De wachter

20200715_194921_resized
Beeld: Gerrit van Emous

Daar staat hij dan, midden in de grote tuin. Hij kan zijn hele territorium overzien en heeft genoeg ruimte om op te stijgen en te landen.

De jongen van de witte kwikstaart moeten van wormpjes worden voorzien, doen de ouders dat wel? Of pikken de merels al het eten voor hun neus weg. En de pauwen van de buurman? Die horen hier niet, hup wegwezen. De heggenmusjes en de vinkjes redden zichzelf, daar heeft hij geen omkijken naar. Hé, wat doet die reiger daar? Die zit naar een kikker te loeren, ho ho maatje, vergeet het maar.

En de mensen, hoe gaat het daar mee? Die zitten, zoals elke avond, samen op het terras met een wijntje en een nootje. Hij gaat er straks gezellig bij zitten, maar eerst nog een controlerondje door de tuin en pas daarna aan de drank. Best een verantwoordelijke baan, wachter zijn.

P.S.
Wilt u ook een wachter in de tuin? Bezoek dan beeldentuin Eenumermaar in Zeerijp. Daar vliegen ze vrij rond.

Dierbaar dier

Ik bezoek de tentoonstelling ‘Dierbaar dier’. Een expositie met ontelbaar veel dieren, gemaakt door 43 kunstenaars. Eentje daarvan ken ik persoonlijk, beeldhouwer Fiona Zondervan. Toevallig is deze tentoonstelling ter ere van haar, omdat ze al dertig jaar beelden van dieren maakt.

Deze diashow vereist JavaScript.

In mijn jonge jaren had ik twee ratjes. Ze liepen los door mijn slaapkamer, kwamen naar me toe als ik ze riep en kropen het liefst in mijn hals. Knabbelden aan mijn boeken en maakten een plashoekje van de snippers. Ik was dol op ze, want ratten zijn slimme schone beestjes. De tamme dan.

Of Fiona ook van ratjes houdt weet ik niet, maar ze is wel gek op dieren: roofvogels, uilen, tijgers, neushoorns, hazen, apen, pinguïns, cheetas. Daar maakt ze beelden van. Zo levensecht, dat ik er eentje mee naar huis wil nemen. Hij moet wel in mijn slaapkamer passen. Een biggetje misschien?

De tentoonstelling is t/m 23 juni te bekijken in museum Mohlmann in Appingedam.

Wonderful world

De kunstenaar Dale Chihuly schijnt een wereldberoemdheid te zijn, maar ik had nog nooit van hem gehoord. Misschien kwam dat omdat hij veel met glas werkt en van glaskunst had ik een lage dunk, ik vond het kitsch. Tot een vriendin mij overviel met de vraag: ‘Ga je mee naar zijn tentoonstelling in het Groninger Museum?’ Soms moet je in naam van de vriendschap wat veren laten, dus ik zei ja.

Ik verwachtte niet veel: wat pruilende beeldjes, vertederende engeltjes, driehoekige vazen, poezelige troeteldieren, vers geblazen kaarsenstandaards en serviezen met zwoele wijnglazen. Zoiets. Ik ben een mens van weinig verwachtingen. Dat heeft zijn voordelen, je komt nog wel eens voor een verrassing te staan. Als het mee zit.

Bij binnenkomst in de eerste zaal, vreesde ik het ergste: een zaal vol liggende grote bollen. Geen idee wat het voorstelde. Ook de tweede zaal versterkte mijn vooroordeel over kunst van glas: protserige, raar uitgedoste vazen en andere prullaria. Kitsch van het zuiverste soort. En ik had nog acht zalen te gaan. Ik verlangde naar een kopje koffie en ging op zoek naar mijn vriendin. Die was in geen velden of wegen te bekennen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Dwalend door de gangen en zalen stond ik opeens oog in oog met een wonder. Ik was terechtgekomen in een onderwaterwereld vol kleuren, vormen, licht en beweging. Grote gele vlinders vlogen boven het water, rode halmen bewogen in de wind, en gekleurde bollen schurkten zachtjes tegen elkaar aan.

Ik probeerde het water aan te raken, maar kwam niet verder dan het oppervlak. Er was helemaal geen water, er was alleen een zwarte spiegel, waarin de boven- en de onderwereld elkaar ontmoetten. De vlinders vlogen dankzij de illusie van het water, de halmen bewogen omdat ik bewoog.

Op een bankje zat mijn vriendin stilletjes te genieten: ‘Mooi hè, wat Chihuly van glas maakt?’ Ik kon alleen maar sprakeloos knikken. Zoiets prachtigs had ik nog nooit gezien.

Jopie Huisman

Ik was er een paar daagjes tussenuit, naar mijn buurprovincie Friesland. Bij toeval kwam ik terecht in Workum en bij toeval liep ik langs het Jopie Huisman museum. De naam kwam me vaag bekend voor, Jopie Huisman, wie was dat ook alweer? Voor het antwoord hoefde ik alleen maar de deur binnen te stappen en dat deed ik.

jopie huisman
De eerste en de laatste schoenen, 1974. copyright Dutch Art Store

Wat ben ik blij dat ik die stap gezet heb. Met zijn schilderijen vertelt hij een verhaal. Een versleten broek is het verhaal van zijn scheiding, een jas verhaalt over zijn armoede. Met twee paar schoenen geeft hij het voltooide leven van een vrouw weer. Zo simpel, zo raak.

De Schilder van het Mededogen wordt hij genoemd en daarmee is geen woord teveel gezegd. Gaat dat zien.