Doorkijkjes: een blik op het leven, geschreven op een Groninger wierde. Door Ingrid Verbeek
Vorige week is in het mooie dorpje Den Horn, vlakbij Stad, een pinguïn geboren. Moeder en kind zaten verstopt in een ijsschots van mergel. Na drie dagen hakken en schuren zijn ze uit hun benarde positie bevrijd. Beide zijn in goede gezondheid.
Met dank aan ‘vroedvrouw’ Fiona Zondervan, beeldhouwster.
Het is zondagochtend vroeg, een heerlijke lege dag in het vooruitzicht. Niet helemaal leeg, want onze pup Benthe gaat naar zondagschool en wij moeten mee.
Ze verheugt zich er al dagen van te voren op, want wat is er leuker dan spelen met haar maatjes Guus, Bo en Floortje. Achter elkaar aanrennen, samen aan een touw trekken, over elkaar heen rollen, stiekem in een staart bijten en vooral niet op de baasjes letten.
Wij staan er vertederd naar te kijken en vergeten waarom we hier ook alweer zijn. Na afloop drinken we met de andere baasjes koffie en vertellen vol trots wat onze pup de afgelopen week allemaal geleerd heeft.
Tevreden gaan we daarna naar huis om van de lege zondag te genieten. Benthe kijkt alweer uit naar volgende week.
‘En toen kwam er een olifant met een lange snuit en die blies het verhaaltje uit…’
De moeder slaat het boek dicht. ‘Meer’, bedelt de kleine Oliver. ‘Nee lieverd, nu ga je lekker slapen, morgen lees ik het nog een keertje voor’.
De olifant slaakt een zucht van verlichting. Gelukkig, het zit erop voor vandaag, hij kán niet meer. Bekaf is ie van jarenlang verhaaltjes uitblazen en dan ook nog altijd dezelfde.
Nooit eens lekker ’s avonds thuis zijn, overal op moeten draven, zin of geen zin. De dokter heeft hem al gewaarschuwd, ‘Je moet rustiger aan doen, al dat blazen is niet goed voor je slurf’.
Oliver, nog lang niet moe, begint te huilen. ‘Lese, lese’, niet slape, niet slape’. De moeder slikt haar vloek net op tijd in, ze kan het bijna niet meer opbrengen, zo moe is ze van een hele dag met Oliver. ‘Nog eentje dan, maar dat is echt de laatste’. Ze begint opnieuw het verhaaltje van Roodkapje en de boze wolf voor te lezen.
De olifant, die in gedachten al in zijn eigen bedje lag, vecht tegen de slaap. Zijn slurf zakt langzaam naar beneden, vlak voor ie de grond raakt schrikt hij weer wakker, schudt zijn kop, gaapt stiekempjes en zakt weer weg. ‘Roodkapje is bloemen aan het plukken’, vangt hij nog net op. Het is het laatste wat hij hoort.
Oliver ligt nog lang wakker, te wachten op de olifant. Het wachten gaat al snel over in krijsen. De olifant slaapt er dwars doorheen.
Mijn eerste jaar als moestuinierster zit erop. ‘Begin eenvoudig’ werd mij van alle kanten aangeraden, ‘niet te veel erin zetten’. Aardbeien, courgettes, wat kool, tuinbonen, sla en tomaatjes, meer niet. Mijn tuinfilosofie is al jaren: wat het bij mij in de tuin overleeft mag blijven, de rest heeft pech gehad.
Nu het moestuinseizoen voorbij is, maak ik de balans op. De uitkomst valt me mee, alles heeft het goed gedaan, behalve de sla en de kool. Met uitzondering van die ene bloemkool die aan de kaken van de slakken is ontsnapt. Hoger en hoger is ie gegroeid, in een poging het vege lijf te redden. Dat is hem gelukt, maar eetbaar is hij niet meer.
De bloemkool mag blijven, maar volgend jaar toch maar iets aan mijn tuinfilosofie doen.
De trein zoeft door het net ontwaakte Groninger land. De velden zijn kaal, de oogst is bijna binnen, de aarde gaat in winterrust. Dat geldt niet voor mij, want ik ben op weg naar Stad voor de eerste les van mijn tweede schrijfcursus.
Ik heb mijn winterrust zomers, als de schrijfjuf me een paar maanden niet achter de vodden zit. “Je kunt het Ingrid, je kunt het, het hoeft er alleen nog maar uit te komen”. ‘Hoe lang duurt dat nog?’, vraag ik elke les wanhopig. “Je moet gewoon al mijn lessen volgen, dan komt het vanzelf goed”.
De trein rijdt Groningen binnen, zuchtend fiets ik naar de cursus. Nog negen lessen te gaan.
Groninger Blog 