Deze slideshow vereist JavaScript.
A smile a day keeps my fear away
Humor in bange dagen
A smile a day keeps my fear away
Categorie: geen categorie
Winkelen
Met mijn winkelwagentje als een schild voor me, baan ik me een weg door de supermarkt. Ik probeer zo goed mogelijk alle obstakels die ik tegenkom te vermijden. Anderhalve meter afstand houden tot de andere klanten lukt nog wel, maar niet als ze stiekem achter me langs lopen of opeens een pakje boter pakken omdat ik zo handig de deur voor ze openhoud. Dan bijt mijn wagentje fel van zich af.
Uitgeput en gestrest bereik ik uiteindelijk de kassa. De caissière kijkt me vanachter haar plexiglasplaat meewarig aan: ‘U kunt beter ’s ochtendsvroeg
komen, tijdens het uurtje voor ouderen’. Beter van niet, denk ik bij mezelf, die oudjes zijn het ergste, die komen heel dicht tegen je aan staan om een praatje te maken. Ze mogen thuis geen bezoek meer ontvangen, dus ze grijpen in de winkel hun kans.
Nou heb ik niets tegen oudjes, echt niet, ik heb ze onder mijn beste vrienden. Maar voor mijn winkelwagentje sta ik niet in.
Knuffel
‘Wil je rode of gele?’ vraagt de eigenaresse van het leukste winkeltje in het dorp en ze wijst naar de bak met tulpen. “Rode” antwoord ik en kijk haar verbaasd aan. Normaal gesproken verkoopt ze helemaal geen bloemen, alleen etenswaren en dan nog biologisch ook. Maar vandaag maakt ze een uitzondering. Ze deelt tulpen uit, tulpen die anders op de veiling doorgedraaid zouden zijn.
Ik onderdruk mijn neiging om haar een knuffel te geven. Die houdt ze van me tegoed.
Onbenoembaar
Hoe beschrijf je iets wat je nooit eerder hebt meegemaakt. Iets wat je dagelijks leven op zijn kop zet op een manier die je alleen uit films kent. Bij een film kun je nog denken: dit is niet echt, dit zijn acteurs, iemand heeft dit script verzonnen. Wauw, wat goed gespeeld of jeetje, wat slecht.
Hoe verwoord je iets wat niet te zien is, nu de wereld om je heen er nog net zo uit ziet als altijd. Neem mijn tuin. Die is voorzichtig aan het ontluiken, de vogeltjes zingen ’s morgens vroeg, de narcissen bloeien, de lente komt eraan. Zoals elk jaar. Maar toch is het dit jaar anders, er hangt iets in de lucht. Ongrijpbaar, onzichtbaar.
De woorden die ik zoek zijn: ik ben bang.
Twee hondjes
Kijk ze daar eens liggen. Benthe en Floris hebben nergens weet van, die hebben geen last van het coronavirus. Ze doen wat ze altijd doen, slapen, eten, poepen, knuffelen, spelen, andere poezen wegjagen, een kuil graven in de tuin. Ze hoeven niet zo nodig te socializen, ze hebben genoeg aan zichzelf.
Voor de baasjes geldt dat niet. Die gaan graag de deur uit. Naar de tennisbaan, de yoga, de film, naar vrienden. De baasjes moeten nog leren genoeg aan zichzelf te hebben. Daar hebben ze tot 6 april de tijd voor.
Ik wou dat ik twee hondjes was, dan kon ik samen spelen. Een hond en een poes is ook goed.
Doorkijkjes 