Beeldhouwen is kijken, heel veel kijken. En twijfelen, heel veel twijfelen. En dan opeens een beitel pakken en denken: wat maakt het ook uit, als het mislukt is er altijd nog een volgende steen. Met deze bravoure begin ik in het voorjaar aan het maken van een beeld voor in de tuin. Niet in mijn eentje, maar samen met een heuse beeldhouwer: Fiona Zondervan. Ze leert me kijken, stelt me gerust als ik twijfel, moedigt aan en laat me mijn gang gaan. Want haar uitgangspunt is: “het is jouw steen dus jij bepaalt”.
Dat vind ik het fijne van beeldhouwen: de steen is van mij, ik kan ermee doen wat ik wil. Dat geeft me de vrijheid om mijn intuïtie te volgen, ik hoef me niet aan regels te houden, het hoeft nergens op te lijken en het hoeft zelfs niet mooi te worden. Ik hak, boor, slijp en vijl zonder precies te weten waar ik naar toe op weg ben. Er moet een gat in de steen, dát weet ik wel.
Het is inmiddels december, de steen is een beeld geworden en heeft een plekje gevonden in mijn tuin. Ik moet denken aan vroeger toen ik een Giant racefiets had. Op de stang stond ‘Quality touched by Koga’. Mijn fiets was aangeraakt door het topmerk onder de fietsen. Trots was ik, heel trots.
Nu, vele jaren later, heb ik een zelfgemaakt beeld: ‘Quality touched by Fiona’. Trots ben ik, heel trots.
Auteur: Ingrid Verbeek
Er gaat niets boven wonen in het prachtige Groningen. Ik zou nergens anders willen wonen, dit is mijn land. In dit blog schrijf ik over wat mij zoal bezighoudt, opvalt of verrast. En over mijn leven met maculadegeneratie.
Tussen 2014 en 2023 heb ik ook geblogd over de bewegende grond onder mijn voeten, de onzekerheid over de toekomst en het dagelijks leven met aardbevingen op www.aardbevingeningroningen.nl
Wintertenen
Bij ons thuis is de winter vroeg ingezet. Gehuld in een dikke laag kleren, zit ik bij het straalkacheltje te kleumen. We zitten nu een week in de kou. De nieuwe warmtepomp laat het nog steeds afweten. Het huis is tot op het bot verkild, de muren klagen steen en been. We hebben onze toevlucht genomen tot de keuken waar we samen met hond Benthe en poes Floris wachten op betere tijden. De zon biedt nog enige troost.
Af en toe gaat de telefoon. De installateur van de warmtepomp laat weten dat ze er nog niet uit zijn. Wie is er nou eigenlijk verantwoordelijk voor het fiasco: de installateur of de leverancier van de pomp? Wie had beter zijn best moeten doen? Ze komen er niet uit.
We slaken ondertussen met z’n vieren de zoveelste zucht van moedeloosheid. Ons maakt het niet uit wiens schuld het is, als het huis maar weer warm wordt. Want bij wintertenen helpt alleen warmte en precies daaraan hebben we tekort. Denk dat ik maar aan het breien sla. Tenenwarmers bijvoorbeeld. Schijnt ook goed tegen coronastress te zijn.
Tjakka
Vanochtend vroeg uit de veren. Om acht uur het installatiebedrijf bellen om een storing te melden. Onze nieuwe hybride warmtepomp heeft al voor de derde keer in twee weken kuren. Ons wordt een monteur beloofd. Om twaalf uur nog maar een keertje bellen, waar blijft ie?
Om half twee rijdt het ons inmiddels te bekende autootje voor. De monteur verdwijnt in de bijkeuken, komt er drie uur later weer uit en zegt: “ik geef het op, de leverancier van de warmtepomp moet het maar oplossen”. ‘Dan zitten we dus zonder verwarming’, merk ik kribbig op. “Ja”, zegt hij, “en ook zonder warm water”. Haastig pakt hij zijn spullen en maakt zich uit de voeten.
Mijn woede leef ik uit op de warmtepomp. Bam, daar gaat de waterdruksensor aan diggelen. Tjakka, het voorpaneel ligt in tweeën. Ook het waterreservoir moet het ontgelden. Als een aangereden hert liggen de bloederige resten verspreidt over de natte vloer.
Knappe kop die hier nog een warmtepomp van kan maken.
Graafschoentjes
Bah, wat heb ik nou toch weer een vieze pootjes. Waarom maakt mijn baasje die niet schoon, ze ziet toch dat ze zwart zijn van de klei. Het is ook elke keer hetzelfde. Heb ik enthousiast een muizenhol uitgegraven, zegt mijn baasje: ‘maak je poten zelf maar schoon, je hebt ze ook zelf vuil gemaakt’.
Ik vind het niet eerlijk. Die klei gaat helemaal tussen mijn tenen zitten, die krijg ik er met mijn tanden niet meer uit. En als de klei opdroogt, worden het harde klonten en dat doet pijn bij elke stap die ik zet. ‘Moet je maar niet graven’, zegt mijn baasje dan. Maar ik kan niet anders, want ik ben een Friese Stabij en die zijn gemaakt om te graven. Liefst naar mollen, maar muizen smaken me ook goed.
Zoals u weet, ben ik een dame en zie ik er graag netjes uit. Daarom heb ik het volgende bedacht: ik vraag aan Sinterklaas graafschoentjes met klittenband, die kan ik zelf aan en uit doen. Want van mijn baasje hoef ik geen hulp te verwachten. Maar die is dan ook geen dame.
Now we can breathe
Zaterdagmiddag om half zes was het eindelijk zo ver. Na vier dagen nagelbijtende spanning durfde CNN het aan om Joe Biden tot winnaar uit te roepen. Het waren dagen, waarin ik amper loskwam van de televisie. Niets wou ik missen, want zou je zien, precies als ik even niet keek zou Trump natuurlijk winnen.
Het is raar, verkiezingen in Nederland houden me nooit zo heftig bezig. Ik ga stemmen uiteraard, maar zit niet dagen voor de tv met mijn hart in mijn keel. Waarom nu dan wel? Ik vond het antwoord in de woorden en de tranen van Van Jones, presentator bij CNN:
“We’ve spent so much of our life energy just trying to hold it together over these past four years. Biden’s victory is a huge deal for us. Now we get the chance to get some peace and reset”.
De wereld is er ietsje mooier op geworden.
Het hele fragment is hier te zien.
