Auteur: Ingrid Verbeek

Er gaat niets boven wonen in het prachtige Groningen. Ik zou nergens anders willen wonen, dit is mijn land. In dit blog schrijf ik over wat mij zoal bezighoudt, opvalt of verrast. En over mijn leven met maculadegeneratie. Tussen 2014 en 2023 heb ik ook geblogd over de bewegende grond onder mijn voeten, de onzekerheid over de toekomst en het dagelijks leven met aardbevingen op www.aardbevingeningroningen.nl

Saai

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Ik heb vandaag een lege dag. Een mooie gelegenheid om de woonkamer te ‘verbouwen’. De indeling bevalt me niet, te recht toe recht aan. Eigenlijk gewoon saai. Ik verplaats de luie stoel bij het raam en zet er een rond tafeltje voor in de plaats. Twee stoelen erbij en ik kan heerlijk naar buiten kijken. Zwaaien naar de buurvrouw, wat eerder niet kon want ik zat met mijn rug naar het raam.

Ik maak een rondje door de kamer en ben tevreden met wat ik zie. De rechte lijnen van de banken worden nu doorbroken door de ronde tafel. We kunnen nu behalve in de keuken ook in de woonkamer eten. Afwisseling, ook niet saai.

Niet dat ik iets tegen saaiheid heb, maar ik wil er niet in wonen.

Write my name

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Zing morgen bij de Rode-Lijn demonstratie in Groningen mee met dit aangrijpende gedicht van Zeina Azzam:

Schrijf mijn naam op mijn been, Mama

Write my name on my leg, Mama
Use the black permanent marker
with the ink that doesn’t bleed
if it gets wet, the one that doesn’t melt
if it’s exposed to heat

Write my name on my leg, Mama
Make the lines thick and clear
Add your special flourishes
so I can take comfort in seeing
my mama’s handwriting when I go to sleep

Write my name on my leg, Mama
and on the legs of my sisters and brothers
This way we will belong together
This way we will be known
as your children

Write my name on my leg, Mama
and please write your name
and Baba’s name on your legs, too
so we will be remembered
as a family

Write my name on my leg, Mama
Don’t add any numbers
like when I was born or the address of our home
I don’t want the world to list me as a number
I have a name and I am not a number

Write my name on my leg, Mama
When the bomb hits our house
When the walls crush our skulls and bones
our legs will tell our story, how
there was nowhere for us to run

Zaterdagochtend

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Vanuit mijn werkkamer kijk ik uit op de oude pastorie. Een prachtpand. Links ervan loopt een dwarsstraat met net nieuw gebouwde huizen. Rechts in mijn beeld staat een plataan, die hoort bij ons huis. Als ik door de bladeren zou kunnen kijken zou ik nog een prachtpand zien, daar is net een baby geboren. Het zonnetje schijnt, het beloofd een mooie dag te worden.

Hé, daar laat iemand de hond uit, die is vroeg zeg. Er fietst een vrouw voorbij, vast op weg naar de bakker aan het eind van de straat. Waar ruik je nog de geur van vers gebakken brood? Er wipt een ekster over de stoep op zoek naar zijn ontbijt. De eerste racefietsers vertrekken voor een rondje door het Groningerland.

De dag is begonnen.

Percolator

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Mijn tennismaatje heeft er een autotocht voor over om met mij te tennissen. Het minste dat ik dan kan doen is zorgen voor goed weer en koffie. Toen ik vanochtend wakker werd scheen de zon, een half uur later regende het, daarna was het weer droog.

Onderweg naar de baan voel ik wat spetters, het stelt weinig voor. Tennis kan doorgaan. Op het moment dat ik zijn auto hoor aankomen barst de hemel open. Dit wordt hem niet. Dan maar extra lekkere koffie zetten om de regen te compenseren.

Maar ook dat wordt hem niet, want hij zet vol trots zijn nieuwste aanwinst op tafel: een hypermoderne percolator. Zo hip dat ik het niet eens als zodanig herken. Daar kan mijn filterkoffie niet tegen op.

Vanaf nu moet hij maar zorgen voor goed weer en koffie. Ik doe het niet meer.

Zwembril

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Het enige openlucht zoutwaterbad in Nederland met een eigen bron ligt toevallig in mijn nieuwe woonplaats. En laat ik nu van zwemmen houden maar niet van chloorzwembaden. Reden dat ik al jaren niet meer zwem.

Tot vandaag, toen ik mijn eerste duik in het zoute water nam. Wat een verademing om weer gedragen te worden door water. Wat een genot om weer baantjes te trekken. Schoolslag, borstcrawl en rugslag, mijn lichaam wist nog hoe het moest. Alsof ik het gisteren nog gedaan had.

Klein minpuntje was dat mijn zwembril, die al die jaren ook niet gezwommen had, was uitgedroogd en lekte. Mijn tweede duik met nieuwe zwembril belooft nog fijner te worden dan de eerste al was.