Frankrijk rouwt om het verlies van haar Dame en ik rouw een beetje mee. Niet omdat ik vaak in deze kerk geweest ben, maar omdat het verlies van een gebouw met een lange geschiedenis me wat doet.

Elk gebouw vertelt een verhaal, een iconische kathedraal als de Notre-Dame heeft een heleboel verhalen te vertellen. De verhalen blijven, maar na zo’n vernietigende brand is de kerk niet meer de verteller. Ook niet als hij herbouwd wordt.
Het is eigenlijk net als met een lange vriendschap die in rook opgaat. De verhalen blijven, de vertellers niet.


Het is druk in het dorp. Auto’s en fietsen rijden af en aan, allemaal op weg naar het dorpshuis om te stemmen. Ik ga te voet en Benthe gaat mee. Het zijn haar eerste verkiezingen en ze staat te popelen om erbij te zijn. We melden ons bij de drie heren achter de tafel. “Uw hond mag niet mee naar binnen”, krijg ik op barse toon te horen. Verstijfd van schrik ploft Benthe op de grond, hier is ze niet op voorbereid. Met het puntje van haar staart doet ze nog een dappere poging de heren over te halen, maar tevergeefs.