Een appel op mijn hoofd

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

De appelbomen in de boomgaard gaan gebukt onder een zware last. De appels boven in de boom vangen de meeste zon en groeien daardoor het hardst. Takken buigen vervaarlijk diep door, maar niet diep genoeg om de appels vanaf de grond te kunnen plukken. Ook met een trap kom ik er niet bij. De enige manier om ze uit de boom te krijgen is door te schudden.

Voor de appels is dat een beetje sneu, de blauwe plekken zijn niet te tellen. Soms is de klap met de grond zo hard dat ze open barsten. Dan is hond Benthe er als de kippen bij om ze op te eten. Ook voor mij is het best sneu, want veel appels kiezen mijn hoofd als landingsplek. Gevolg: ook ik zit onder de blauwe plekken.

Gelukkig kun je van gekneusde appels nog steeds heerlijke appelsap maken. En mijn hoofd? Ach, die heeft tijd genoeg om te herstellen. De volgende oogst is pas weer over een jaar.

Lef en liefde

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

“Pap, wat vind je ervan als we samen een film maken waarin jij keer op keer doodgaat tot je echt dood bent?”

Met die vraag van dochter Kirsten, filmmaakster en het antwoord van haar beginnend demente vader Dick (Ja, goed idee!) begint de gewaagde documentaire ‘Dick Johnson is dead’. Spelen met de dood, stuntmannen inhuren om vader van de trap te laten vallen tot en met het in scene zetten van zijn begrafenis, je moet het maar durven. Vader en dochter durven het.

Vaders worsteling met zijn ziekte, dochters angst om hem kwijt te raken en dat opgediend met (zwarte) humor, momenten van intense nabijheid, een kijkje in de hemel, zang & dans en liefde, heel veel liefde raken me in mijn hart. Wat een lef om deze film te maken en wat troostend om je zo samen voor te kunnen bereiden op het onvermijdelijke einde.

‘Dick Johnson is Dead’ is te zien op Netflix.

Voor mijn vader †

De tweede golf

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Als kind kwam ik vaak op het strand. Soms was de zee zo glad als een spiegel. Maar dat was de uitzondering, meestal was het water zichtbaar in beweging, kleinere of grotere golven zochten in een eindeloze opeenvolging het strand op. Door al die uren aan zee heb ik geleerd dat een golf nooit alleen komt. Ze zijn altijd met meer en zwakken pas af als de wind afneemt.

Ik denk dat de leden van onze regering als kind te weinig op het strand zijn geweest. Anders hadden ze op tijd geweten dat als de wind nog niet is gaan liggen, er na een eerste golf altijd een tweede komt.

Lopen over water

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie
Het knuppelpad

Samen met hond Benthe wandel ik in ‘t Roegwold, het prachtige oud/nieuwe natuurgebied ten oosten van Stad. We besluiten over het Knuppelpad te lopen. Best een beetje spannend zo’n plankier zonder railing. Het ritme van de houten planken botst met de bewegingen van het water. Ik word er een beetje zeeziek van en Benthe maakt het liefst gelijk rechtsomkeert. Maar we laten ons niet kennen en lopen door.

Na een tijdje went het en begint het Grote Genieten. De wind om je hoofd, het klotsende water en het rustgevende gegak van ganzen zorgen voor een verstilde wereld. Benthe en ik hebben er na drie rondjes nog geen genoeg van. Morgen weer.