Na de gaswinning: schade door aanrijding

We dachten: kom, laten we weer eens schade melden bij het Instituut Mijnbouwschade Groningen (IMG). In onze kelder zit een grote scheur en buitenom zitten meerdere kleine scheuren. Aangezien er november vorig jaar in een nabij dorp een zware aardbeving was die we goed gevoeld hebben, gingen we ervan uit dat de schades zonder problemen vergoedt zouden worden.

Vandaag ontvingen we het schaderapport. We hebben het vloekend gelezen. Het is het aloude verhaal uit de tijd van de NAM: schades worden afgewezen vanwege vochtwerking, veroudering, aanrijding, houtwerking etc. etc. Smoezen om niet te hoeven betalen. Wordt er een schade wel gehonoreerd dan zijn de berekende herstelkosten zo laag dat geen aannemer bereidt zal zijn het uit te voeren. En gelijk hebben ze.

Er is nog niets ten goede veranderd in Groningen, ondanks alle mooie voornemens van het IMG om de schadeafhandeling : “milder, menselijker en makkelijker te maken”.
We worden nog steeds geschoffeerd.

Het enige waar we om kunnen lachen is de door een ‘aanrijding’ veroorzaakte scheur.
Citaat uit het rapport: “Mechanische schade aan een bouwelement ontstaan door krassen of het met kracht aanstoten of aanrijden van het element.”. Deze scheur bevindt zich vlak onder de dakgoot, waar alleen een vliegende auto bij kan komen. Kennelijk gaat het IMG ervan uit dat zulke auto’s bestaan.

Dat zegt genoeg.

Na de gaswinning: een kerncentrale in Groningen!

Volkskrant 20-06-2026

Na de gaswinning: is het een Drentse of een Groningse aardbeving?

Afgelopen weekend beefde de grond in Drente, met als gevolg honderden schademeldingen. Het was dan ook een grote klap: Richter 3.0. Nu is er onduidelijkheid over bij welk loket de schade gemeld moet worden, die in Drente of die in Groningen. Gevolg: grote verwarring bij de bewoners. Zeker nu blijkt dat de ene kant van een straat onder Groningen kan vallen en de andere kant onder Drente. En Groningen meer schadevergoeding uitkeert.

                                               Assen

Wat komt me dit bekend voor. Verschillende spelregels, ongelijke behandeling en niet weten waar je aan toe bent. We weten er in Groningen alles van.

Ik wens de Drentenaren toe dat zíj dit niet mee hoeven te maken. Laat de Parlementaire Enquete Gaswinning ergens goed voor zijn geweest: de afhandeling moet milder, menselijker en makkelijker. Ook in Drenthe.

Dus voeg de schadeloketten samen en vergoedt de schade volgens de Groningse methode. 

Na de gaswinning: heeft u er ook last van?

vragen de twee aardige vrouwen met rolkoffertjes waarmee ik een praatje maak op het perron. “Iedereen heeft er last van” zeg ik. ‘Heeft elk huis dan schade?’ “Ja, elk huis heeft schade en elk mens ook”.
Ze zijn op weg naar huis, na een paar dagen Loppersum. Ze vertellen dat ze in Zeerijp met een bewoner hebben gepraat die al jaren in een wisselwoning woont en het helemaal zat is.

Kijk, van zulke toeristen hou ik. Ze proberen te begrijpen wat hier gaande is. Ik heb wel meegemaakt dat bezoekers op zoek waren naar huizen met grote scheuren in de muren en teleurgesteld waren als ze die niet vonden. Om vervolgens te concluderen dat het allemaal wel meeviel hier. Want als je het niet ziet bestaat het niet.

Deze vrouwen weten beter. Ik heb ze een hele goede reis gewenst.

Na de gaswinning: Terug van weggeweest

Op 11 juni 2023 schreef ik mijn laatste aardbevingsblog. Na negen jaar bloggen was ik er klaar mee. Niet omdat alles oké was in Groningen, maar omdat er nog steeds geen uitzicht was op oké. En die is er tot de dag van vandaag nog steeds niet. Het feit dat de gaskraan dicht is betekent niet dat het veilig is in Groningen. Integendeel, op 14 november 2025 maakten we hier de op twee na zwaarste aardbeving ooit mee. Weer grote schrik en duizenden schades erbij.

Ik heb de afgelopen jaren geen moment overwogen de draad weer op te pakken, een paar blogjes daargelaten. Ik was met andere dingen bezig. Tot ik verhuisde van een klein dorpje naar het grotere dorp Loppersum. Dat betekende kennis maken met nieuwe buren en inburgeren in de gemeenschap.

Ik ben geschrokken van de verhalen die ik hier hoor, zoals die van een 85-plus dorpsgenoot die al 10 jaar in een versterkingsproces zit waar geen einde aan komt. En nu opeens voor de keuze staat: huis laten versterken of slopen en nieuw opbouwen. Kiest ze voor het laatste dan woont ze jarenlang in een tijdelijke woning. Gezien haar leeftijd is het de vraag of ze ooit in het nieuwe huis zal kunnen wonen. Ze weet niet wat ze moet kiezen.

Ik merk dat de verhalen me raken. De gaswinning is voorbij, maar de gevolgen denderen door. Ik ben niet meer de activist van weleer, maar kan wel woorden geven aan de impact die de gaswinning nog steeds heeft op de levens van Groningers, oud en jong. Daarom pak ik de aardbevingspen weer op, maar nu op dit blog onder het kopje ‘Na de gaswinning’.

P.S. mijn aardbevingsblog staat nog online