Ik sla het pad naar de kerk in, bewonder het prachtige uitzicht en open de kerkdeur. Groningen staat bekend om zijn middeleeuwse kerkjes. Pareltjes in het landschap en deze parel glanst het mooist: de kerk van Oosterwijtwerd.
Elke laatste vrijdag van de maand ligt er in de kerk een labyrinth. Toevallig is het vandaag zo’n vrijdag en toevallig ben ik in de buurt. Ik loop het labyrinth. Onderweg schiet door me heen: ‘Het maakt niet uit welke keuze je maakt, er opent zich altijd een nieuwe weg’.
Dit is precies de gedachte die ik nodig heb, om eindelijk de keuze te kunnen maken die ik aan het uitstellen ben. Opgelucht verlaat ik de kerk. Vanaf nu zal het geen toeval meer zijn, als ik de laatste vrijdag van de maand even de kerk van Oosterwijtwerd binnenloop.
Hoe schuin kan een boom groeien voor hij omvalt? Hoe lang kunnen zijn wortels de aantrekkingskracht van de aarde weerstaan en zijn stam rechtop houden? Wanneer keert hij terug naar waar hij vandaan komt?
De plechtigheid vindt plaats in de schuur, tussen de strobalen, onder de eeuwenoude gebinten waar de spinnenwebben treurend aan de balken hangen. De familie zit op stoelen, gebroken. Het is muisstil, geen muziek, af en toe ritselt het stro.
Even later zit ik op een stoel naast haar bed en pak ik haar hand. “Heb je pijn”, vraag ik. Haar “nee” is nog net verstaanbaar. Ze probeert nog wat te zeggen, maar de woorden blijven achter haar lippen steken.
Het grote genieten kan nu beginnen, maar het blijkt van korte duur. Onder mij zie ik loeiende koeien, blatende schapen en hinnikende paarden in paniek wegrennen. Ze snappen er niets van, zo’n vuurspuwende draak boven hun hoofd. Wegwezen!
Doorkijkjes 