High tea

‘We moeten dit vaker doen’, zeggen we na afloop tegen elkaar. ‘Het is zo inspirerend en in mijn eentje kom ik er niet toe’. “Nee ik ook niet”, reageren de anderen in koor. ‘Wanneer zullen we weer?’

Het is pas de tweede keer dat we het samen doen, we kennen elkaar van beeldhouwcursus. Enthousiast geworden zijn we buiten de lessen om afspraakjes gaan maken. En zoals dat gaat als je een passie hebt, dan ga je helemaal los. We slepen al onze stenen, beitels, hamers, raspen en vijlen de tuin in en installeren ons voor een lange middag. Aan de slag!

scones-1496185_1920Omdat we allemaal van het vrouwelijk geslacht zijn, gaat dit gepaard met eindeloze kopjes koffie en slappe thee, appelgebak, roomsoesjes, bonbons en een glaasje wijn met borrelnootjes toe. ‘Ach’, zeggen we daarna tegen elkaar, ‘we hakken de kilo’s er de volgende keer wel weer af’.

 

Ware liefde

20190504_120848Aan de boekenkast herken je de eigenaar. Datzelfde geldt voor de orchideeënkas. Het flesje 3-in-one multi-purpose olie, gekocht rond 1950 is nog steeds in gebruik. Mijn oom, eigenaar van de orchideeënkas, wil alleen het beste van het beste voor zijn plantjes. Als hij iets goeds heeft gevonden, koopt hij nooit meer iets anders. Hij is een zuinig man, iets weggooien zit niet in zijn aard.

In de loop der jaren is hij regelmatig verhuisd, van Nederland naar IJsland naar Nederland naar Groot-Brittannië en weer terug naar Nederland. Overal gingen de orchideeën met hem mee, alleen de kas bleef achter. Die was te vervangen.

Oom en zijn orchideeën wijken nooit meer van elkaars zijde. Samen oud worden, dat is wat ze willen. En dat is wat ze doen. Ook al stort de kas bijna in, gaan er orchideetjes dood en piepen oom’s gewrichten, ze houden samen vol. Dankzij de onmisbare 3-in-one olie, want die ‘reinigt, smeert en beschermt”

Zowel de kas, als mijn oom.

Spitzenkandidaten

Binnenkort zijn de Europese verkiezingen. Nog niet bekomen van de vorige, liggen de volgende stembiljetten alweer op de mat. Europa, is dat niet dat land met twee dure hoofdkantoren en heel veel medewerkers waarvan niemand precies weet wat ze doen? Ik lees er af en toe wat over in de krant, maar vergeet altijd gelijk waar het over ging. Niet de moeite waard kennelijk, of waarschijnlijker in mijn geval: niet te volgen.

Screenshot_20190502-091822
Spitzenkandidaten, geloof ik

Nu komen er dus nieuwe verkiezingen en zie ik een filmpje waarin uitgelegd wordt hoe die verkiezingen gaan. Iets met lijsttrekkers, politieke families en spitzenkandidaten. Je stemt op Pietje en daardoor stem je eigenlijk op Marietje. Zoiets.

Begrijp ik dit? Nee. Ga ik stemmen als ik niet begrijp waarop ik stem? Nee.

 

Koningsmarkt

Er zijn veel lege plekken tussen de stalletjes op de Koningsmarkt. De reserveringsbordjes hangen doelloos aan het hek. De lucht is grijs, de regen spettert op de plastic zeilen die  de koopwaar afdekken. Wie niet persé iets te brengen of te zoeken heeft op de vrijmarkt, blijft lekker thuis. Ik niet, want ik heb een missie.

watering-can-2610032_1920Slenterend langs kinderspeelgoed, eettentjes waar de geur van stroopwafels en worstjes een giftig mengsel vormt en een saxofoonmeisje dat kerstliedjes speelt, kijk ik uit naar een gieter.

Na twee uur zoeken geef ik het op. Misschien hadden de mensen van de lege plekken, wel een gieter bij zich gehad. Maar die zijn dus niet gekomen.

 

 

 

Het einde en het begin

IMG-20190422-WA0000 (3)Het is hun eerste ontmoeting. Tijn, veertien jaar oud en Benthe tien maanden jong. Ondanks hun leeftijdsverschil klikt het gelijk. Ze scharrelen samen door de tuin, de jeugd voorop. Bij het uitrusten houdt Benthe de wacht.

Onze vorige hond Joppe was van jongs af aan bevriend met Tijn, ze waren even oud. Nu ik Tijn zie met onze nieuwe hond, realiseer ik me dat deze twee geen levenslange maatjes zullen worden. Tijn is aan zijn laatste loodjes bezig, Benthe begint net. Wat een contrast en wat fijn dat ze het goed kunnen vinden.

Als we afscheid nemen pink ik een traantje weg.