Een blik op het leven, geschreven op een Groninger wierde. Door Ingrid Verbeek
De bruine ruigte van de heide in de herfst. Her en der een boom, niet te veel. Nu en dan een mens, niet te vaak. Schapen in de verte, zonder herder. Een hekje dat dichtklapt, de schrik in de ogen van een hond.
De mountainbiker op het pad, een gemompelde verwensing. Twee senioren op een bankje, zwijgend. Het ventje op de driewieler, nog een lange weg te gaan.
‘Han en Nicole zetten we bij het raam, dus dat wordt een tweetje. Oh, komt haar moeder mee? Dan maken we er een drietje van. Tafel 6 wordt een vijfje voor familie Hoekstra en Jan & Jolanda krijgen tafel 8, dan hebben de kinderen lekker de ruimte”.
De eigenaar van het familierestaurant bereidt zich voor op een drukke zaterdagavond. In overleg met zijn vrouw verdeelt hij de tafels voor het wildbuffet. Centraal in de ruimte staan de warmhoudpannen al klaar. In Wijnjewoude houden ze wel van wild, reserveren is niet meer mogelijk.
Geroutineerd maken ze de tafelschikking. Hij schrijft, zij beslist. Ze kennen hun pannenheimers, die komen hier vaker. Wij krijgen geen tafeltje toegewezen, wij komen voor een kopje-na-de-wandeling-thee en koken vanavond zelf. Wild hoort voor ons in het bos, niet op het bord.
Morgen lopen we verder. We hopen minstens één beer te zien, die zijn in Wijnjewoude gelukkig beschermd.
We zitten met z’n vieren in een rustig hoekje van het eetcafé. Koffie en thee is besteld. Daarna blijft het stil. Wie neemt het initiatief? Ik kijk naar de vrouw tegenover me en zie hoe ze zich met een strak gezicht zit te verbijten. “Barst maar los” zeg ik en dat doet ze.
Twee van ons nemen vandaag afscheid, twee gaan verder. Ons team valt uit elkaar. Zij is een van de achterblijvers en heeft dit niet aan zien komen. Ze baalt. We praten een uur lang, luchten ons hart, luisteren naar elkaar en lichten toe. Alles komt op tafel, alles wordt benoemd.
Tot we opnieuw stil vallen. De sfeer is veranderd, het oude vertrouwde teamgevoel is terug. “Laten we taart bestellen” zegt ze.
Je bent in Groningen en je bent nieuwsgierig naar het nieuwe boegbeeld van de stad. Je kent het Groninger Museum al, maar je hebt gelezen dat er nu iets nog spectaculairders bijgebouwd is, hartje stad. Daarom sta je voor het Stadhuis en kijk je om je heen. Hier zou het toch ergens moeten zijn? Je ziet bouwkranen staan bij panden die zo te zien voor studenten bedoeld zijn.
Waar is nou toch het Forum Groningen? Je vraagt het een voorbijganger. Die wijst naar de panden: “Je moet er tussendoor”. Blijkt er een Madurodamse doorgang te zijn, zo smal dat ie bijna niet te zien is. Kennelijk gaat het hier om een boegbeeld dat niet op wil vallen.
Binnenkort wordt het Forum Groningen 24 uur lang feestelijk geopend. Volgens de uitnodiging is iedereen welkom. Of het ook iedereen zal lukken binnen die tijd het gebouw te vinden, is maar zeer de vraag.
Ik sla het pad naar de kerk in, bewonder het prachtige uitzicht en open de kerkdeur. Groningen staat bekend om zijn middeleeuwse kerkjes. Pareltjes in het landschap en deze parel glanst het mooist: de kerk van Oosterwijtwerd.
Elke laatste vrijdag van de maand ligt er in de kerk een labyrinth. Toevallig is het vandaag zo’n vrijdag en toevallig ben ik in de buurt. Ik loop het labyrinth. Onderweg schiet door me heen: ‘Het maakt niet uit welke keuze je maakt, er opent zich altijd een nieuwe weg’.
Dit is precies de gedachte die ik nodig heb, om eindelijk de keuze te kunnen maken die ik aan het uitstellen ben. Opgelucht verlaat ik de kerk. Vanaf nu zal het geen toeval meer zijn, als ik de laatste vrijdag van de maand even de kerk van Oosterwijtwerd binnenloop.
Doorkijkjes 