Benthe verzoent zich

Begin mei kwamen de kittens Teun en Roos bij ons wonen. Acht weken oud en zo schattig als maar kan. Dat vond iedereen, behalve hond Benthe die haar huis opeens moest delen met twee concurrenten. De baasjes hadden er hun handen vol aan. De kittens in de ene kamer, de hond in de rest van het huis. Vooral niet vergeten de deuren dicht te doen.

Geurlapjes gingen heen en weer, door een kiertje van de deur mochten ze af en toe aan elkaar ruiken. Benthe aan de lijn, de poesjes niet. Die moesten kunnen vluchten. Naar elkaar kijken door een glazen deur, Benthe wist niet hoe ze het had. Blaffend en tegen het raam opspringend gaf ze te kennen dat die mormels het huis uit moesten.

De baasjes hielden vol, al zonk de moed ze soms in de schoenen. De poesjes kregen meer ruimte, ze mochten nu ook in de gang en de trap op naar boven. Benthe zag het met lede ogen aan. Al vond ze al die stukjes worst die ze kreeg als ze niet blafte en niet tegen het raam opsprong wel erg lekker. Méér, méér, méér.

De baasjes lieten Benthe in één kamer met de kittens. Aan de lijn dat wel. Benthe vond het spannend en deinsde terug. Maar toch was er ook iets anders te zien. Ze wou naar ze toe, ze wou aan ze ruiken. Maar deed dat zo wild, dat ze de kans niet kreeg. De poesjes vluchtten weg.

Benthe bedacht een list. Op een moment van onoplettendheid van de baasjes glipte ze de kamer van de kittens in en begon ze te besnuffelen en te likken. De beestjes lieten het toe. En de toegesnelde baasjes zagen dat het goed was.

Sindsdien staan alle deuren in huis open. Behalve de buitendeuren, want eerst moeten Teun en Roos nog ‘geholpen’ worden. Maar dat weten ze nog niet.

Kopjes geven

Onze nieuwe gezinsleden, de kittens Teun en Roos, zijn nu een week bij ons. Dat betekent al een week schipperen tussen hond Benthe en de poesjes. Benthe is opgegroeid met poes Floris, die begin dit jaar overleden is. Ze is dus gewend aan een poes in huis. Maar ze lijkt zich daar deze eerste dagen niets meer van te herinneren. Ruikt ze de poesjes dan begint ze een blafconcert, ziet ze ze (wat we zoveel mogelijk proberen te voorkomen) dan verandert ze in een jachthond.

Benthe is een Friese stabij, dol op molshopen uitgraven en af en toe een mol verorberen. Maar verder is het de liefste, sociaalste, aaibaarste hond die er bestaat. Nu kun je met een beetje fantasie een kitten nog wel voor een mol aanzien, maar twee blazende kittens is linke soep. En dan hebben ze ook nog van die scherpe nageltjes.

We zijn nu aan het proberen Benthe uit te leggen dat Teun en Roos geen mollen zijn. Dat ze jonge versies van Floris zijn en dat ze uitgroeien tot poezen die net zulke lekkere kopjes gaan geven als Floris. Tweemaal zoveel kopjes zelfs. Teun is al aan het oefenen.

Benthe, daar doe je het toch wel voor?

Op schoot

We hebben bij ons thuis twee schoten en twee huisdieren. Poes Floris is er altijd als de kippen bij als er een schoot vrij komt. Je krijgt als baasje amper de tijd om te gaan zitten of de poes klimt al boven op je. Heb je een kopje hete thee in je hand of ben je de krant aan het lezen, het boeit Floris niets. Hij ziet alleen maar SCHOOT!

Hond Benthe is te groot voor schoot, maar wil er wel graag op. Wat volgt is een rituele dans: Floris kijkt verstoort op, slaat een klauw uit naar Benthe’s neus onmiddellijk gevolgd door een lik op diezelfde neus. Benthe deinst terug, maar weet ook dat Floris altijd misklauwt en gaat voor nog zo’n heerlijke lik. Zo gaat dat een tijdje door tot een van de twee er genoeg van heeft.

Als baasje laat je het maar een beetje over je heen komen en probeer je zoveel mogelijk uit de gevarenzone te blijven. Meestal gaat dat goed, een enkele keer levert het je een schram op. Nooit een lik helaas, want die geeft Floris alleen aan Benthe. Ach ja dierenliefde, daar kan je als baasje niet tegenop.