Auteur: Ingrid Verbeek

Er gaat niets boven wonen in het prachtige Groningen. Ik zou nergens anders willen wonen, dit is mijn land. In dit blog schrijf ik over wat mij zoal bezighoudt, opvalt of verrast. En over mijn leven met maculadegeneratie. Tussen 2014 en 2023 heb ik ook geblogd over de bewegende grond onder mijn voeten, de onzekerheid over de toekomst en het dagelijks leven met aardbevingen op www.aardbevingeningroningen.nl

Snoeien in de sneeuw

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

De hovenier komt de grote wilg snoeien, maar daar blijft het niet bij. ‘Ach, nu je hier toch bent kun je die es ook wel even weghalen en die veel te grote laurier bijsnoeien’. Hij vindt alles goed. Drie dagen later is hij nog steeds bezig. Ik voorzie hem van kopjes koffie en thee, voer hout af voor de houtopslag en sleep dunne takken naar de snipperaar. De zon schijnt en de sneeuw knispert onder mijn voeten.

het spoor van de snipperaar

De tuin knapt ervan op en ik ook. Ik ben niet zo’n wintermens, hou niet van uitzichtloos lange dagen waarvan de donkerte voetje voor voetje in mij kruipt.

Maar drie dagen bikkelen in de besneeuwde tuin met een zonnetje erbij, blijkt wonderen te verrichten. In mij hoor ik de eerste sneeuwklokjes klingelen en zie ik daar zelfs al een narcis zijn kopje boven de grond uitsteken?

Snoeien in de sneeuw brengt de lente en het licht in mij naar boven.

De aarde beeft

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Gisteravond de eerste aflevering van de documentaire “De aarde beeft” gezien, over de geschiedenis van Groningen en de gaswinning. Man oh man, dat hakt erin. Ik woon sinds 2010 midden in het gaswinningsgebied, dus ik weet van de hoed en de rand. En toch wist ik niet dat de allereerste boring naar gas in Thesinge was en dat dat een drama werd. Het gas spoot met een enorme kracht uit de grond en aan een kurk had niemand gedacht. In Slochteren werd een tweede poging gedaan en de rest is geschiedenis.

Ontmantelde gaslocatie in Leermens, eigen foto

Nou ja, geschiedenis, was dat maar waar. Kon ik maar zeggen: het is verleden tijd en alles is goedgekomen. Ergens in de film wordt gezegd dat de gaskraan dit jaar definitief dichtgaat. Ik kon niet nalaten tegen het scherm te roepen: ‘nou dat is nog maar de vraag, er ligt nog steeds geen wettelijk besluit over. De komende regering kan zomaar de kraan weer wijd open draaien’. Stel je voor wat dat betekent voor al die duizenden Groningers die nog steeds in een onveilig huis wonen.

Nee, het is alles behalve verleden tijd. Maar daar kunnen de makers van de film niets aan doen. Die hebben zich heel goed geïnformeerd en precies de goeie toon gekozen om ‘ons’ verhaal te vertellen. Petje af. Kijken dus, met in je achterhoofd de vraag: wat kan ik doen om mijn gasverbruik te verminderen, zodat de gaskraan nooit meer open hoeft.

De eerste aflevering is terug te kijken op NPOStart. De volgende aflevering is op vrijdag 19 februari op NPO2.

Weken en weken

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Ik loop een rondje door de tuin, terwijl er hele kleine sneeuwvlokjes op mij neerdalen. Na weken van regen is de tuin meer modderpoel dan grasveld en heeft de wind een deken van afgebroken takken neergelegd. Her en der ligt een met de hand gegraven afvoergreppeltje, meer voor het idee dan dat het iets helpt.

Zelfs de grote metalen vogel die ’s winters in de tuin overwintert, is van zijn sokkel geblazen. De paal is zo door en door nat dat de bevestigingsschroef geen houvast meer bood. De vogel woont nu in de schuur tot de paal droog is.

Dat zal nog wel even duren, want eerst komt er vorst. Een paar nachten, een paar graden. En daarna gaat het natuurlijk gewoon weer regenen. Weken en wekenlang. En loop ik pas weer rondjes door de tuin als het voorjaar is. Als dat ooit nog komt.

Saamhorigheid

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Van heinde en ver schoten mensen te hulp. Donaties stroomden binnen in de vorm van geld en levensmiddelen. Een jong meisje haalde €61 op door lege flessen te verzamelen. Ze had een uur gehuild vertelde ze, toen ze hoorde van de ramp. De vrijwilligers die bezig waren 100 kerstpakketten te maken voor gezinnen die het moeilijk hebben, zagen al hun werk in rook opgaan toen er brand uitbrak in hun opslagruimte. Aangestoken. Zij huilden langer dan een uur.

Maar toen rechtten ze de rug en kwamen in aktie. Die kerstpakketten moesten en zouden er komen. De media werden erbij gehaald en toen ging het snel. Helpende handen werden massaal toegestoken. Overspoeld werden de vrijwilligers en ontroerd door zoveel steun. Die 100 kerstpakketten gaan er komen.

Ik ben ook gaan helpen, want ik had behoefte aan iets positiefs. Aan een lichtpuntje in deze donkere tijden, waarin ik het soms moeilijk vind de moed erin te houden. En dan is het een verademing om te zien hoeveel mensen zich belangeloos inzetten voor hun medemens en dat er weinig voor nodig is om saamhorigheid te voelen. Jammer dat de katalysator een brand was, maar ik ben er wel van opgevrolijkt.


Tip: Het tv-programma Even tot hier besteedde op 23 december aandacht aan deze geweldige actie.

Hoe dan?

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

De dag begon goed met een lange wandeling met de hond. Daarna een was in de wasmachine gedaan en met een kopje koffie achter de PC. En toen gebeurde het, de ene nies na de andere bulderde door de kamer. De poezen renden in paniek weg, de haastig gehaalde doos tissues was in een uurtje leeg.

De PC ging uit en ik ook. Op de bank, rillend van de snel opkomende koorts keek ik verbaasd naar mezelf. Net nog zo fris als een hoentje, nu zo ziek als een hondje. Hoe dan? Ik had geen idee.

Na een slechte nacht vol koortsdromen verwachtte ik zo’n zelfde zieke dag. Maar die kwam niet, geen enkele nies heeft mijn neus verlaten, de nieuwe doos tissues bleef onaangeroerd. Een beetje verhoging was het enige aandenken aan de dag ervoor. Hoe dan? Ik heb geen idee.