Eigenlijk kan leeg me niet leeg genoeg zijn. Grond onder mijn voeten en wolken boven mijn hoofd, meer heb ik niet nodig. En dan lopen en voor me uit staren. Niemand hoeven te groeten, geen fietsers, geen wandelaars. Alleen en toch niet alleen. Want de wind, de vogels, de kleuren, de regen, de stilte en de geur van klei vergezellen me. En natuurlijk hond Benthe die om me heen huppelt.
En dan thuiskomen waar huisgenoot M de koffie klaar heeft staan. Dat maakt alleen wandelen nog fijner.
Doorkijkjes 
Eens kijken: lukt het nu je een reactie te sturen?
Ik kijk vanuit een verre stoel met verlangen naar je wandeling: lekker met een beetje woeste wind!!
Voor mij even niet nu…
LikeLike