Schiermonnikoog – Doorkijkjes

We wandelen over het besneeuwde strand van Schiermonnikoog. De wind zandstraalt onze gezichten. Hond Benthe rent en draaft om ons heen, soms dichtbij vaak verder weg. Roepen we haar naam of fluiten we haar dan komt ze gelijk aanrennen. Ze gedraagt zich voorbeeldig.

Op de terugweg nemen we een afslag door de duinen. De struiken zijn wit, de sneeuw kraakt onder onze voeten. Benthe snuffelt links en rechts, maar altijd in ons zicht. Als beloning krijgt ze regelmatig een brokje.

En dan opeens is ze weg. Pleite, foetsie, van de aardbodem verdwenen. We roepen, fluiten en vloeken, rennen van hot naar her, slaan doodlopende paadjes in en komen er in paniek weer uit. We zoeken een half uur, drie kwartier, een uur terwijl de sneeuw steeds harder valt. Waar is ze, in godsnaam waar is ze?

Ten einde raad gaan we terug naar ons vakantiehuisje, hopend dat ze teruggelopen is. Niet dus. We bellen de politie, de VVV, de boswachter, plaatsen oproepen op Facebook, zelfs de kapitein van de veerboot wordt ingelicht. Je weet maar nooit. We gaan weer naar de plek waar we haar het laatst gezien hebben. En worden wanhopiger en wanhopiger.

De verlossing komt na 150 angstige minuten. Ze is gevonden door een eilandbewoner die de oproep op Facebook zag. Verfromfraaid, nat, zanderig en smerig krijgen we haar terug. De blik in haar ogen spreekt boekdelen, ze heeft gejaagd. Voor het eerst (en laatst) van haar leven.

Zonder sorry te zeggen valt ze in een diepe slaap. Zij heeft genoten, maar wij zijn kapot.

Voor Chris

Op weg naar de boot die ons terug zou brengen van Schiermonnikoog naar Lauwersoog, maakten we een praatje met de taxichauffeur. Het gesprek begon over honden en eindigde met de Koning en de Koningin. Dat laatste omdat 20 minuten na ons vertrek W.A. en M. met een helikopter zouden aankomen op Schier. Dat eerste omdat hond Benthe bij de chauffeur op schoot wou kruipen omdat ze niet van autorijden houdt.

Dit was natuurlijk onze kans om het koningspaar met eigen ogen te kunnen zien. Maar in overleg met de chauffeur die net als wij een passie had voor honden maar niet voor het koningshuis, besloten we de boot niet weg te laten varen zonder ons.

Voor wie er wel graag bij had willen zijn maar niet in de buurt was, hierbij een foto als troost, genomen vanaf de boot. Bij de helikopterhaven staan de koninklijke auto’s al te wachten op de feestelijke aankomst van W.A. en M. die tweeëneenhalf uur op het eiland zouden doorbrengen. Gelukkig hadden wij er vijf hele dagen opzitten.