Een blik op het leven, geschreven op een Groninger wierde. Door Ingrid Verbeek
De wind giert guur om het huis. Verder is het stil, raar stil voor een doordeweekse dag. Normaal rijden er al vroeg auto’s door de straat en hoor je kinderstemmetjes die naar school worden gebracht.
Vandaag niet, vandaag is alles anders. De straat is overgenomen door een dikke laag sneeuw. Maagdelijk, onaangetast, onbetreden. Huizen die bibberen van de kou, bomen die hun takken zwaar laten hangen.
En de mens? Die denkt: mij niet gezien vandaag.
Als kind heb ik veel gletsjers gezien. Mijn ouders hielden van kamperen in Zwitserland en Oostenrijk. Als kind was ik bang voor die grote koude massa’s die elk moment konden afbreken en je konden verpletteren. Stond je daar aan de voet van zo’n monster, waren je ouders euforisch en dacht jij: ik wil naar huis.
Het gevolg was een afkeer van gletsjers. Ik wou niet meer mee en mocht op de camping blijven. Met een spannend boek.
Oh, wat heb ik daar nu spijt van. Door de opwarming van de aarde verdwijnen gletchers in hoog tempo. Gletsjers die ik had kunnen zien, had kunnen aanraken. Ik heb het niet gedaan en kan het nooit meer doen.
Maar ja, ik was een kind. Ik wist niet wat ik nu weet.
Hoe doe je dat eigenlijk een blog schrijven, waar haal je je inspiratie vandaan? Ik worstel er regelmatig mee. Als er te weinig gebeurt in mijn leven weet ik geen onderwerp, als er te veel gebeurt heb ik geen ruimte in mijn hoofd om te gaan schrijven. Zo kan het gebeuren dat het soms wekenlang stil is op mijn blog.
Ik vraag me wel eens af hoe anderen dat doen. Hebben die een schriftje vol ideeën klaar liggen of hebben ze een rijke fantasie. Dromen ze ’s nachts over wat ze de volgende dag gaan schrijven. Hebben ze een leven waarin precies genoeg gebeurt om geïnspireerd te raken, niet te veel niet te weinig. En waarom heb ik zo’n leven niet.
Tja, je piekert wat af als blogger. Maar dat piekeren levert wel weer een blogje op. Heb ik daar toch mooi een inspiratiebron gevonden.
Ze beginnen om 7 uur en stoppen om 4 uur. Met helse machines rijden ze af en aan door de straat. Auto’s en fietsen zoeken dekking als muizen voor een kat. Het zeurderige geluid dat uit de buik van de monsters komt verpest de rust. En dat al weken lang, de riolering wordt vernieuwd. Best belangrijk natuurlijk, want zonder zijn we weer terug in de middeleeuwen.
Maar moet dat nou met zulke joekels van auto’s, die te groot zijn om in één keer de bocht te nemen. Dat betekent eindeloos manoeuvreren, vooruit, achteruit, niet die lantaarnpaal of dat tuinhek plat rijden, kijk uit voor die voetganger en dat overstekende kind.
Eindeloze herrie. Ik verlang naar de dag dat we weer in stilte naar de wc kunnen.
Doorkijkjes 