Op de oogpoli van ‘mijn’ ziekenhuis is sinds kort een visueel oproepsysteem in gebruik. Alle patiënten krijgen een eigen code. Ben je aan de beurt dan verschijnt jouw code op de beeldschermen die in de ruimte hangen.

Vandaag moest ik een half uur wachten, ondertussen werd de een na de ander opgeroepen. Bij elke oproep hoor je een piep. Ik heb zeker 20 keer opgekeken om de code te lezen, voor het de mijne was. Dat betekent 20 keer kijken en lezen. En precies dat is lastig (en vermoeiend) door mijn maculadegeneratie.

Het is de wereld op zijn kop. Op een poli speciaal voor mensen met ernstige oogproblemen, moet je je ogen gebruiken om te weten wanneer je aan de beurt bent. Je roept mensen met gehoorproblemen toch ook niet op met een auditief systeem. Nou dan.

Werken er toch zoveel knappe koppen bij de oogpoli, zien ze het voor de hand liggenste over het hoofd.