Het is al donker als er aangebeld wordt. De oude kist die ik net op Marktplaats heb verkocht staat klaar in de gang. Ik heb hem jarenlang van huis naar huis meegesleept, hij hoorde bij me. Hij rook naar vroeger thuis. Maar nu, bij weer een verhuizing, gaat hij niet meer mee. Na al die jaren is de nestgeur verdwenen.

Voor de deur staat een jonge vent, die enthousiast vertelt dat de kist voor zijn dochtertje is. Eén jaar oud is ze. Hij en zijn vrouw gaan hem vullen met spulletjes uit de eerste 16 jaar van haar leven. Een tijdscapsule die ze zal krijgen op haar 16e verjaardag. De kist gaat zich nu vullen met de nestgeur van een meisje geboren in 2024. Hoe dat ruikt zal ik nooit weten.

Het is vrijdagmiddag, de laatste dag van de kerstvakantie. De wachtruimte is leeg, de enige die een prik komt halen ben ik. Ik snap die anderen wel, oliebollen en een injectie in je oog, dat smaakt niet samen.

Maar goed, ik zit hier nu eenmaal want mijn prikschema is dwingend. Afwijken is geen optie. ‘Tou moar’ zegt de Groninger in mij, t is nait aans’.

Dat ik de enige ben blijkt ook een gelukje te zijn, ik ben gelijk aan de beurt en sta na 10 minuten alweer buiten. Zo snel is het nog nooit gegaan, dit is een record. Als het aan mij ligt word ik alleen nog geprikt als het vakantie is. Nu maar hopen dat mijn prikschema niet dwars gaat liggen.