Je bent in Groningen en je bent nieuwsgierig naar het nieuwe boegbeeld van de stad. Je kent het Groninger Museum al, maar je hebt gelezen dat er nu iets nog spectaculairders bijgebouwd is, hartje stad. Daarom sta je voor het Stadhuis en kijk je om je heen. Hier zou het toch ergens moeten zijn? Je ziet bouwkranen staan bij panden die zo te zien voor studenten bedoeld zijn.
Waar is nou toch het Forum Groningen? Je vraagt het een voorbijganger. Die wijst naar de panden: “Je moet er tussendoor”. Blijkt er een Madurodamse doorgang te zijn, zo smal dat ie bijna niet te zien is. Kennelijk gaat het hier om een boegbeeld dat niet op wil vallen.
Binnenkort wordt het Forum Groningen 24 uur lang feestelijk geopend. Volgens de uitnodiging is iedereen welkom. Of het ook iedereen zal lukken binnen die tijd het gebouw te vinden, is maar zeer de vraag.
Elke laatste vrijdag van de maand ligt er in de kerk een labyrinth. Toevallig is het vandaag zo’n vrijdag en toevallig ben ik in de buurt. Ik loop het labyrinth. Onderweg schiet door me heen: ‘Het maakt niet uit welke keuze je maakt, er opent zich altijd een nieuwe weg’.
Hoe schuin kan een boom groeien voor hij omvalt? Hoe lang kunnen zijn wortels de aantrekkingskracht van de aarde weerstaan en zijn stam rechtop houden? Wanneer keert hij terug naar waar hij vandaan komt?
De plechtigheid vindt plaats in de schuur, tussen de strobalen, onder de eeuwenoude gebinten waar de spinnenwebben treurend aan de balken hangen. De familie zit op stoelen, gebroken. Het is muisstil, geen muziek, af en toe ritselt het stro.
Even later zit ik op een stoel naast haar bed en pak ik haar hand. “Heb je pijn”, vraag ik. Haar “nee” is nog net verstaanbaar. Ze probeert nog wat te zeggen, maar de woorden blijven achter haar lippen steken.
Doorkijkjes 