Ongemakkelijk

In de pauze van een bijeenkomst ga ik buiten op een bankje zitten. Even genieten van het najaarszonnetje. Op het bankje zit al iemand, ik groet en ga naast haar zitten. We zwijgen tot zij begint te praten. Over het plotselinge overlijden van haar moeder, over de slechte relatie met haar vader. De tranen stromen over haar wangen, terwijl ze vertelt en vertelt alsof ze me al jaren kent.

Ik voel me er niet bij op mijn gemak, bij deze emotionele ontboezemingen van een vreemde. Het liefst zou ik dat tegen haar zeggen, maar dat is me te bot. Daar is haar verdriet te groot voor. Dus ik bied haar een luisterend oor, wetend dat over tien minuten de pauze voorbij is. Als ze tegen me zegt dat het haar opgelucht heeft om het te kunnen vertellen, weet ik dat ik het goede gedaan heb, hoe ongemakkelijk ook.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s