Tuinfilosofie

Mijn eerste jaar als moestuinierster zit erop. ‘Begin eenvoudig’ werd mij van alle kanten aangeraden, ‘niet te veel erin zetten’. Aardbeien, courgettes, wat kool, tuinbonen, sla en tomaatjes, meer niet. Mijn tuinfilosofie is al jaren: wat het bij mij in de tuin overleeft mag blijven, de rest heeft pech gehad.

20180930_134647_resized
ontsnapte bloemkool

Nu het moestuinseizoen voorbij is, maak ik de balans op. De uitkomst valt me mee, alles heeft het goed gedaan, behalve de sla en de kool. Met uitzondering van die ene bloemkool die aan de kaken van de slakken is ontsnapt. Hoger en hoger is ie gegroeid, in een poging het vege lijf te redden. Dat is hem gelukt, maar eetbaar is hij niet meer.

De bloemkool mag blijven, maar volgend jaar toch maar iets aan mijn tuinfilosofie doen.

Moestuinpad

Het begon zo. Er zat een reiger bij de vijver. Op zijn gemakje zat hij te vissen. Het water stond laag, de vangst was goed. Hij liet een boer en vloog naar de vijver van de buren. Het water in mijn vijver viel stil, geen vis meer te bekennen. Op!

Ik heb al een tijdje een droom: een eigen moestuin beginnen. Maar de vijver ligt in de weg. In het zonnetje, vlakbij de keuken zwemmen de vissen hun rondjes. Zwemmen? Nee, zwommen. Ze zitten nu in de buik van de reiger en die gooit ze echt niet terug.

20170615_123846
eerste stap: grondvoorbereiding

Zal ik dan nu maar, nu de vogel gevlogen is? Ja, ik zal. Ik zet mijn eerste stap op het moestuinpad.
Een kleine stap voor de mensheid, maar niet voor mij.