Als onderdeel van mijn inburgeringsproces heb ik me aangesloten bij een groep begraafplaatsvrijwilligers. Ze onderhouden al jaren de oude graven. Onkruid en mos verwijderen, de paden schoffelen, af en toe wat schilderwerk en veel koffie drinken. Het voldoet aan mijn behoefte om buiten te zijn en met mijn handen te werken.

Een bijeffect is dat het goed is voor mijn Gronings. Want oh oh oh, onder elkaar praten ze het liefst hun moederstaal en dan rap, heel rap. Soms hang ik hijgend in de touwen, soms kan ik het in grote lijnen aardig volgen. Zo heb ik vanochtend het woord ‘gobbeln’ geleerd. Dat betekent: je koffiekopje zo bewegen dat de koffie gaat golven.

Wat het nut daarvan is is me ontgaan. Maar dat maakt niet uit. Elk nieuw woord maakt me meer Groninger.