Vurig land

Op het Groningerland is ontzettend weinig te zien en tegelijk heel veel. Als je goed kijkt zie je links de kerktoren van Zeerijp, een toren die de hele omgeving domineert. Die toren vertelt van eeuwenlange bewoning, van lief en leed, van slag en stoot, van horigen en jonkers. Elk dorp in dit weidse land heeft een kerktoren met een eigen verhaal. Als je goed luistert hoor je de klokken luiden over de voortschrijdende tijd, over huwelijken en begrafenissen, over oorlog en vrede.

Van de week zag ik Zeerijp in vuur en vlam staan. De zon ging onder, de wolken spraken van de nacht, grote groepen ganzen waren gakkend op weg naar hun slaapweilanden. De wind was gaan liggen. Geen verkeer op de weg, geen mens buiten. De klokken wensten elkaar ‘goede nacht en tot morgen’, als ze weer verder gaan met geschiedschrijven over het vurige Groningerland.

Gronings lef

Toen ik nog in de Randstad woonde kwam ik wel eens bij de Bijenkorf in Amsterdam. Een groot gebouw met een kleine vide in het midden waar de roltrappen omheen cirkelden.

20191201_095213_resizedHet Forum Groningen heeft ook een vide, maar dan grootser en protseriger. Deze vide beslaat zo’n beetje een derde van het gebouw, de dominante kleur is wit en de temperatuur net boven nul. De bouwkosten van de vide moeten rond de €47 miljoen liggen, de duurste leegte van Nederland. 

Misschien getuigt het wel van lef om de leegte zo groots te promoten. De adembenemende leegheid van het Groningerland, bespikkeld met wierdedorpjes en middeleeuwse kerken, weerspiegeld in het lege hart van het Forum Groningen, doorsneden met roltrappen en een iconisch uitzicht op Stad en Ommelanden. Dat mag wel een centje kosten.