Vanochtend wandelde ik langs een notenboom. Het was er een drukte van belang. Kraaien vlogen af en aan met een walnoot in hun snavel. Een teken dat de noten rijp zijn. Ik moest denken aan onze vorige tuin, waar een majestueuze notenboom de aandacht trok van alle kraaien uit de omgeving. De boom zag er soms zwart van.

De vogels en ik hadden een deal gemaakt: we zouden de noten samen delen. Voor hen de noten boven in de boom, voor mij de rest. Dat heeft jarenlang prima gewerkt. Ik overwoog met de kraaien van vanmorgen ook zo’n een afspraak te maken, tot ik me bedacht dat die notenboom helemaal niet van mij is. Sterker nog, hij staat in een tuin met een hoog hek erom heen. Afblijven dus.

Wist u trouwens dat een walnotenboom naar jodium ruikt?