Natte kerst

Als ik diep in mijn geheugen graaf, zie ik in de tuin van mijn ouderlijk huis een sneeuwpop staan. Een peen als neus, het petje van mijn vader op zijn kop. Het hoorde erbij, elke kerst weer. Net zoals schaatsen op de dichtgevroren singel, waar de eenden een eigen wak hadden. Daar mocht je niet te dicht bij komen.

Schermafdruk 2019-12-24 13.23.31Verkleumd kwam je thuis, waar moeder de warme chocolademelk klaar had staan. De volgende dag ging je weer en de dag daarna en daarna. Er kwam geen einde aan. Toch is dat gebeurd, ergens ongemerkt is het ijs gaan smelten en smelten. Tot het water besloot nooit meer te bevriezen en schaatsen tot het verleden behoorde.

Hoe ik ook in mijn geheugen graaf, dat moment kan ik me niet herinneren. Het is te geleidelijk gegaan en te geruisloos. En nu het regent met kerst en ik niet meer verkleumd thuiskom, staat de chocolademelk ook niet meer klaar. Dat mis ik nog het meest.

Senior blond

Als blonde senior was ik verbaasd toen ik op de radio iemand hoorde zeggen dat ze ‘senior blond’ was. Wat is dat nou weer, dacht ik bij mezelf, zeker weer iets nieuwerwets. Ze legde het gelukkig meteen uit. Je bent ‘senior blond’ als je je grijze haren blond verft. Of rood, dat mag ook. Of blauw.

models-3740627_1920Senior ben ik en dat gaat nooit meer over. Maar grijs ben ik niet. Geen haar op mijn hoofd peinst erover van kleur te verschieten. Ik ben nog steeds ‘natuurlijk blond’.
Wat ik deze week ook op de radio hoorde, is dat het woord ‘boomer’ tot woord van het jaar gekozen is. Boomer betekent zoveel als: een (meestal ouder) persoon met ouderwetse denkbeelden of conservatieve opvattingen.

Nu ben ik bang dat, als ik niet snel grijs word en mijn haar laat blonderen, ik ook voor boomer aangezien wordt. Want natuurlijk blond en senior is zóó 2000. Naar de radio luisteren trouwens ook. Misschien kan ik daar maar beter mee stoppen.

 

Het begin van de dag

Als de wereld nog stil en in donker gehuld is, sta ik op. Ik nestel me op de bank met uitzicht op de ontwakende tuin. In de verte branden de rode lampen van de windmolens bij Delfzijl. Die slapen nooit. Poes Floris komt thuis van zijn nachtelijke avonturen en begroet zijn maatje Benthe. Pas daarna ben ik aan de beurt.

weeping-willow-3089113_1920Het klepperen van de brievenbus kondigt de komst van de krant aan. Ik verlies me. Een uur later kijk ik op en heeft het daglicht de nacht verdreven. De treurwilg steekt scherp af tegen de lichtgrijze wolken, de hond wil naar buiten.

Ik ben klaar om voor de dag te komen.

Stoep gezocht

Hond Benthe heeft het niet zo op autorijden. Als ze ziet dat ze de auto in moet, blijft ze stokstijf staan. Geen poot verzet ze meer, zelfs met het lekkerste stukje vlees is ze niet te verleiden. Zo krijgt ze wel voor elkaar dat ze elke keer op koninklijke wijze de auto in getild wordt. Wel zo makkelijk, zie je haar denken.

Tot vanmorgen. Benthe en ik brengen een vriendin naar het station en lopen gezellig mee naar het perron. Weer terug bij de auto springt ze, alsof het de normaalste zaak van de wereld is, op de achterbank. Mijn mond valt open. Waarom nu opeens wel?

animal-1839447_1920
Om redenen van privacy wilden Benthe en de auto niet zelf op de foto. 

Op de terugrit gaat me een lichtje branden. Het station heeft een pleintje met een stoeprand. Daardoor is de auto voor Benthe minder hoog. Dat moet wel de reden zijn dat ze er nu zelf inspringt.

Maar nu doemt gelijk het volgende probleem op: ons dorp heeft geen enkele stoep, alles is platvloers.  Dus de vraag is nu: hoe kom ik aan een stoep?

Niets byzonders

Zo, het zit er weer op. De Sint is terug naar Spanje, de kleinkinderen voor een jaar voorzien van pepernoten. Nog even de kerstdagen en de jaarwisseling er doorheen jassen en dan kunnen we weer gewoon doen. Niemand die me dan nog vraagt: “En wat eet jij met de Kerstdagen”?

‘Niets byzonders’ zeg ik altijd, tot verbazing van de vragensteller. Want iedereen kookt iets speciaals met de Kerst en iedereen wil daar graag uitgebreid over vertellen. Behalve ik. Ik heb er niet zoveel over te melden.

christmas-card-2945633_1920Niet omdat ik een hekel heb aan deze dagen, integendeel. Houtkacheltje aan, filmpje op, glaasje wijn erin. Waarbij voor mij niet de kerstmaaltijd maar het goede gezelschap centraal staat. Het eten is bijzaak, ook van een lekkere stamppot word ik blij.

Dat maakt me niet tot de meest geschikte gesprekspartner om het over kerstrecepten te hebben. Maar vraag me: “Welke films kijk jij met de kerstdagen?” en ik brand los. ‘Als voorgerecht nuttig ik seizoen 3 van The Crown, als hoofdmaaltijd staat het laatste seizoen van The Handsmaid’s Tale op het menu en als dessert komen deel 1 en 2 van Nanny McPhee op tafel’.

Nu maar hopen dat iemand het me vraagt.