Categorie: na de gaswinning

Blogs over de gevolgen van de gaswinning sinds het dichtdraaien van de gaskraan.

Na de gaswinning: is het een Drentse of een Groningse aardbeving?

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Afgelopen weekend beefde de grond in Drente, met als gevolg honderden schademeldingen. Het was dan ook een grote klap: Richter 3.0. Nu is er onduidelijkheid over bij welk loket de schade gemeld moet worden, die in Drente of die in Groningen. Gevolg: grote verwarring bij de bewoners. Zeker nu blijkt dat de ene kant van een straat onder Groningen kan vallen en de andere kant onder Drente. En Groningen meer schadevergoeding uitkeert.

                                               Assen

Wat komt me dit bekend voor. Verschillende spelregels, ongelijke behandeling en niet weten waar je aan toe bent. We weten er in Groningen alles van.

Ik wens de Drentenaren toe dat zíj dit niet mee hoeven te maken. Laat de Parlementaire Enquete Gaswinning ergens goed voor zijn geweest: de afhandeling moet milder, menselijker en makkelijker. Ook in Drenthe.

Dus voeg de schadeloketten samen en vergoedt de schade volgens de Groningse methode. 

Na de gaswinning: heeft u er ook last van?

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

vragen de twee aardige vrouwen met rolkoffertjes waarmee ik een praatje maak op het perron. “Iedereen heeft er last van” zeg ik. ‘Heeft elk huis dan schade?’ “Ja, elk huis heeft schade en elk mens ook”.
Ze zijn op weg naar huis, na een paar dagen Loppersum. Ze vertellen dat ze in Zeerijp met een bewoner hebben gepraat die al jaren in een wisselwoning woont en het helemaal zat is.

Kijk, van zulke toeristen hou ik. Ze proberen te begrijpen wat hier gaande is. Ik heb wel meegemaakt dat bezoekers op zoek waren naar huizen met grote scheuren in de muren en teleurgesteld waren als ze die niet vonden. Om vervolgens te concluderen dat het allemaal wel meeviel hier. Want als je het niet ziet bestaat het niet.

Deze vrouwen weten beter. Ik heb ze een hele goede reis gewenst.

Na de gaswinning: Terug van weggeweest

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Op 11 juni 2023 schreef ik mijn laatste aardbevingsblog. Na negen jaar bloggen was ik er klaar mee. Niet omdat alles oké was in Groningen, maar omdat er nog steeds geen uitzicht was op oké. En die is er tot de dag van vandaag nog steeds niet. Het feit dat de gaskraan dicht is betekent niet dat het veilig is in Groningen. Integendeel, op 14 november 2025 maakten we hier de op twee na zwaarste aardbeving ooit mee. Weer grote schrik en duizenden schades erbij.

Ik heb de afgelopen jaren geen moment overwogen de draad weer op te pakken, een paar blogjes daargelaten. Ik was met andere dingen bezig. Tot ik verhuisde van een klein dorpje naar het grotere dorp Loppersum. Dat betekende kennis maken met nieuwe buren en inburgeren in de gemeenschap.

Ik ben geschrokken van de verhalen die ik hier hoor, zoals die van een 85-plus dorpsgenoot die al 10 jaar in een versterkingsproces zit waar geen einde aan komt. En nu opeens voor de keuze staat: huis laten versterken of slopen en nieuw opbouwen. Kiest ze voor het laatste dan woont ze jarenlang in een tijdelijke woning. Gezien haar leeftijd is het de vraag of ze ooit in het nieuwe huis zal kunnen wonen. Ze weet niet wat ze moet kiezen.

Ik merk dat de verhalen me raken. De gaswinning is voorbij, maar de gevolgen denderen door. Ik ben niet meer de activist van weleer, maar kan wel woorden geven aan de impact die de gaswinning nog steeds heeft op de levens van Groningers, oud en jong. Daarom pak ik de aardbevingspen weer op, maar nu op dit blog onder het kopje ‘Na de gaswinning’.

P.S. mijn aardbevingsblog staat nog online

Terug bij af

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Met één klap jaren terug in de tijd gegooid. Naar augustus 2012 toen de zwaarste aardbeving ooit Groningen teisterde. Minister Henk Kamp probeerde het nog te bagatelliseren, maar hier wisten we beter: er werd met onze levens gespeeld, we deden er niet toe.

Vannacht was de twee na zwaarste aardbeving ooit. Zomaar, uit het niets. De gaskraan is al twee jaar dicht en nog zijn we niet veilig. Ik woon in een versterkt huis en ben toch geschrokken. Hoe moeten al die duizenden Groningers die nog steeds in een onveilig huis wonen zich wel niet voelen.

We zijn 13 jaar verder en terug bij af.

Het verdriet van Vijlbrief

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Het was gisteren niet de eerste keer dat staatssecretaris Vijlbrief van Mijnbouw in het openbaar in tranen uitbarstte. Het gebeurde ook vorig jaar in Garmerwolde bij de reactie van hem en Rutte op het eindrapport van de parlementaire enquête gaswinning. Ik zat toen in de zaal en voelde me er erg ongemakkelijk bij.

Hij zat daar om zijn werk te doen, net zoals ik vroeger als hulpverlener mijn werk deed. Het was niet aan hem om te huilen, net zomin als dat indertijd aan mij was. Als je als professional huilt om het verhaal van de cliënt (of in dit geval de gedupeerden) laat je de ander in de steek. Mee voelen ja, mee huilen nee. Het gaat namelijk niet om jouw verdriet, maar om dat van de ander die bij jou komt voor hulp en steun.

Ik vind het oprecht fijn dat Vijlbrief met ons meevoelt en zich zo voor ons inzet, maar alstublieft: laat de tranen aan ons.