeld komt dat de aandacht van de kijker naar de goede plek(ken) getrokken wordt.  Eén van de trucjes hiervoor is de ‘regel van derden’.

Nu vind ik fotograferen best wel lastig. Diafragma, sluitertijd, scherptediepte, ISO, Bokeh, vignetering, pannen, het lijkt wel of ik een vreemde taal aan het leren ben. En dan opeens is er iets wat ik snap. Je verdeelt de foto in drie horizontale en verticale lijnen en plaatst het onderwerp in 2/3 deel van het geheel. Een kind kan de was doen, dus ik ook.

regel van derden
copyright groningerblog.nl

Na afloop van de les kwam ik langs het peerd van Ome Loeks. Ik heb het in drieën verdeeld en gefotografeerd. Hierbij presenteer ik vol trots mijn allereerste foto gemaakt volgens de regels van derden. Meet u het zelf even na?

Sint-Maarten

Afgelopen zaterdag was het weer zover, in kleine groepjes liepen kleine mensjes met kleine lampionnetjes langs de huizen. Ik zag ze aan komen lopen en verstopte me snel achter de bank, verbood de hond om te blaffen en hield me stil. Er werd aangebeld, aan de brievenbus gerammeld en op het raam getikt. “Ik ben niet thuis” wou ik heel hard roepen, maar ik hield me nog net op tijd in. Na nog een bonk tegen de deur liepen ze verder, op naar hun volgende slachtoffer.

Sunte-Marten
copyright Wikipedia

Ik ben dol op kinderen, behalve op 11 november. Dan vind ik het vraatzuchtige, irritante dwingelandjes, die mijn rust verstoren met meerstemmig valsgezongen onverstaanbare liedjes. Of wat daarvoor door gaat. En omdat ik die kleine mensjes ken, want ze wonen in de buurt, hoor ik ze uit ‘dorpsgezindheid’ met een stralende glimlach te belonen voor hun prachtige gezang en ze een greep te laten doen uit een bak met snoepgoed in giftige kleuren.

Maar ik kan het niet, hoe ik ook mijn best doe, het lukt me zelfs niet om het allerkleinste glimlachje te voorschijn te toveren. En daarom geef ik op 11 november ‘niet thuis’. Op 12 november trouwens ook niet, want je weet maar nooit of er niet een verlaat lampionnetje zijn snoep alsnog op komt eisen.