Auteur: Ingrid Verbeek

Er gaat niets boven wonen in het prachtige Groningen. Ik zou nergens anders willen wonen, dit is mijn land. In dit blog schrijf ik over wat mij zoal bezighoudt, opvalt of verrast. En over mijn leven met maculadegeneratie. Tussen 2014 en 2023 heb ik ook geblogd over de bewegende grond onder mijn voeten, de onzekerheid over de toekomst en het dagelijks leven met aardbevingen op www.aardbevingeningroningen.nl

Moet dit nou?

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Terwijl de trimster bezig is kijkt Benthe me aan. Ik probeer haar blik te lezen: duurt dit nog lang, wat doe je me aan, jij zou dit ook niet leuk vinden hoor. 

Ze liep kwispelend het erf op, ze was hier eerder geweest. Tot ze opeens door had wat haar te wachten stond, toen maakte ze rechtsomkeer. Maar helaas, vluchten kon niet meer.

Benthe is een mooie hond, maar heeft dat zelf niet door. Haar uiterlijk boeit haar niet, rollen in de modder, rausen door de bosjes en er vol klitten weer uitkomen. Boeie.

Het baasje denkt daar anders over. Vandaar: de trimsalon. Waar een heel aardige mevrouw met zachte hand haar vacht verzorgt. En ze verwend wordt met heerlijke brokjes. Ik snap niet wat daar mis mee is. Maar ja, ik ben dan ook geen hond.

Oud en nieuw

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Links een keramiek kopje en schotel met een dampwolkje, rechts een glazen plafondlamp. Gebroederlijk hangen ze naast elkaar in onze nieuwe huis. Het kopje hadden we al, de lamp hebben we net gekocht.

Verhuizen is meenemen wat je dierbaar is. Verhuizen is ook de kans grijpen om nieuwe spulletjes te kopen. Dat laatste hebben we met mate gedaan, want we zijn ook van de duurzaamheid. Maar een nieuw huis moet ook verwend worden, zeker als je je er thuis wil gaan voelen.

Eerst alle dierbare spullen een plekje geven en dan kijken waar het huis nog meer om vraagt. Een lampje hier, nieuwe gordijnen daar en verse planten in de tuin maken het huis steeds meer van ons.

Dat wat achterbleef wacht nu in de kringloop op een nieuwe bestemming.

Orkaanbestendig

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

De dag begon guur. Regen en wind gezelden de mannen in groen. Met moeite kregen ze de palen de grond in, verzadigd als die was met water en veranderd in een modderbrei.

Glibberend liepen ze heen en weer tussen hun aanhangwagen, volgeladen met wilgentenen, en de palen. Terwijl voormalig orkaan Humberto zich nog een keer goed kwaad maakte vlochten de mannen de tenen langs de palen. In rap tempo lieten de drijfnatte en daardoor soepele tenen zich plooien tot een wilgentenen-schutting.

Kijk hem daar nou eens stoer staan. Op de eerste dag van zijn leven al een orkaan getrotseerd. Dat beloofd nog wat.

Bij het overlijden van een ex

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

We hebben elkaar 15 jaar geleden voor het laatst gezien. In het Grand Café Restaurant 1e Klas op spoor 2b van Amsterdam C.S ontmoetten we elkaar voor het eerst na onze relatiebreuk in 1979. Toen studenten, inmiddels gesettelde volwassenen.

We praatten bij tot onze gespreksstof op was. Onze levens raakten elkaar niet meer. Het is bij deze ene ontmoeting gebleven, het was goed zo.

Deze week hoorde ik viavia dat hij onlangs overleden is. Aan Alzheimer, hij was pas 73 jaar. Nu hij er niet meer is voelt hij opeens heel dichtbij. Herinneringen aan  fietsvakanties, kroegentochten en de huiswerkklas waar we samen met andere studenten kinderen met hun huiswerk hielpen, komen omhoog. Met hem had ik mijn eerste serieuze relatie, met hem heb ik kunnen oefenen hoe dat werkt, een relatie hebben. Hij heeft me geholpen uit mijn onzekerheidscocon te kruipen en de wereld in te trekken. Daar ben ik hem nog altijd dankbaar voor.

Dag Sieb