Toen we verhuisden naar ons nieuwe huis besloten we onze poezen Teun en Roos niet mee te nemen. Een noodzakelijk maar pijnlijk besluit. Ze waren bij ons opgegroeid, in een klein dorp met veel ruimte en weinig verkeer. Het nieuwe huis staat in een groter dorp met weinig ruimte en veel verkeer. Dat wilden we ze niet aandoen en daarom hebben in het dorp een ander fijn huis voor ze gezocht. Een met het verstand genomen besluit.
Ik heb ze vreselijk gemist, zo erg dat ik het dorp maandenlang vermeden heb. Ik wou ze niet zien, te moeilijk, te verdrietig. Ik had spijt van het besluit, maar wist ook dat het niet meer terug te draaien was. Ze hadden het heel goed bij hun nieuwe baasjes wist ik. Pas onlangs durfde ik de confrontatie aan en heb ik Teun weer gezien en geknuffeld. Roos was de hort op, zoals altijd. Ik merkte dat ik er vrede mee heb.
Ik ben nu blij met Snoepie die veilig binnen blijft.
Voor M.
Groninger Blog 