Matterhorn

Een berg is een berg is een berg. Behalve als het de Matterhorn is. Dan is het de meeste gefotografeerde berg ter wereld. Reden genoeg om hem te gaan bekijken. Dus vroeg opgestaan, stukje gelopen, stukje met de auto, stukje met de trein, stukje door Zermatt gewandeld. Dat laatste viel niet mee, want in Zermatt ben je nooit alleen. Uit de hele wereld komen mensen om de berg te fotograferen en toevallig waren ze er vandaag ook. Had voor mij niet gehoeven, maar wat doe je eraan.

20180627_091004

Dit is hem dan, de Matterhorn. Als bewijs dat ik de foto zelf gemaakt hebt, is nog net een stukje van mijn vinger te zien. Was hij de moeite van het bekijken waard? Ach, een berg blijft een berg blijft een berg, ook als het de meest gefotografeerde is. Maar ik kan nu wel zeggen dat ik er geweest ben, en dat is ook wat waard.

Deel zeven in de serie Zomer in Zwitserland

Waar is Loekie?

In het dorp waar ik woon hebben we een Dorpsapp. Bij calamiteiten (een weggewaaide trampoline, een versperde weg of een verdwenen echtgenoot) informeren we elkaar via de App. Daardoor weet ik, ook nu ik niet op dorp ben, dat poes Loekie gezocht wordt. Hij (of zij, dat weet je bij poesen nooit helemaal zeker) is al een week weg. Voor een poezeneigenaar is het een drama als je troetelhuisgenoot weg is. De onzekerheid, de schrikbeelden die je probeert weg te duwen, de relativering “ach het is maar een poes” en de hoop dat ie opeens weer verontwaardigd mekkerend (“ik was jullie kwijt“) aan komt lopen, wisselen elkaar af. Een week duurt dan lang, erg lang.

IMG-20180625-WA0000

Daarom doe ik hierbij een oproep aan poes Loekie. Lieve Loekie, je grote baasjes missen je en je kleine baasjes ook. Het spijt M. heel erg dat hij je in je staart geknepen heeft. Dat was niet zijn bedoeling, maar hij verloor zijn evenwicht en jouw staart was het dichtsbijst. E. belooft dat je vanaf nu elke avond vers vlees krijgt in plaats van laffe brokjes. Als je verder nog wensen heb, laat het me weten dan geef ik ze door.

Kan ik je baasjes zeggen dat je eraan komt?

Deel zes in de serie Zomer in Zwitserland

De zon en de zeis

Elke ochtend om een uur of negen piept de zon achter de bergen tevoorschijn. Pas ’s avonds laat verdwijnt hij weer. Dat is best veel zon, dag na dag. Maar ik klaag niet, want ik ben hier op vakantie. Wie wel wat te klagen hebben, zijn de mannen die de weidjes aan het maaien zijn.

men-394235_1920

Balancerend op de steile hellingen, met een bonte zakdoek om hun nek, laten ze de zeis het werk doen. Als het gras gedroogd is, wordt het met de hooivork opgeladen op een kar, waarna de volgende weide aan de beurt is. En dat altijd in de volle zon. Toch hoor ik ze nooit vloeken. Alleen het geluid van de zeis en de geur van versgemaaid gras begeleiden hun arbeid. Zo doen ze het al generaties lang en zo zullen ze het blijven doen. Ik kan uren naar ze kijken.

Deel vijf in de serie Zomer in Zwitserland

 

Landingsplaats voor engelen

Zwitsers houden van engelen. Daarom is er bij ons vakantiehuisje een speciale landingsplaats voor ze gemaakt. Een strook gras is ultrakort geschoren en een speciaal ontvangsthuisje in gereedheid gebracht. Die landingsbaan zal er niet voor niets zijn, dus elke dag hoop ik een engel te zien. Tot nu toe zonder sukses.

20180622_165237

Vanochtend was het opeens een tumult van jewelste. ‘Daar landt een engel’ riep ik uit en rende naar buiten. Waar ik bijna in botsing kwam met een heuze helicopter die probeerde te landen op het grasveldje. Verontwaardigd heb ik hem weggejaagd, en een klacht ingediend bij de Helicopterpolizei vanwege het schenden van het engelenluchtruim.

Voor Erna

Deel vier in de serie Zomer in Zwitserland

Kabelbaan

Vanuit Sant Niklaus gaat een kabelbaantje naar het Jungtal. In een kwartiertje ben je boven en begint de Alpenblumwandeling. Het belooft een mooie dag te worden. Zigzaggend langs de steile rotshelling zwoegen we ons naar boven. De afstand tot de top wordt steeds kleiner, onze ademhaling steeds hijgender en de paadjes steeds enger.

alpine-star-1644033_1920
Edelweiss

Wat doen we, gaan we door of draaien we om? We kiezen voor het laatste. Vroeger was geen berg ons te hoog, maar nu is zelfs het Jungtal een top te ver. Tevreden met ons wijze besluit zetten we ons in Sant Niklaus aan de wijn. Eigenlijk is er niets mis met Oud zijn.

Deel drie in de serie Zomer in Zwitserland