Een blik op het leven, geschreven op een Groninger wierde. Door Ingrid Verbeek
Ik vind het een mooi woord, melancholisch. Ook wel weemoedig genoemd: ‘zachttreurige stemming van het gemoed’ volgens de van Dale.
Als ik me melancholisch voel heb ik niet zo’n behoefte aan contact met de wereld. Laat me maar even dicht bij mezelf zijn en vertoeven in mijn eigen stilte. Dobberend als een veertje op een windstil meer.
Vandaag heb ik zo’n dag. Laat me maar even. Morgen ben ik er weer.
Het silhouet van een voorovergebogen mens met een driepoot. Dat moet een fotograaf zijn. Aan houding noch kleding is te zien of het om een man of een vrouw gaat. Maar voor Koen, de fotograaf die deze foto van een fotograferende fotograaf maakt, is het duidelijk: dit is een vrouw.
Ik zie het voor me. Koen besluipt de fotograaf: “Hé joh, ben jij een jongen of een meissie, dan kan ik dat ff onder mijn foto zetten”. De fotograaf schrikt zich rot en barst in tranen uit. Koen weet genoeg.
Is het relevant om te weten dat het een vrouw is? Ja, natuurlijk. Vrouwen kunnen nu eenmaal beter fotograferen dan mannen. Huilen trouwens ook.
Bron foto: RTV Noord
Hoe ouder je wordt, hoe meer ervaring je krijgt met afscheid nemen. Soms in de vorm van een ongewenst einde aan een vriendschap, soms in een eigen keuze om een relatie te beëindigen en in toenemende mate door het verlies van mensen aan de dood. Definitiever kan het niet, ongevraagder ook niet.
Elk overlijden werpt me terug op mezelf. Hoe wil ik leven en hoe wil ik er zijn voor de ander? Het recente overlijden van een goede vriend maakt me duidelijk dat door de nabijheid die we tot het einde met elkaar gedeeld hebben, ik vrede kan hebben met dit onherroepelijke afscheid. Niet dat ik niet verdrietig ben, maar onze vriendschap is voldragen. Alles is gezegd, met of zonder woorden, het is rond.
Dat geeft me een groot gevoel van geluk en dankbaarheid. Zo wil ik leven en zo wil ik afscheid nemen.
Bij het overlijden van een goede vriend staat mijn hart even stil. Ook al wist ik dat hij niet lang meer te leven had, toch ben ik er niet op voorbereid. Dood is definitief, dood is nooit meer met hem praten, nooit meer samen grapjes maken, nooit meer me thuis voelen bij hem. Dood zou eigenlijk verboden moeten worden, want er is geen bal aan.
Leven is veel leuker, leven is leven. Tot je dood gaat. Daar heb je het weer, dood. Het enige zekere in je leven, op je geboorte na dan. Ik snap ook wel dat eeuwig leven iets te veel van het goede is en dat de aardbol dat niet aan kan, maar 80 jaar leven vind ik echt te kort.
Ik zal me erbij neer moeten leggen, maar vandaag nog niet. Misschien morgen of overmorgen. Vandaag ben ik tegen de dood.
Het is de eerste keer in mijn leven dat ik het doe. Zelf vetbolletjes maken voor de vogels. Tot nu toe diende het gemak de mens. Hadden de vogeltjes in de tuin honger, dan hup naar de winkel om lekkernijen voor ze te kopen. Ongedopte pinda’s en zaadbolletjes. Smullen deden ze.
En dan opeens sta ik in de keuken een pakje vet te smelten. Ik gooi er gemengde zaadjes in en laat het afkoelen. Ondertussen hang ik in elk bakvormpje een draadje. Met de bijna-gestolde-zaadjes-in-het-vet vul ik de vormpjes.
Straks hang ik ze aan het vogelhuisje. Als extra verwennerij voor de vogels op de laatste dag van 2019. Het vet kunnen ze ook gebruiken om hun oortjes mee dicht te stoppen tegen de harde vuurwerkknallen.
Zo hebben alle vogeltjes in mijn tuin een fijne jaarwisseling.
Doorkijkjes 