Als ik vertel dat ik in Eenum woon, is de reactie vaak: Oh Eenrum, daar ben ik wel eens geweest. Nee, zeg ik dan, het is Eenum bij Loppersum.
Om de een of andere reden kent niemand Eenum. Het kan niet aan het dorpje zelf liggen met zijn middeleeuwse kerk fier boven op de wierde. Met zijn ijsbaan als herinnering aan de afgravingen begin vorige eeuw. Met zijn kleine gemeenschap waar iedereen elkaar groet en een praatje snel gemaakt is. Waar je altijd een hamer bij je buren kan lenen.
Misschien ligt het aan de stilte. Het kan in Eenum zo stil zijn dat je, als je je adem inhoudt, hoort hoe een hommel de nectar uit een bloem zuigt. Hoe een moeder in het naburige dorp Leermens, haar kind binnenroept. Hoe de wind het riet in de maar beroert.
Ach, laat ze maar denken dat ik uit Eenrum kom. Laat Eenum maar het best bewaarde geheim van Groningen zijn. Met de meeste hommels en de stilste stilte.
Ze klom op mijn schoot alsof ze op me gewacht had. Het was onze eerste ontmoeting. Ze viel gelijk in slaap en droomde dat ze haar eerste muis ving, haar pootjes zetten het al op een rennen. Af en toe ging ze verliggen, waarbij ze steeds met één oogje mijn blik ving.
Zo begon de dag. Een dag die beheerst werd door de vraag: “hangen we de was buiten of binnen?” Na drie wassen hingen er twee buiten en eentje binnen. Die laatste voor de zekerheid. Het ging best een tijd goed, tot het niet meer goed ging. Toen moest de buitenwas in rap tempo afgehaald worden en werd het binnenwas.
Maar het lastigst is toch: ‘waar moet ik naar kijken’. Het ligt voor de hand om jezelf aan te kijken, want tegen iemand praten zonder aankijken is onbeleefd, heb ik ooit geleerd. Fout, helemaal fout. Maak je een filmpje voor een feestje dan moet je in de camera kijken, als je die tenminste kan vinden.
