Op rantsoen

female-1801515_1280De eerste weken van de lockdown zat ik de hele dag aan mijn tablet gekluisterd. Ik las elke snipper nieuws over de coronacrisis en zag elke persconferentie. Alles wou ik weten, in een verwoede poging om mijn angst over wat ons te wachten stond, te sussen. Het werkte averechts. ‘Geef angst geen thee’ schreef columniste Asha ten Broeke op 20 maart in de Volkskrant. Verdomd, dacht ik, dat is precies wat ik wél aan het doen ben.

Ik legde mijn schermtijd aan banden, ontdekte nieuwe vormen van contact met buren en vrienden, liet mezelf uit op de fiets en maakte lange wandelingen met de hond. Mijn angst nam af en maakte plaats voor overgave aan deze nieuwe manier van leven. Een pas op de plaats is zo erg nog niet, ontdekte ik.

De laatste dagen betrap ik mezelf erop weer vaker op mijn tablet te kijken. Een maand is best lang en wie weet hoe lang het nog duurt. Ik begin ongeduldig te worden. Hoe dichter ik weer op het nieuws zit, hoe meer ik mijn angst voel toenemen. ‘Je drinkt te veel thee’ zou Asha zeggen. Ze heeft gelijk. Vanaf vandaag zet ik mezelf weer op rantsoen.

 

Schermafdruk 2020-04-14 12.04.23

Onbenoembaar

Hoe beschrijf je iets wat je nooit eerder hebt meegemaakt. Iets wat je dagelijks leven op zijn kop zet op een manier die je alleen uit films kent. Bij een film kun je nog denken: dit is niet echt, dit zijn acteurs, iemand heeft dit script verzonnen. Wauw, wat goed gespeeld of jeetje, wat slecht.

narcissus-4091922_1920Hoe verwoord je iets wat niet te zien is, nu de wereld om je heen er nog net zo uit ziet als altijd. Neem mijn tuin. Die is voorzichtig aan het ontluiken, de vogeltjes zingen ’s morgens vroeg, de narcissen bloeien, de lente komt eraan. Zoals elk jaar. Maar toch is het dit jaar anders, er hangt iets in de lucht. Ongrijpbaar, onzichtbaar.

De woorden die ik zoek zijn: ik ben bang.