Categorie: doorkijkjes

Blogs over wat mij verbaast, verrast, beroert of zomaar wat voor de leuk.

Studievriendin

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

En daar staat ze voor mijn deur, de studievriendin die ik 40 jaar niet gesproken heb. Onze wegen hebben elkaar op wonderlijke wijze weer gekruist en nu gaan we elkaar voor het eerst weer ontmoeten. In onze studietijd aten we regelmatig samen, bespraken we ons liefdesleven, maakten we Leiden onveilig en speelden we in hetzelfde basketballteam.

We herkennen elkaar onmiddellijk en pakken de draad moeiteloos weer op. Fotoalbums komen op tafel: ‘ken je die nog en kijk hier, toen fietskampeerden we in de Ardennen. Mijn God, wat waren we nog jong’. De uren vliegen voorbij. We navigeren van verleden naar heden en weer terug. Onze levens zijn heel verschillende kanten opgegaan, maar wat hetzelfde is gebleven is: we kennen elkaar, de vertrouwdheid die we toen deelden is nog steeds voelbaar.

Ik heb een studievriendin terug die ik nooit kwijt ben geweest.

voor R.

Susan Top, go for it!

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Om 13.15 uur moest ik aanwezig zijn in het provinciehuis van Groningen, om de benoeming van Susan Top tot gedeputeerde Gaswinning mee te maken. Die zou om 13.30 uur plaatsvinden, maar ze had al gewaarschuwd: “het kan later worden”. Dat zal wel meevallen, dacht ik nog, iedereen rekent op half twee en we zijn hier allemaal speciaal voor afgereisd, ondanks storm Poly. Het zou netjes zijn als het dan niet veel later wordt.

Ik verklap het maar vast: de benoeming vond pas om 19.00 uur plaats. Vijf-en-een-halfuur-later. Tot die tijd had je de keuze op de publieke tribune urenlang debatten te volgen die uitliepen en uitliepen. Of je ging bij het Forum een broodje eten en misschien zelfs nog een filmpje meepikken. Of in de stad impulsaankopen doen. Hoe dan ook, het wachten duurde lang, heel erg lang. Om 17.00 uur was ik er klaar mee. Op naar huis.

Wat ik nou zo knap vind van Susan Top is dat zij heel rustig bleef, ook al was ze al vanaf 9.00 uur aanwezig. Al vóór haar benoeming laat ze zien over zitvlees te beschikken. Zitvlees heb je niet alleen nodig om zadelpijn te voorkomen, maar ook om urenlange debatten bij te kunnen wonen. En Susan kan dat, ik heb het zelf gezien. Daarom en ook om duizend andere redenen is zij de allerbeste amazone om ons rustig, geduldig en vastberaden uit het gaswinningsmoeras te leiden. Go for it, Susan!

Andere redenen? Zie: Susan Top, een topvrouw

Ik wou

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

De dagen tussen 21 juni en 12 juli staan voor mij in het teken van mijn vader. Op 21 juni was hij jarig, op 12 juli stierf hij. Precies drie weken zaten ertussen. Hij was ziek, erg ziek. Zijn lievelingszus, mijn lievelingstante, kwam op zijn verjaardag langs om afscheid van hem te nemen. Ze zaten samen op een bankje in de tuin. Niemand stoorde ze.

Vlak nadat hij gestorven was belde ik mijn tante om het haar te vertellen. Ik wist dat zij al dagen de telefoon in de gaten hield, want elke minuut kon zijn laatste zijn. Mijn tranen zeiden genoeg, we huilden samen om hem.

Deze dagen kijk ik elke dag naar zijn foto, een paar dagen voor zijn dood gemaakt. Het is al jaren geleden, maar hij voelt nog steeds zo dichtbij. Vandaag moest ik erom huilen, zomaar opeens. Ik wou dat hij er nog was.

Tulp en boom

~ Ingrid Verbeek ~ Plaats een reactie

Ik heb het niet zo op tulpen sinds ik weet hoeveel gif daarbij gebruikt wordt. Maar ik heb wel een tulpenboom. Hij staat er al jaren, misschien wel honderd. Zomers krijgt hij bloemen in de vorm van een gele tulp. Hij heeft er niet elk jaar zin in, dus is het altijd spannend of er knoppen in komen of niet.

Dit jaar is het weer raak, de boom zit vol grote groene knoppen en aan de zonzijde zijn al tientallen tulpen verschenen. Ik probeer ze te tellen, maar ben bij tachtig maar gestopt.

Er wordt voor vanavond onweer, hagel en windstoten verwacht. Nu ben ik bang dat ik morgen nog wel een boom heb, maar dat er geen tulp meer te bekennen is. Moet ik weer een heel jaar wachten.