De dag begon guur. Regen en wind gezelden de mannen in groen. Met moeite kregen ze de palen de grond in, verzadigd als die was met water en veranderd in een modderbrei.

Glibberend liepen ze heen en weer tussen hun aanhangwagen, volgeladen met wilgentenen, en de palen. Terwijl voormalig orkaan Humberto zich nog een keer goed kwaad maakte vlochten de mannen de tenen langs de palen. In rap tempo lieten de drijfnatte en daardoor soepele tenen zich plooien tot een wilgentenen-schutting.

Kijk hem daar nou eens stoer staan. Op de eerste dag van zijn leven al een orkaan getrotseerd. Dat beloofd nog wat.

Ik heb vandaag een lege dag. Een mooie gelegenheid om de woonkamer te ‘verbouwen’. De indeling bevalt me niet, te recht toe recht aan. Eigenlijk gewoon saai. Ik verplaats de luie stoel bij het raam en zet er een rond tafeltje voor in de plaats. Twee stoelen erbij en ik kan heerlijk naar buiten kijken. Zwaaien naar de buurvrouw, wat eerder niet kon want ik zat met mijn rug naar het raam.

Ik maak een rondje door de kamer en ben tevreden met wat ik zie. De rechte lijnen van de banken worden nu doorbroken door de ronde tafel. We kunnen nu behalve in de keuken ook in de woonkamer eten. Afwisseling, ook niet saai.

Niet dat ik iets tegen saaiheid heb, maar ik wil er niet in wonen.