Vakantie in eigen land, ook voor hond Benthe. Met maatjes Elin, Zooey, Lea, Elmo en paard Tara.
Categorie: geen categorie
Alles is anders
De neuroloog kijkt ons aan, ziet onze tranen en zegt: ‘Ja, het is een rot ziekte’. Ze heeft ons zojuist verteld dat huisgenoot M de ziekte van Parkinson heeft. We hadden al een vermoeden, maar de klap is er niet minder om. Nu is het echt, nu hebben M’s klachten een naam.
Verslagen, maar ook opgelucht dat er een diagnose is, gaan we na afloop taart eten. Chocoladetaart. Omdat dàt het beste helpt en zo het naar huis gaan nog even uitgesteld kan worden.
Eenmaal thuis vallen we stil, kruipen dicht tegen elkaar aan en laten onze tranen vrijuit stromen. Diep van binnen wisten we allebei dat het nieuws niet goed zou zijn, wisten we dat er iets ergs aan de hand was. De bevestiging van de arts was het enige wat nog ontbrak.
‘S avonds worden dierbaren geappt in plaats van gebeld, omdat het nieuws nog te pijnlijk is. De wijnfles komt op tafel, trek in eten ontbreekt. Vandaag alleen taart en drank als troost voor wat al is en wat nog komen gaat.
In de weken die volgen banen we ons zoekend een weg door onze nieuwe werkelijkheid. Tussen dagelijkse handelingen als de hond uitlaten, boodschappen doen en stofzuigen, ontmoeten we elkaar in woorden, stiltes en tranen.
Alles is hetzelfde, alles is anders.
Een ongemakkelijke vakantie
Na een ongemakkelijk voorjaar, ga ik proberen van een ongemakkelijke zomervakantie te genieten. Tot later.
De wachter
Daar staat hij dan, midden in de grote tuin. Hij kan zijn hele territorium overzien en heeft genoeg ruimte om op te stijgen en te landen.
De jongen van de witte kwikstaart moeten van wormpjes worden voorzien, doen de ouders dat wel? Of pikken de merels al het eten voor hun neus weg. En de pauwen van de buurman? Die horen hier niet, hup wegwezen. De heggenmusjes en de vinkjes redden zichzelf, daar heeft hij geen omkijken naar. Hé, wat doet die reiger daar? Die zit naar een kikker te loeren, ho ho maatje, vergeet het maar.
En de mensen, hoe gaat het daar mee? Die zitten, zoals elke avond, samen op het terras met een wijntje en een nootje. Hij gaat er straks gezellig bij zitten, maar eerst nog een controlerondje door de tuin en pas daarna aan de drank. Best een verantwoordelijke baan, wachter zijn.
P.S.
Wilt u ook een wachter in de tuin? Bezoek dan beeldentuin Eenumermaar in Zeerijp. Daar vliegen ze vrij rond.
Een hommel in Eenum
Als ik vertel dat ik in Eenum woon, is de reactie vaak: Oh Eenrum, daar ben ik wel eens geweest. Nee, zeg ik dan, het is Eenum bij Loppersum.
Om de een of andere reden kent niemand Eenum. Het kan niet aan het dorpje zelf liggen met zijn middeleeuwse kerk fier boven op de wierde. Met zijn ijsbaan als herinnering aan de afgravingen begin vorige eeuw. Met zijn kleine gemeenschap waar iedereen elkaar groet en een praatje snel gemaakt is. Waar je altijd een hamer bij je buren kan lenen.
Misschien ligt het aan de stilte. Het kan in Eenum zo stil zijn dat je, als je je adem inhoudt, hoort hoe een hommel de nectar uit een bloem zuigt. Hoe een moeder in het naburige dorp Leermens, haar kind binnenroept. Hoe de wind het riet in de maar beroert.
Ach, laat ze maar denken dat ik uit Eenrum kom. Laat Eenum maar het best bewaarde geheim van Groningen zijn. Met de meeste hommels en de stilste stilte.
Doorkijkjes 