Vogeltjesvoer

31 december 201931 december 2019 ~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Het is de eerste keer in mijn leven dat ik het doe. Zelf vetbolletjes maken voor de vogels. Tot nu toe diende het gemak de mens. Hadden de vogeltjes in de tuin honger, dan hup naar de winkel om lekkernijen voor ze te kopen. Ongedopte pinda’s en zaadbolletjes. Smullen deden ze.

20191231_082020 En dan opeens sta ik in de keuken een pakje vet te smelten. Ik gooi er gemengde zaadjes in en laat het afkoelen. Ondertussen hang ik in elk bakvormpje een draadje. Met de bijna-gestolde-zaadjes-in-het-vet vul ik de vormpjes.

Straks hang ik ze aan het vogelhuisje. Als extra verwennerij voor de vogels op de laatste dag van 2019. Het vet kunnen ze ook gebruiken om hun oortjes mee dicht te stoppen tegen de harde vuurwerkknallen.

Zo hebben alle vogeltjes in mijn tuin een fijne jaarwisseling.

Ken je mij?

29 december 20196 februari 2020 ~ Ingrid Verbeek ~ 2 reacties

De dagen tussen kerst en oud & nieuw zijn wat onbestemd. Een beetje op de bank hangen en tv kijken. Ik blijf steken bij het programma ‘Jacobine op zondag’, waar Huub Oosterhuis samen met dochter Trijntje geïnterviewd wordt. In mijn studentenjaren ging ik wel eens naar een oecumenische dienst waar liederen van Huub gezongen werden. Zijn teksten hielpen mij mezelf en de wereld om me heen beter te begrijpen. Daarna ben ik hem uit het oog verloren.

michelangelo-71282_1280 Gisteren heb ik hem teruggevonden. Trijntje zong de teksten van haar vader en ze raakten me, zoals ze dat eerder ook deden: “Ken je mij? Wie ken je dan? Weet je mij beter dan ik? Ken je mij? Wie ben ik dan? Weet je mij beter dan ik”?

Ik denk aan mijn eigen vader, die mij kende voor ik mezelf kende. Die er altijd was als ik even niet meer wist wie ik was, die me dan beter wist dan ik. Hij is er niet meer, maar gisteravond voelde ik zijn aanwezigheid alsof hij naast me op de bank zat.

Natte kerst

24 december 2019 ~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Als ik diep in mijn geheugen graaf, zie ik in de tuin van mijn ouderlijk huis een sneeuwpop staan. Een peen als neus, het petje van mijn vader op zijn kop. Het hoorde erbij, elke kerst weer. Net zoals schaatsen op de dichtgevroren singel, waar de eenden een eigen wak hadden. Daar mocht je niet te dicht bij komen.

Schermafdruk 2019-12-24 13.23.31 Verkleumd kwam je thuis, waar moeder de warme chocolademelk klaar had staan. De volgende dag ging je weer en de dag daarna en daarna. Er kwam geen einde aan. Toch is dat gebeurd, ergens ongemerkt is het ijs gaan smelten en smelten. Tot het water besloot nooit meer te bevriezen en schaatsen tot het verleden behoorde.

Hoe ik ook in mijn geheugen graaf, dat moment kan ik me niet herinneren. Het is te geleidelijk gegaan en te geruisloos. En nu het regent met kerst en ik niet meer verkleumd thuiskom, staat de chocolademelk ook niet meer klaar. Dat mis ik nog het meest.

Senior blond

19 december 201919 december 2019 ~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Als blonde senior was ik verbaasd toen ik op de radio iemand hoorde zeggen dat ze ‘senior blond’ was. Wat is dat nou weer, dacht ik bij mezelf, zeker weer iets nieuwerwets. Ze legde het gelukkig meteen uit. Je bent ‘senior blond’ als je je grijze haren blond verft. Of rood, dat mag ook. Of blauw.

models-3740627_1920 Senior ben ik en dat gaat nooit meer over. Maar grijs ben ik niet. Geen haar op mijn hoofd peinst erover van kleur te verschieten. Ik ben nog steeds ‘natuurlijk blond’.
Wat ik deze week ook op de radio hoorde, is dat het woord ‘boomer’ tot woord van het jaar gekozen is. Boomer betekent zoveel als: een (meestal ouder) persoon met ouderwetse denkbeelden of conservatieve opvattingen.

Nu ben ik bang dat, als ik niet snel grijs word en mijn haar laat blonderen, ik ook voor boomer aangezien wordt. Want natuurlijk blond en senior is zóó 2000. Naar de radio luisteren trouwens ook. Misschien kan ik daar maar beter mee stoppen.

Het begin van de dag

14 december 201914 december 2019 ~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Als de wereld nog stil en in donker gehuld is, sta ik op. Ik nestel me op de bank met uitzicht op de ontwakende tuin. In de verte branden de rode lampen van de windmolens bij Delfzijl. Die slapen nooit. Poes Floris komt thuis van zijn nachtelijke avonturen en begroet zijn maatje Benthe. Pas daarna ben ik aan de beurt.

weeping-willow-3089113_1920 Het klepperen van de brievenbus kondigt de komst van de krant aan. Ik verlies me. Een uur later kijk ik op en heeft het daglicht de nacht verdreven. De treurwilg steekt scherp af tegen de lichtgrijze wolken, de hond wil naar buiten.