De schrijver

Een beetje schutterig staat de schrijver voor de groep. Het is niet zijn eerste keer, maar hij is wel ver van huis, moest vroeg op en is vergeten zijn haar te kammen. Hij is gekomen om een workshop te geven, aan een groepje columnisten-in-spé. Gelukkig zijn het er niet zoveel, dat valt hem mee. Hij heeft wel eens voor grotere groepen gestaan, maar nooit zo ver van huis. Zijn vrouw zei nog: zou je dat nu wel doen, zo’n lange reis voor zo’n klein groepje? ‘Klein is fijn’ heeft hij geantwoord en daarmee was de kous voor hem af.

leave-2163258_1920Daar staat hij nu, met een warrig stapeltje papieren in zijn handen. Zo te zien heeft hij geen idee wat hij er mee moet, wat toch best eigenaardig is, voor een schrijver. Misschien schrijft hij alleen digitaal, dat zou natuurlijk kunnen. Best cool voor een man van middelbare leeftijd. Maar daar heeft hij nu dus even niets aan, want hij staat er behoorlijk suffig bij. Er dwarrelen langzaam wat papieren op de grond, hij heeft het niet eens door. Nog even en hij staat met lege handen, ver van huis, waar zijn vrouw hem nog lang niet terug verwacht.

Een beetje schutterig staat de schrijver voor de groep. Het is zijn laatste keer, hij heeft  zojuist besloten dat hij nooit meer een workshop geeft. Hij laat het stapeltje papieren uit zijn handen vallen, kijkt de groep aan en zegt: ‘wee degene die hier een column over schrijft!’ Trekt zijn jas aan, belt zijn vrouw en vraagt of ze hem alsjeblieft op komt halen. Ze weigert, ze vindt de reis te lang.

Roompot

Pissebedden houden van vochtige ruimtes. Je vindt ze bijvoorbeeld in kelders, badkamers en onder een stapeltje stenen in de tuin. Ik stoor me er niet aan, ze horen er een beetje bij. Net zoals de spinnen die het hele huis versieren met hun webben, met of zonder prooi.

insects-292482_1920Maar wat nu als ik diezelfde pissebedden tegenkom in de badkamer van het vakantiehuisje dat ik bij Roompot gehuurd heb, stoor ik me er dan nog steeds niet aan? Nee, dan ligt het anders, dan ga ik me ergeren. Niet aan de beestjes, want die doen ook alleen maar waar ze voor bedoeld zijn. Maar aan Roompot, die mij een “onvergetelijke vakantie” in dit huisje beloofde.

Op de site van Roompot staat als wervende tekst: “Samen genieten in een luxe vakantiepark of bungalowpark?”  Zou het kunnen dat luxe alleen voor de vakantieparken van Roompot geldt en niet voor hun bungalowparken? Dat die zo aftands zijn dat de marketingafdeling van Roompot ook wel snapt dat ze hier het woordje ‘luxe’ niet ongestraft kunnen gebruiken en ze er dus maar niets over zeggen?

Hoe dan ook, ik heb een onvergetelijke vakantie gehad in het aftandse bungalowpark van Roompot.

Stijve pootjes

walnut-1751661_1920Vandaag heb ik walnoten gekraakt. De oude voorraad moet op, want de verse liggen al te drogen. De hond ligt naast me in zijn  mandje te slapen. Krakkk, zegt de eerste walnoot en de hond kijkt onmiddellijk op. Komt stram overeind en gaat naast me zitten: “ik wil ook!”

Nou moet u weten, de hond is de laatste jaren steeds slechter gaan horen. Hier thuis hebben we regelmatig discussies over wat hij eigenlijk nog hoort. Volgens mij niets meer, volgens huisgenoot M. (met dank aan Sylvia Witteman’s huisgenoot P.) nog íets. Ik ben iemand die graag gelijk heeft, dus ik hou mijn poot stijf. Daarin lijk ik op mijn hond, die heeft daar ook last van.

Ik zit nu in een lastig pakket: huisgenoot M. heeft gelijk. Gelukkig herkent de hond mijn dilemma en reikt me een helpende poot: “Zullen we een dealtje sluiten? Ik zeg niets tegen M. en jij geeft mij elke dag een walnoot”.

Zo gezegd, zo gekraakt.

240 tekens

twitter-117595_1280Vandaag kun je op Twitter meer woorden kwijt dan gisteren. Nou vind ik de charme van twitteren dat het kort maar krachtig moet, je moet gelijk je punt maken.
Of je smeert je punt uit over tien verschillende tweets. Maar bij de derde taai ik meestal al verveeld af, u  nu ook?

Dit zijn 240 tekens.

Zitmaaier

Eerst moet de benzine bijgevuld worden, anders kom ik halverwege stil te staan. Gelukkig heb ik altijd wat op voorraad. Ik doe de klep omhoog en draai de dop los. Bevestig de gele tuut op het tankje en wurm hem in de opening van de motor. Als de benzinehouder genoeg gevuld is, herhaal ik alle handelingen, maar nu in omgekeerde volgorde. Klaar!

Ik manoeuvreer  mezelf tussen het stuur en het zitje, ik kan er maar net tussen. Sleuteltje in het slot en starten maar. Opletten dat de motor niet gelijk verzuipt, dus snel gas terug. Ik buk om mijn hoofd niet tegen het dakje te stoten en rijdt de zitmaaier achteruit het schuurtje uit. Oeps, iets te hard, bijna tegen de jonge perenboom aan. Ik maak een snelle draai en vermijd daarmee een botsing. Op de laagste stand rij ik naar het grasveld, waar het gras al herfstvochtig is. De zon schijnt, ik hoef geen trui aan.
rush-733618_1280
Even later zoeft de wind om mijn oren en ruik ik de geur van versgemaaid gras. Vlinders vliegen verschrikt op en maken dat ze wegkomen. De hond probeert me bij te houden, maar geeft het al gauw op. Hij trekt zich met een bot terug in huis, waar het nu veiliger is dan in de tuin.