Tag: Oom

Hemelen

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

Ze was voorbereid en toch was het een schok. Ze had hem dit jaar al drie keer opgezocht waarvan de laatste keer op stel en sprong. Maar nu hoefde ze zich niet te haasten, hij was gaan hemelen. Haar hoogbejaarde oom, waarmee ze zo fijn over vroeger kon praten. Over samen cantharellen zoeken in het bos, logeerpartijtjes die altijd te kort waren, grapjes die elke keer weer leuk waren. Hij had deze wereld verlaten, het was zijn tijd.

Nu is ze voor de laatste keer onderweg naar hem. Hoe dichter de trein zijn bestemming nadert, hoe verdrietiger ze wordt. Deze keer zal hij haar niet begroeten met de woorden: “lieve meid, wat fijn dat je er bent”. Maar zij kan wel tegen hem zeggen: “lieve oom, wat fijn dat je er was en dat ik je liefde heb mogen ontvangen. Ik voelde me veilig bij jou en neem je voor altijd mee in mijn hart “.

Het is goed zo.

Zo vader zo dochter

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Mijn oude oom woont niet meer thuis, maar woont sinds kort in een verpleeghuis. Dat betekent dat hij afscheid heeft moeten nemen van zijn orchideeënkas. Hij kon al bijna niet meer lopen, maar toch ging hij nog dagelijks het trapje af, het grasveld over, kruipdoorsluipdoor naar de kas achterin in de tuin. Dochterlief hield elke keer haar hart vast.

De orchideeën merkten dat oom steeds korter in de kas was, vaker vergat ze water te geven, hun dode blaadjes niet meer afplukte en ze niet meer verpotte. De stemming in de kas werd somberder en somberder. Ze vreesden voor hun leven.

orchidee in de kas

Tot oom op kamers ging en dochter de kas onder haar hoede nam. Ze hield grote schoonmaak, scheidde het kaf van het koren en sprak de plantjes bemoedigend toe. Nu staat de kas er weer vrolijk bij, hebben de orchideeën het naar hun zin en zorgt dochterlief ervoor dat er altijd een bloeiend orchideetje op vaders kamer staat.

Voor I.

Herinneringen

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Hij loopt krommer, zijn voeten sloffen, zijn benen zijn dunner. Zonder rollator wankelt hij als een rietje in de wind. Zijn spaarzame grijze haren staan wijduit, zijn gebit is helemaal uit.

Hij is bijna een jaar weduwnaar en hij is nog niet klaar. De orchideeën moeten nog verzorgd, de tuin nog bijgehouden en de NRC gespeld. Alleen dat laatste kan hij zelf, de rest doen zijn kinderen.

Een kleinzoon komt langs. Hij leeft op en wil alles van hem weten. Maar zonder gebit blijven de woorden vaak steken en is het raden naar wat hij zegt. Kleinzoon laat hem liefdevol in zijn waarde.

Heden en verleden lopen steeds meer door elkaar, gedachtensprongen zijn niet altijd te volgen, tranen liggen op de loer na 67 jaar samen zijn en nu alleen. Maar hij houdt vol. Want nu leeft hij nog tussen de herinneringen aan zijn vrouw.

Ware liefde

~ Ingrid Verbeek ~ 2 reacties

20190504_120848Aan de boekenkast herken je de eigenaar. Datzelfde geldt voor de orchideeënkas. Het flesje 3-in-one multi-purpose olie, gekocht rond 1950 is nog steeds in gebruik. Mijn oom, eigenaar van de orchideeënkas, wil alleen het beste van het beste voor zijn plantjes. Als hij iets goeds heeft gevonden, koopt hij nooit meer iets anders. Hij is een zuinig man, iets weggooien zit niet in zijn aard.

In de loop der jaren is hij regelmatig verhuisd, van Nederland naar IJsland naar Nederland naar Groot-Brittannië en weer terug naar Nederland. Overal gingen de orchideeën met hem mee, alleen de kas bleef achter. Die was te vervangen.

Oom en zijn orchideeën wijken nooit meer van elkaars zijde. Samen oud worden, dat is wat ze willen. En dat is wat ze doen. Ook al stort de kas bijna in, gaan er orchideetjes dood en piepen oom’s gewrichten, ze houden samen vol. Dankzij de onmisbare 3-in-one olie, want die ‘reinigt, smeert en beschermt”. 

Zowel de kas, als mijn oom.