bevrijdingsdag – Groninger Blog

Het is vandaag Bevrijdingsdag in Loppersum. Nee, ze vergissen zich niet in de datum, het dorp werd op 20 april 1945 bevrijdt. Canadese militairen versloegen de Duitsers, waarbij ook een aantal dorpelingen om het leven kwamen.

Vlaggen wapperen aan de huizen, op de graven van de overledenen liggen bloemen. Het dorp rouwt en eert tegelijk. De oorlog lijkt lang geleden, maar is nog lang niet vergeten.

Dat geldt ook voor al die andere oorlogen die sindsdien gevoerd zijn, tot de dag van vandaag aan toe. Er is sinds 1945 wereldwijd geen dag zonder oorlog geweest.

Decennia geleden had ik dit affiche van Amnesty op mijn kamer hangen. Waarom blijft het anno 2026 nog steeds zo moeilijk om naar elkaar te luisteren? Ik wou dat iemand daar een antwoord op had.

Als jong kind begreep ik er niets van. Wat was er toch elk jaar weer op 4 mei. Waarom deden mijn ouders zo ernstig en waarom moest ik om acht uur stil zijn. Als puber ging ik in verzet. Om kwart voor acht verliet ik het huis en fietste de straat uit. Ik reed een rondje door het dorp, zag de mensen in hun huizen achter de televisie zitten. Ik hoopte dat ze me zagen, ik wou gezien worden: “Kijk dan, hier doe ik niet aan mee”.

Achteraf gezien was het geen protest tegen de 2 minuten stilte, het was protest tegen mijn ouders. Die zwegen als het over de oorlog ging, die geheimzinnig fluisterden over zaken waar ik kennelijk te jong voor was, die verwarrende signalen uitzonden over wie goed of slecht was. De buurman aan de ene kant was goed, maar die aan de andere kant niet. Maar waaróm dan, wat was er dan met ze?

Screenshot_20200505-090933_resized Ik fietste liever in mijn eentje door het dorp, dan samen met mijn vader en moeder thuis te blijven. Thuis, waar ik me op 4 mei meer alleen voelde dan ooit. Pas jaren later begreep ik hun zwijgen, begreep ik het leed dat er onder schuil ging. En kon ik rouwen om de eenzaamheid waar we als gezin in gevangen zaten.