Een blik op het leven, geschreven op een Groninger wierde. Door Ingrid Verbeek
Het tennisseizoen nadert met rasse schreden, tijd om een nieuwe bespanning op mijn racket te laten zetten. In de winkel wordt mij gevraagd: ‘Wilt u spin, power of comfort?’
“Doe mij maar comfort”, antwoord ik, “Ik hou wel van een beetje gemak”. De verkoper kijkt me even vorsend aan: ”Comfort is vooral voor ouderen, u bent daar nog te jong voor. Neemt u maar power’.
Spinnend van vreugde verlaat ik de winkel. Ik ben een powervrouw. En dat op mijn leeftijd.
Ik haal hond Benthe op bij zijn oppasbaasjes, drink gezellig een kopje thee mee en wissel de ervaringen van de dag uit. Als ik bijna 
op het punt van vertrekken sta, zegt de oppasman: ‘Wil je mijn vogeltje nog even zien?’
Hij zet de televisie aan en rommelt wat met de afstandsbediening. ‘Kijk, dit is mijn vogeltje, dit is haar staartje en dat haar kopje’. Ik zie wazige beelden van een vogeltje in een vogelhuisje, gemaakt met een webcam.
Opgelucht haal ik adem. Dacht ik toch echt even dat hij wat anders bedoelde.
Toen ik nog in de Randstad woonde kwam ik wel eens bij de Bijenkorf in Amsterdam. Een groot gebouw met een kleine vide in het midden waar de roltrappen omheen cirkelden.
Het Forum Groningen heeft ook een vide, maar dan grootser en protseriger. Deze vide beslaat zo’n beetje een derde van het gebouw, de dominante kleur is wit en de temperatuur net boven nul. De bouwkosten van de vide moeten rond de €47 miljoen liggen, de duurste leegte van Nederland.
Misschien getuigt het wel van lef om de leegte zo groots te promoten. De adembenemende leegheid van het Groningerland, bespikkeld met wierdedorpjes en middeleeuwse kerken, weerspiegeld in het lege hart van het Forum Groningen, doorsneden met roltrappen en een iconisch uitzicht op Stad en Ommelanden. Dat mag wel een centje kosten.
Opeens dacht ik bij mezelf: “Doe eens wild, ga auditie doen, je bent nooit te oud om…”. Zo gezegd, zo gedaan. Op een koude maandagavond toog ik naar Stad. Er werden amateuracteurs gezocht voor een eenakter, toneelervaring niet vereist. Met een beetje lef moest ik toch een heel eind komen.
Het liep anders. Ik had gehoopt op een klein, intiem groepje. We waren met veel, te veel, veel te veel. In kleine kring durf ik best wel wat. Maar staan er 40 mensen te kijken hoe ik sta te stuntelen, dan blijft er niets van me over, minder dan niets eigenlijk. Dan kun je me met stoffer en blik opvegen.
De anderen acteerden de sterren van de hemel, alsof ze al drie Oscars op zak hadden. Nee, hier had ik niets te zoeken, deze lat lag me te hoog. In de pauze sloop ik via een achterdeurtje het pand uit.
De volgende dag kreeg ik de afwijzing binnen.
Zelden een blauwtje gelopen waar ik zo blij van werd.
Drenthe is best wel ver weg, als je helemaal in Noord-Groningen woont. Toch lokte een wandeling langs de Drentse Aa. Maar om daar nou 40 minuten voor in de auto te zitten en CO2 uit te stoten. Liever niet.
Tot we een niet-te-weerleggen argument vonden: jonge hond Benthe was er nog nooit geweest. En wat is beter voor haar opvoeding dan een autoritje (B. houdt niet zo van auto’s) en een lange wandeling waarbij zij grote en kleine mensen, mountainbikers en wandelwagens, paarden en schapen, heide en water tegenkomt.
Dus we gingen en we genoten. Van de meanderende Aa, de zon door de bomen, de lekkere tosti’s en van Benthe. Wat doet ze het goed voor haar 18 maanden. Ze komt als we haar roepen, begroet elke wandelaar vriendelijk, springt tegen niemand op en laat zelfs de schaapjes met rust.
Ze toont zich van haar beste kant. Zoals het een Friese stabij op bezoek in Drenthe betaamt.
Doorkijkjes 