Ik fiets over de Grote Markt in Groningen en opeens lig ik op de grond. Onderuitgereden door een fietser die van rechts komt. Ik bont en blauw, hij geen schammetje. In de chaos van lopende, fietsende, in de weg staande en patatetende mensen heb ik hem niet zien aankomen. Hij mij duidelijk ook niet.
Hij stopt en vraagt hoe het met me gaat. Ik, in shock, heb er geen antwoord op, ben vooral blij dat ik nog leef. Twee vrouwen helpen me overeind, waarna ik gelijk door mijn rechterbeen zak. Die heeft de klap opgevangen en protesteert heftig. Strompelend hijs ik mezelf weer op de fiets, ik wil naar huis.
In de dagen die volgen verschiet ik van kleur. Op een knie verschijnt behalve een schaafwond ook een blauwzwarte bloeduitstorting, op een heup overheersen donkerpaars en rood met een zwelling. Maar dit is nog niets vergeleken met een elleboog waar rood, zwart, licht blauw en groen de show proberen te stelen.
Ik wist niet dat ik zoveel kleuren in me had.
Groninger Blog 
Ai ai ai. Je was niet de eerste en wordt beslist niet de laatste die dit overkomt. Maar daar put je weinig troost uit denk ik. Ik wens je een spoedig herstel, mede namens alle Stadjes.
LikeLike
Dank je wel, Wout. En dank je wel, alle Stadjes
LikeLike