Elke ochtend maak ik een wandeling met de hond. Soms een snelle korte, soms een langzame lange. Bij droog weer komen we allebei schoon thuis. Vandaag is het niet droog en lopen we dwars over het drassige land van de boer. De oogst is binnen, het land is in rust.
Ik heb me erop gekleed: kaplaarzen, regenbroek, regenjas aan. Hond Benthe hoeft geen regenkleding, hij is op alle weersomstandigheden voorbereid. Als er maar gewandeld wordt, daar gaat het om. Hij rent van hot naar her, op zoek naar muizen. Elk holletje wordt uitgegraven, meestal zonder resultaat.
Na de wandeling kom ik schoon en droog thuis. Benthe niet. Zijn bruine kop heeft een grijs kleimasker gekregen. Ik loop nu met stoffer en blik achter hem aan om de modder op te vegen. Morgen maar weer een droge wandeling.
De bruine ruigte van de heide in de herfst. Her en der een boom, niet te veel. Nu en dan een mens, niet te vaak. Schapen in de verte, zonder herder. Een hekje dat dichtklapt, de schrik in de ogen van een hond.
De eigenaar van het familierestaurant bereidt zich voor op een drukke zaterdagavond. In overleg met zijn vrouw verdeelt hij de tafels voor het wildbuffet. Centraal in de ruimte staan de warmhoudpannen al klaar. In Wijnjewoude houden ze wel van wild, reserveren is niet meer mogelijk.
Twee van ons nemen vandaag afscheid, twee gaan verder. Ons team valt uit elkaar. Zij is een van de achterblijvers en heeft dit niet aan zien komen. Ze baalt. We praten een uur lang, luchten ons hart, luisteren naar elkaar en lichten toe. Alles komt op tafel, alles wordt benoemd.
Waar is nou toch het Forum Groningen? Je vraagt het een voorbijganger. Die wijst naar de panden: “Je moet er tussendoor”. Blijkt er een Madurodamse doorgang te zijn, zo smal dat ie bijna niet te zien is. Kennelijk gaat het hier om een boegbeeld dat niet op wil vallen.
