Ik voel me de laatste tijd wat melancholiek, kan mijn draai niet vinden en zit veel voor me uit te staren. Dat de zon schijnt en de lente nu echt aan het doorbreken is verandert daar niets aan. Ik weet niet wat er aan de hand is, maar ik kom tot niets. Behalve tennissen en met de hond lopen.

Tijdens het wandelen mijmer ik over de afgelopen maanden en denk ik terug aan een jaar geleden toen we in onze nieuwe huis kwamen wonen. Over 29 dagen wonen we hier precies een jaar. Wat betekent dat we een jaar geleden nog in ons vorige huis woonden en daar de voor ons laatste lente meemaakten. Het afscheid nemen was moeilijk, we woonden er zo prachtig en toch moesten we er weg.

Ook al vertel ik iedereen dat het goed is zo, dat ik gewend ben aan onze nieuwe stek en blij ben dat we de stap gezet hebben. Als ik goed naar mezelf luister zegt een stemmetje in mij wat anders: “je bent er helemaal niet blij mee, je mist de grote tuin en de weidsheid van het landschap en de poezen en de stilte en …”.

Ik wil terug maar weet dat dat niet kan. En dat maakt me melancholiek. Veel wandelen dus maar de komende 29 dagen.