Sneeuwjacht

“Door een harde oostenwind is er kans op sneeuwduinen. Ook is er kans op sneeuwjacht”. Aldus de NOS.
Dit staat het noorden van het land morgen te wachten. Toevallig woon ik in het noorden. Was ik 30 jaar geleden maar in het westen blijven wonen, dan zou ik nu niet de zenuwen krijgen van het woord sneeuwjacht. Binnen blijven is geen optie, want hond Benthe moet uitgelaten worden, jacht of geen jacht.

Hoe je je moet voorbereiden op zo’n sneeuwjacht, dat vertelt de NOS er niet bij. Het KNMI trouwens ook niet. Dus zelf maar wat bedenken. Om niet omver geblazen te worden doe ik een zware rugzak op, vier lagen warme kleren aan en mijn sneeuwbestendige winterjas, twee mutsen plus mijn capuchon op en twee paar handschoenen aan. Mijn ogen bescherm ik met een bouwbril.

De hond heeft dit alles niet nodig, die heeft natuurlijke bescherming met zijn dubbele vacht en vier poten én is dol op sneeuw. Die heeft morgen de dag van zijn leven.

Die wel.

Vandaag

De wind giert guur om het huis. Verder is het stil, raar stil voor een doordeweekse dag. Normaal rijden er al vroeg auto’s door de straat en hoor je kinderstemmetjes die naar school worden gebracht.

Vandaag niet, vandaag is alles anders. De straat is overgenomen door een dikke laag sneeuw. Maagdelijk, onaangetast, onbetreden. Huizen die bibberen van de kou, bomen die hun takken zwaar laten hangen.

En de mens? Die denkt: mij niet gezien vandaag. 

Gletsjers

Als kind heb ik veel gletsjers gezien. Mijn ouders hielden van kamperen in Zwitserland en Oostenrijk. Als kind was ik bang voor die grote koude massa’s die elk moment konden afbreken en je konden verpletteren. Stond je daar aan de voet van zo’n monster, waren je ouders euforisch en dacht jij: ik wil naar huis.

Het gevolg was een afkeer van gletsjers. Ik wou niet meer mee en mocht op de camping blijven. Met een spannend boek.

Oh, wat heb ik daar nu spijt van. Door de opwarming van de aarde verdwijnen gletchers in hoog tempo. Gletsjers die ik had kunnen zien, had kunnen aanraken. Ik heb het niet gedaan en kan het nooit meer doen.

Maar ja, ik was een kind. Ik wist niet wat ik nu weet.

Geen inspiratie

Hoe doe je dat eigenlijk een blog schrijven, waar haal je je inspiratie vandaan? Ik worstel er regelmatig mee. Als er te weinig gebeurt in mijn leven weet ik geen onderwerp, als er te veel gebeurt heb ik geen ruimte in mijn hoofd om te gaan schrijven. Zo kan het gebeuren dat het soms wekenlang stil is op mijn blog.

Ik vraag me wel eens af hoe anderen dat doen. Hebben die een schriftje vol ideeën klaar liggen of hebben ze een rijke fantasie. Dromen ze ’s nachts over wat ze de volgende dag gaan schrijven. Hebben ze een leven waarin precies genoeg gebeurt om geïnspireerd te raken, niet te veel niet te weinig. En waarom heb ik zo’n leven niet.

Tja, je piekert wat af als blogger. Maar dat piekeren levert wel weer een blogje op. Heb ik daar toch mooi een inspiratiebron gevonden.