Ik ga naar mijn eerste yoga les na de vakantie. Ik heb geaarzeld om te gaan omdat de kneuzingen en bloeduitstortingen nog niet weg zijn (lees mijn blogje: gekneusd en geschaafd…). Kon ik het allemaal niet erger maken door wel te gaan of zou het als ik heel voorzichtig deed juist goed voor me zijn? Ik wist het niet, dus ben ik maar gegaan.
Het was van allebei een beetje. Sommige oefeningen kon ik pijnloos doen, anderen deed ik half mee. De linkerhelft van mijn lijf genoot, de rechterkant protesteerde: “nee niet je arm zo ver omhoog doen; nee niet op je elleboog leunen; nee niet op je rug liggen”. Ik voelde me gespleten. Links zei ja, rechts zei nee en dat in één lichaam, het mijne .
Tijdens de afsluitende meditatie heb ik stilletjes een traan gelaten.
.
Groninger Blog 