Zwembril

Het enige openlucht zoutwaterbad in Nederland met een eigen bron ligt toevallig in mijn nieuwe woonplaats. En laat ik nu van zwemmen houden maar niet van chloorzwembaden. Reden dat ik al jaren niet meer zwem.

Tot vandaag, toen ik mijn eerste duik in het zoute water nam. Wat een verademing om weer gedragen te worden door water. Wat een genot om weer baantjes te trekken. Schoolslag, borstcrawl en rugslag, mijn lichaam wist nog hoe het moest. Alsof ik het gisteren nog gedaan had.

Klein minpuntje was dat mijn zwembril, die al die jaren ook niet gezwommen had, was uitgedroogd en lekte. Mijn tweede duik met nieuwe zwembril belooft nog fijner te worden dan de eerste al was.

Verslagen

Binnen begon het met een licht geborrel. Zal de afwasmachine wel zijn, dacht ik nog maar die stond uit. De waterkoker misschien? Ook niet. Het geborrel werd luider en luider.

Buiten viel de regen met bakken uit de hemel.

Het bleek alles met elkaar te maken te hebben. De riolering kon al dat water niet aan en spuugde het uit via het douche putje en de wc. In no time stonden de badkamer, slaapkamer en keuken blank. Paniek.

Politie gebeld, brandweer gebeld, ze konden niets voor ons doen. De rioolservice gelukkig wel. Maar eerst naar de buren gerend voor hulp, met macht en macht het water naar buiten geduwd. Zinloos, de regen won. Tot de mannen van de rioolservice arriveerden en de regenpijpen doorzaagden. Probleem voor nu opgelost.

Bekaf en verslagen bleven we achter. We kennen de beelden van overstroomde huizen, maar nu weten we ook hoe het voelt. 

Racebaan

Na jaren in de stilte van een klein dorp gewoond te hebben, woon ik nu in een groter dorp. Dat is even wennen. Ik heb weer buren bijvoorbeeld (gezellig) en ik hoef niet meer op de fiets naar de winkels (gemak). Het is een levendig dorp en daar was ik wel weer aan toe.

Maar er blijkt ook een keerzijde te zijn. Automobilisten gebruiken mijn straat als racebaan. Niemand, echt niemand houdt zich aan de 30 km die hier geldt. Gewend als ik ben aan stilte hoor ik elke auto langskomen en vervloek ik de chauffeurs die geen rekening houden met het feit dat dit een gewone woonstraat is. Vol gezinnen, kinderen, poezen, honden en ouden van dagen die hun leven niet zeker zijn.

Regelmatig hou ik mijn hart vast als ik weer zo’n racemonster hoor aankomen. Verstappen is er niets bij.

Nevenschade

Ik werd er misselijk van, maar toch kon ik gisteren tijdens de NAVO top niet stoppen met kijken naar Mark Rutte. We kennen hem hier in Groningen goed, hij is de man die beweerde dat de schade aan onze huizen en zielen niets meer dan nevenschade is. Nederland (Groningen uitgezonderd) is keirijk geworden van de gaswinning, dat was het belangrijkste. Lees dit blog er maar op na: Ik heb deze schoffering niet aan zien komen.

Cartoon van Bas van Schot in Volkskrant

Donald Trump was in het land en moest binnenboord gehouden worden in de wankele NAVO boot. De man die graag Koning wil zijn, mocht van Mark logeren bij de Koning en Koningin van Nederland, alsof hij echt een koning was. Hij werd door Mark vertroeteld, gegroomd en geprezen tot het schaamrood op mijn kaken stond. Want hoe zit het dan met al die onschuldige mensen die Trump het land uitzet, met universiteiten die hij aan de lijband legt, met de democratie die hij verruïneert, de mensenrechten die hij negeert enzovoort enzovoort.

En Mark maar naar boven likken, want: ach allemaal nevenschade toch?

Hadden ze maar niet

De buitenthermometer staat op 29°C. Voor hond Benthe is dat veel te warm. Toen ze nog een grote tuin tot haar beschikking had kon ze kiezen uit tig schaduwplekken. In haar nieuwe kleine tuintje is het zoeken naar koelte. Gelukkig hebben de baasjes een parasol gezet op het grasveldje dat speciaal voor haar is aangelegd.

Daar ligt ze nu prinsesheerlijk op het koele gras met de waterbak onder pootbereik. Dat de baasjes nu volop in de zon zitten te puffen zal haar een zorg zijn. Hadden ze maar niet moeten verhuizen.