Natte kerst

Als ik diep in mijn geheugen graaf, zie ik in de tuin van mijn ouderlijk huis een sneeuwpop staan. Een peen als neus, het petje van mijn vader op zijn kop. Het hoorde erbij, elke kerst weer. Net zoals schaatsen op de dichtgevroren singel, waar de eenden een eigen wak hadden. Daar mocht je niet te dicht bij komen.

Schermafdruk 2019-12-24 13.23.31Verkleumd kwam je thuis, waar moeder de warme chocolademelk klaar had staan. De volgende dag ging je weer en de dag daarna en daarna. Er kwam geen einde aan. Toch is dat gebeurd, ergens ongemerkt is het ijs gaan smelten en smelten. Tot het water besloot nooit meer te bevriezen en schaatsen tot het verleden behoorde.

Hoe ik ook in mijn geheugen graaf, dat moment kan ik me niet herinneren. Het is te geleidelijk gegaan en te geruisloos. En nu het regent met kerst en ik niet meer verkleumd thuiskom, staat de chocolademelk ook niet meer klaar. Dat mis ik nog het meest.

Chocolademelk

Het regende gisteren de hele dag.  Het was zo’n dag waarvan je denkt, wat mot ik ermee. Puzzelen, sport kijken, foto’s inplakken, bed verschonen, mijn oude tante bellen? Of de naaimachine van zolder halen en het verstelwerk dat al maanden ligt te wachten, gaan doen. Ikzelf ben niet zo van het fijne handwerk, maar huisgenoot M. gelukkig wel.

antique-1838324_1920Algauw is de woonkamer veranderd in een naaiatelier. Overal naalden en draden, maar vooral het zacht snorrende geluid van de naaimachine. Klassiek muziekje erbij en ik waan mij terug in mijn ouderlijk huis. Vader leest de krant, moeder verstelt de kapotte onderbroeken, want die moeten nog een tijdje mee. Ik vul de kolenkachel bij en speel Memory met mijn zusje, zij wint. Moeder heeft ons chocolademelk beloofd.

Die kolenkachel bestaat niet meer, maar verder is er eigenlijk niet zo veel veranderd. In ieder geval niet op dagen dat het eindeloos regent.