Auteur: Ingrid Verbeek

Er gaat niets boven wonen in het prachtige Groningen. Ik zou nergens anders willen wonen, dit is mijn land. In dit blog schrijf ik over wat mij zoal bezighoudt, opvalt of verrast. En over mijn leven met maculadegeneratie. Tussen 2014 en 2023 heb ik ook geblogd over de bewegende grond onder mijn voeten, de onzekerheid over de toekomst en het dagelijks leven met aardbevingen op www.aardbevingeningroningen.nl

Angsthazen

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

De afgelopen weken heb ik weinig tot niets gedaan. Dagenlang vertoefde ik in de hangmat en staarde ik naar mijn steeds bruiner wordende navel. Ik ken geen ontspannender manier van vakantie vieren dan navelstaren. Mijn mobiel lag opgeborgen in een la, Internet was uitgeschakeld. Ik en mijn navel, dat was genoeg.

Was ik bewindspersoon geweest, bijvoorbeeld Kaag, Bijleveld of Broekers-Knol, dan had mijn zomer er heel anders uitgezien. Dan had ik mijn stinkende best gedaan om alle Afghaanse tolken, chauffeurs, koks, fixers, schoonmakers die ooit voor de Nederlandse troepen hun leven hebben gewaagd, als de wiedeweerga uit Afghanistan te evacueren. En niet alleen hen, maar vooral ook hun dochters, vrouwen, zussen, tantes, nichtjes, moeders en oma’s.

Maar ik ben geen bewindspersoon, ik heb niet de internationale ervaring van Kaag of de ministeriële ervaring van Bijleveld, ben nooit voorzitter van de Eerste Kamer geweest zoals Broekers-Knol. Daarom kan ik het me veroorloven wekenlang in een hangmat naar mijn navel te staren. Maar zij drieën kunnen dat niet.

Drie vrouwen die precies weten wat er met Afghaanse meisjes en vrouwen gebeurt als de Taliban aan de macht is. En dan toch op hun handen blijven zitten. Bang voor hun politieke hachje, bang om hun nek uit te steken, bang om kiezers te verliezen. Door hun eigen belang boven het belang van de Afghaanse inwoners te stellen, laten ze zien waar een klein landje piepklein in kan zijn.

Mooiste plekje

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Nee, ik ga niet naar Frankrijk, Spanje of Portugal. Ik ga me niet verdiepen in PCRtests, vaccinatiebewijzen, quarantaineregels of QR-codes. Ja, ik ben gevaccineerd dus ik mag het land uit. Maar nee, ik doe het niet, ik blijf hier. En hou vakantie op het mooiste plekje van Nederland. En nee, ik verklap niet waar dat is.

Fijne zomer en tot later.

Fakeschrijvers

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Ik kreeg een uitnodiging van mijn favoriete schrijfjuf. Of ik mee wou doen aan een schrijfgroep voor gevorderden. Ja, juichte mijn buik, dat wil ik! Ik was niet de enige die ze gevraagd had. Er waren vijf gegadigden voor twee plekken. We moesten allemaal een motivatie schrijven. Ik schreef er twee, in de hoop dat dat mijn kansen verdubbelde.

Het mocht niet baten, ik liep een blauwtje. Even voelde ik me een loser, een prutschrijver, een pseudoblogger. Tot ik bedacht: maar ze heeft me wél uitgenodigd en dat betekent dat ze me goed genoeg vindt. Dat was een troost, zij het een schrale.

Ik zit nu mijn wonden te likken en mijn gekwetste ego te vertroetelen met chocolademuffins. Als die anderen er niet waren geweest, was er nu niets aan de hand. Dan kon ik hier vol trots over mijn sukses vertellen. Maar dat kan ik nu niet en dat is hún schuld. Fakeschrijvers zijn het, maar daar komt mijn juf nog wel achter. En dan komt ze met hangende pootjes terug bij mij. En dan zeg ik…

Niet meer

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Een weekje Zeeland, eindelijk weer op bezoek bij mijn oude oom en tante. Zo’n bezoek bestond tot nu toe uit veel praten, af en toe wat mantelzorg geven en een beetje vakantie houden. Deze keer was het anders. Ze hebben inmiddels zoveel hulp en zorg nodig dat me het gevoel bekroop de buurtzorg in de weg te lopen. Toekijken hoe anderen zorgen en zelf niets doen maakt me tot toeschouwer. Ook een gesprek voeren met oom en tante viel niet mee, hun leefwereld en aandachtsspanne is klein geworden en hun vermoeidheid groot.

Er restte mij niets anders dan vakantie te gaan houden. Geen straf natuurlijk met al dat strand en de zee, maar het was niet waar ik voor gekomen was.
Waar ik voor kwam is er niet meer. En straks zijn zíj er ook niet meer.

Benthe’s 3e verjaardag

~ Ingrid Verbeek ~ 1 reactie

De baasjes hebben vanochtend voor me gezongen. Daarna kreeg ik een speciaal verjaardagsbot: runderhuid met kip eromheen. Ik mocht het zelf uit de verpakking halen, dat mag ik anders niet. Ik heb nog nooit zo’n raar bot gezien. Een bot hoort wit te zijn, deze is helemaal vergeeld. Ik doe alsof ik er blij mee ben en sleep het naar mijn mand. Ook een gegeven bot mag je niet in de bek kijken.

Mijn baasjes bedoelen het goed, ze hebben zelfs slingers opgehangen en ballonnen met een 3 erop. Ik wil ze niet teleurstellen, ze doen zo hun best. Ik heb de liefste baasjes van de wereld, maar voor mijn 4e verjaardag wil ik graag weer een gewoon bot. Niet tegen ze zeggen hoor.