Auteur: Ingrid Verbeek

Er gaat niets boven wonen in het prachtige Groningen. Ik zou nergens anders willen wonen, dit is mijn land. In dit blog schrijf ik over wat mij zoal bezighoudt, opvalt of verrast. En over mijn leven met maculadegeneratie. Tussen 2014 en 2023 heb ik ook geblogd over de bewegende grond onder mijn voeten, de onzekerheid over de toekomst en het dagelijks leven met aardbevingen op www.aardbevingeningroningen.nl

Lef en liefde

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

“Pap, wat vind je ervan als we samen een film maken waarin jij keer op keer doodgaat tot je echt dood bent?”

Met die vraag van dochter Kirsten, filmmaakster en het antwoord van haar beginnend demente vader Dick (Ja, goed idee!) begint de gewaagde documentaire ‘Dick Johnson is dead’. Spelen met de dood, stuntmannen inhuren om vader van de trap te laten vallen tot en met het in scene zetten van zijn begrafenis, je moet het maar durven. Vader en dochter durven het.

Vaders worsteling met zijn ziekte, dochters angst om hem kwijt te raken en dat opgediend met (zwarte) humor, momenten van intense nabijheid, een kijkje in de hemel, zang & dans en liefde, heel veel liefde raken me in mijn hart. Wat een lef om deze film te maken en wat troostend om je zo samen voor te kunnen bereiden op het onvermijdelijke einde.

‘Dick Johnson is Dead’ is te zien op Netflix.

Voor mijn vader †

Nachtmerrie

~ Ingrid Verbeek ~ 2 reacties

Commentaar overbodig.

De tweede golf

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Als kind kwam ik vaak op het strand. Soms was de zee zo glad als een spiegel. Maar dat was de uitzondering, meestal was het water zichtbaar in beweging, kleinere of grotere golven zochten in een eindeloze opeenvolging het strand op. Door al die uren aan zee heb ik geleerd dat een golf nooit alleen komt. Ze zijn altijd met meer en zwakken pas af als de wind afneemt.

Ik denk dat de leden van onze regering als kind te weinig op het strand zijn geweest. Anders hadden ze op tijd geweten dat als de wind nog niet is gaan liggen, er na een eerste golf altijd een tweede komt.

Lopen over water

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie
Het knuppelpad

Samen met hond Benthe wandel ik in ‘t Roegwold, het prachtige oud/nieuwe natuurgebied ten oosten van Stad. We besluiten over het Knuppelpad te lopen. Best een beetje spannend zo’n plankier zonder railing. Het ritme van de houten planken botst met de bewegingen van het water. Ik word er een beetje zeeziek van en Benthe maakt het liefst gelijk rechtsomkeert. Maar we laten ons niet kennen en lopen door.

Na een tijdje went het en begint het Grote Genieten. De wind om je hoofd, het klotsende water en het rustgevende gegak van ganzen zorgen voor een verstilde wereld. Benthe en ik hebben er na drie rondjes nog geen genoeg van. Morgen weer.

Amsterdamse meisjes

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Mijn nichtje uit de grote stad is op bezoek. We hebben het over koffie. Ik heb haar net verteld dat ik alleen buitenshuis koffie drink en dan het liefst latte machiato decafé met vanillesiroop. Haar reactie is verrassend: oh, ben je er zo ééntje! Verbaasd kijk ik haar aan: wat voor ééntje ben ik er dan?

Blijk ik zo’n Amsterdams meisje te zijn dat bij voorkeur een cocolatte decafé, met vanillesiroop drinkt. Het komt door de vanillesiroop, dat ik opeens van haar oude Groningse tante veranderd ben in een hip Amsterdams meisje. Zo ééntje, je kent ze wel. Nou, ken ik ze toevallig niet, maar zij wel. Ze heeft een bijbaantje in een espressobar en daar zijn de cocolattes decafé met vanillesiroop en/of sprinklers en/of kaneelpoeder en/of chocoladesnippers niet aan te slepen. Besteld door meisjes met veel noten op hun zang.

Nou ben ik maar een eenvoudige Groningse tante. Cocolatte is aan mij niet besteed, latte machiato is me hip genoeg. Maar maak dat maar eens duidelijk aan een door vanillesiroop verblind nichtje dat alleen nog maar veeleisende Amsterdamse meisjes voor zich ziet.

Met de vraag ‘Heb je zin om de hond uit te laten’ maak ik snel een einde aan het gesprek. Zo’n jong ding is gelukkig nog makkelijk af te leiden.