Riders on the storm

Je bent 16 en je zit je huiswerk te maken. Aan de muur van je kamer hangen posters van je pophelden: the Beatles, the Kinks, the Stones. En Jim Morrison, de zanger van the Doors. Mooie Jim, waar je je ogen niet vanaf kunt houden. Jim, waar alle meisjes verliefd op zijn, maar je weet: Jim is van jou. Je draait je lievelingssingle ‘Riders on the storm’ grijs, tot je ouders op de muur bonzen.

storm-4651306_1920Je bent allang geen 16 meer en je hebt net storm Ciara, storm DennisĀ  en storm Ellen overleefd. Storm Francis is onderweg. Daarna nog drie stormen te gaan en de letter J. is aan de beurt. Dat kan alleen maar storm Jim zijn.

Ter voorbereiding van je ontmoeting met jouw Jim zing je alvast zachtjes:
‘Riders on the storm. Into this house we’re born. Into this world we’re thrown. Like a dog without a bone’.

 

Storm

We hebben elkaar een tijdje niet gezien. Drie maanden om precies te zijn. We waren collega’s-op-vrijwillige-basis bij een organisatie in Stad. We hadden het goed samen, totdat bleek dat de organisatie niet goed voor ons was. Twee van ons stapten op, de derde twijfelt nog.

Tijdens de lunch praten we bij. Terugkerend thema: mag je als pensionado overdag een boek lezen? We worstelen er alledrie mee. Ik mag het alleen als er een fikse storm-1209365_1920storm om het huis waait. De anderen zijn nog strenger voor zichzelf: nee, nooit, zonde van m’n tijd.

Ja, daar hebben ze wel een punt. Het eindpunt van onze tijd komt steeds dichterbij. Als tijd schaars wordt, is het jammer het te vermorsen aan het lezen van een boek. Overdag dan. Of het ook voor de avond geldt, is het onderwerp van ons volgende afspraakje.

Dat geeft mij drie maanden de tijd om s’avonds het ene boek na het andere te verslinden. Of het nou stormt of niet.